Вы тут

Беларускі фільм, ушанаваны ў Еўропе і ЗША, выйшаў у пракат


Жанчына падышла да мікрафона і сказала, што не разумее, чаму вакол «Возера радасці» столькі шуму. 13 лістапада ў запоўненым кінатэатры «Масква» (а гэта семсот месцаў) публіцы была прэзентавана кароткаметражная карціна Аляксея Палуяна па аднайменным рамане Віктара Марціновіча. З 14-га стужка ў суправаджэнні фільма «Край жанчын» выйшла ў пракат. І мы можам сказаць, што ў ёй такога-растакога.


Для пачатку: «Возера радасці» знята на беларускай мове па матывах сучаснага беларускага літаратурнага твора, і галоўную ролю тут выконвае выхаванка магілёўскай SОS-вёскі. Да таго ж прэм'ера прайшла на, можна сказаць, галоўным кінафестывалі кароткаметражнага кіно ў французскім Клермон-Феране, потым былі ўзнагароды на кінафорумах у Грэцыі, Іспаніі, ЗША, нарэшце, «Возера» ўдзельнічала ў Нацыянальным конкурсе мінскага «Лістапада». Я ўжо не кажу пра тое, што ў сціплым беларускім кінематографе адносна лёгка быць заўважным.

Стужка закранае тэму дзіцячай беспрытульнасці: па сюжэце пасля смерці маці бацька адвозіць маленькую Ясю ў дзіцячы інтэрнат. Дзяўчынка пачынае ўлівацца ў новую тусоўку, але ўсё чакае тату, які абяцаў забраць яе на выхадныя. Калі па яе ніхто не прыязджае, Яся сама адпраўляецца дадому і выяўляе там тое, чаго зусім не чакала.

Фільм маўклівы і карцінны, але шмат расказвае менавіта вачыма Анастасіі Пляц, якая выканала галоўную ролю, — па словах рэжысёра, калі яны шукалі будучую акцёрку, адна дзяўчынка ў SОS-вёсцы паглядзела на іх дарослым позіркам і дапамагла вызначыцца з выбарам. Праз сваю работу, прысвечаную тату, які ў свой час быў пакінуты бацькамі, Аляксей Палуян хацеў знайсці адказ на пытанне, чаму ад дзяцей могуць адмовіцца, але, як прызнаўся сам, не знайшоў.

«Возера радасці», калі і не дае адказаў на маштабныя пытанні, уяўляе сабой цэльна выбудаваны свет дажджлівай правінцыі 1980—1990-х, расказвае гісторыю амаль без слоў, затое карціннымі дэталямі, пакідае дзіўнае спалучэнне суму і гонару.

Тое, што кароткаметражная работа выходзіць у мінскі пракат, нават дапоўненая другім фільмам, — само па сабе прэцэдэнт, але ўся суправаджальная інфармацыя сапраўды стварае вакол «Возера» шум. Тут і асоба рэжысёра — беларуса, які жыве і працуе ў Германіі, і задзейнічанне ў здымках Ігара Сігова, Святланы Анікей, Алеся Малчанава, Таццяны Мархель, і якая-ніякая фестывальная гісторыя.

Разам з папярэдняй работай Аляксея Палуяна «Край жанчын» пра апошніх жыхарак вёскі Любейкі Ляхавіцкага раёна «Возера радасці» будзе паказвацца ў кінатэатрах да 28 лістапада.

Вольга МІЦКЕВІЧ

Загаловак у газеце: Слоў не трэба

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чаму трэба праводзiць цеплавую мадэрнiзацыю?

Чаму трэба праводзiць цеплавую мадэрнiзацыю?

У распараджэннi, падпiсаным на мiнулым тыднi кiраўнiком дзяржавы, ёсць пункт, якi датычыцца капрамонту жыллёвага фонду.

Грамадства

Што рабіць з безнагляднымі жывёламі?

Што рабіць з безнагляднымі жывёламі?

Пасля праходжання юрыдычнай экспертызы на разгляд урада паступiць праект пастановы Савета Мiнiстраў «Аб пытаннях па абыходжаннi з жывёламi».

Грамадства

Палацы, паркi, сядзiбы. На Брэстчыне вядзецца вялiкая работа па аднаўленнi гiсторыка-культурных аб'ектаў

Палацы, паркi, сядзiбы. На Брэстчыне вядзецца вялiкая работа па аднаўленнi гiсторыка-культурных аб'ектаў

Адным з першых у вобласцi пачалi рэстаўрыраваць велiчны палац Сапег у Ружанах.

Грамадства

Шопiнг з дапоўненай рэальнасцю. Тэхналогii 3D-мадэлявання адкрыюць новы фармат гандлю

Шопiнг з дапоўненай рэальнасцю. Тэхналогii 3D-мадэлявання адкрыюць новы фармат гандлю

Наша краiна займае трэцяе месца ў сваiм рэгiёне па колькасцi бескантактавых транзакцый.