23 кастрычніка, пятніца

Вы тут

Стараста вёскі Дзівін — аб навядзенні парадку і маральным абавязку жыхароў яго падтрымліваць надалей


Адгулялі-адшумелі дажынкі ў Дзівіне. Госці раз'ехаліся, заспяваўшы: «Бывайце здаровы, жывіце багата», арганізатары сабралі дэкарацыі, а жыхары засталіся ў памаладзелым населеным пункце, дзе прыгажосць наводзілі амаль усім раёнам. «Пакуль нават не ведаю, з чаго пачынаць растлумачальную работу. Будзем раіцца з актывістамі, мы так многа рабілі апошнім часам для нашага Дзівіна, — гаворыць стараста вёскі Ніна КЛАЧКОВІЧ. — Важна не апускаць узнятую планку, трэба каб і надалей было прыгожа, чыста, утульна».


Ста­рас­та Ні­на Клач­ко­віч.

Ніна Мікалаеўна старастам у Дзівіне не так і даўно — паўтара года. Як выходзіла на пенсію, 33 гады адпрацаваўшы спецыялістам у сельвыканкаме, старшыня Вера Пікула папрасіла ўзяць на сябе гэты ўчастак работы. Ніна Мікалаеўна не спяшалася згаджацца, думала пажыць жыццём звычайнай вясковай пенсіянеркі, каб агарод і паездкі ў грыбы, каб у асалоду паглядзець тэлеперадачу і пачытаць добрую кнігу няспешна, пагасціць у сваякоў, выбрацца ў горад па магазінах. Справу для сябе заўсёды знайсці можна, было б жаданне. Але старшыня праяўляла настойлівасць, тады ў патэнцыяльнай старасты паявіўся контраргумент: невядома, як людзі ўспрымуць яе кандыдатуру, у сельсавеце столькі гадоў прабыла, можа, і не ўсім падабалася.

Ну і вынеслі пытанне на сход, а людзі ўзялі і падтрымалі Ніну Клачковіч фактычна аднадушна. Што ўжо тут рабіць, застаецца працаваць. Тым больш што Дзівін — вялікі населены пункт, а яна не толькі па рабоце ведае тутэйшых людзей, нарадзілася і вырасла тут, знае амаль кожнага жыхара, і бацькоў яго, і дзяцей...

Самай першай яе справай на пасту старасты было добраўпарадкаванне могілак. Разам з актывісткамі ўсіх абыходзілі, размаўлялі, грошы збіралі, потым машыны і арганізацыі наймалі, суботнікі арганізоўвалі. На адным баку паставілі агароджу даўжынёй 400 метраў, на другім каля 80 метраў. Замовілі вароты, хутка будуць гатовыя. Гэта толькі сказаць ці напісаць пра вынік проста: памесціцца ў два радкі, а зрабіць надзвычай складана.

— Колькі намаганняў спатрэбілася, каб спілаваць дрэвы, выдаліць пні, расчысціць пляцоўку, — пералічвае Ніна Клачковіч. — Нават калі прыйдуць машыны ЖКГ, лясніцтва ці іншай службы, спецыялісты знясуць дрэва, забяруць камлі на шчэпкі, і паедуць. А колькі смецця, галін, адходаў застаецца! Усё трэба выграбці, вымесці і вынесці. І гэта ўжо наша, найбольш, жаночая работа. Выходзілі на суботнікі, працавалі ў іншыя дні. Многія людзі адгукаюцца, разумеюць, дапамагаюць, а іншы скажа, нібы адрэжа: «Я заняты», і ўсё, размова на гэтым заканчваецца. Часам даводзілася чуць, маўляў, мае магілы дагледжаныя, а да іншых мне справы няма, — працягвае стараста. — Але ж на нашых могілках ёсць шмат магіл, за якімі няма каму даглядаць, на якіх нават крыжы паваліліся. І гэта рабіць, лічу, абавязак усёй грамады. Так мы і рабілі з многімі і многімі жыхарамі вёскі.

Ну а перад дажынкамі, на думку Ніны Клачковіч, папрацавалі добра. На работу па афарбоўцы агароджы, фасадаў, камунальных пабудоў выходзілі работнікі выканкама, устаноў адукацыі і культуры, сацыяльныя работнікі. Аднойчы такая вось калега па працоўным дэсанце насмяшыла Ніну Мікалаеўну. Жанчына думала, што стараста за сваю работу атрымлівае штомесячнае грашовае ўзнагароджанне, як і любы работнік. Давялося растлумачыць, што тых грошай, якія раз у квартал выплачваюць у якасці заахвочвання старастам, хапае акурат на тэлефонныя перагаворы з жыхарамі і актывістамі. І то не заўсёды, у перыяд актыўных суботнікаў гэтай вясной не хапала.

Суботнікі па навядзенні парадку прайшлі, наперадзе — новыя справы. Зноў вяртаецца стараста да мінулых дажынак: «Такога свята дакладна не ведаў Дзівін. Прыемна было ўбачыць людзей, што гадамі альбо дзесяцігоддзямі тут не бывалі. На свяце заўважыла жанчыну, яна жыве ў Мінску, бацькі паўміралі даўным-даўно, сваякоў паблізу няма, але вось прыехала, пацягнула, значыць, у родныя мясціны. Такіх гасцей было многа. І як добра, што мы паказалі сябе найлепшым чынам. Вакол чысціня, прыгажосць, мноства кветак. Дарэчы, пра кветкі. На падтрыманне выгляду клумбаў спатрэбяцца грошы і пастаянны работнік. Спадзяёмся, што за гэта возьмецца ўчастак ЖКГ. Вельмі хацелася б, каб клумбы і далей радавалі вока. І ўсім нам трэба мець на ўвазе, што знешні выгляд залежыць ад кожнага. Гаспадыні ведаюць, калі перад Вялікаднем ладзіш вялікую ўборку, здаецца, зрабіў усё, з кожнага куточка пыл ды бруд прыбраў. А пройдзе два-тры тыдні, і зноў недзе нешта вылазіць, трэба падчышчаць і падпраўляць. Вось так і падтрымліваецца парадак і ў доме, і ў населеным пункце», — разважае стараста.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Кобрынскі раён

Загаловак у газеце: «Трэба, каб было прыгожа, чыста, утульна»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Транспарт вялiкага горада. Пра новыя маршруты, электробусы i трэцюю лiнiю метро

Транспарт вялiкага горада. Пра новыя маршруты, электробусы i трэцюю лiнiю метро

 У Мiнску цяпер працуе 199 маршрутаў аўтобусаў, восем — электробусаў, 89 — тралейбусаў, восем — трамваяў. 

Культура

Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг.

Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг.

Даследчыкі савецкай індустрыялізацыі традыцыйна бралі пад увагу дзве галоўныя крыніцы яе фінансавання — экспарт сыравіны і сельскагаспадарчай прадукцыі.

Культура

Леў Клейнбарт. Чалавек, якi адкрыў для чытацкай публiкi Янку Купалу i Сяргея Ясенiна, нарадзiўся ў Капылi — у доме, якi захаваўся да нашых дзён

Леў Клейнбарт. Чалавек, якi адкрыў для чытацкай публiкi Янку Купалу i Сяргея Ясенiна, нарадзiўся ў Капылi — у доме, якi захаваўся да нашых дзён

У пачатку XX стагоддзя публiцыст, крытык i журналiст Леў Клейнбарт быў уплывовай асобай сярод творчай iнтэлiгенцыi Пецярбурга.

Эканоміка

Студэнцкі попыт на кошт арэнды жылля амаль не паўплываў

Студэнцкі попыт на кошт арэнды жылля амаль не паўплываў

Спецыялісты адзначаюць: добра яшчэ, што рынак выжыў.