Сеткавае выданне zviazda.by

Пераехаць з мегаполіса ў вёску, дзе цішыня і прырода. Для Настассі Ясіновіч, трэнера па плаванні, якая жыла ў цэнтры Алматы, гэта стала не проста марай, а свядомым выбарам. Сёння яна жыве ў маляўнічай вёсцы Лоск Валожынскага раёна, паліць грубку, піша вершы, робіць карнавальныя маскі і знайшла сярод мясцовай моладзі сапраўдных аднадумцаў.

Для Ірыяны Шыян, якая жыла ў розных кутках свету, наша краіна стала крыніцай натхнення, спакою і яднання з прыродай.

У Авальнай зале Дома ўрада, дзе сёння праходзіць маштабны рэспубліканскі форум «Жанчына і будучыня вёскі», сабраліся тыя, хто імкнецца зрабіць жыццё ў вёсцы больш яркім, цікавым і камфортным, заявіў Старшыня Палаты прадстаўнікоў Ігар Сергяенка падчас адкрыцця форуму, паведамляе БелТА.

Беларусь — гэта не толькі Мінск, Брэст ці Гродна. Сапраўдная краіна — у тысячах аграгарадкоў і маленькіх вёсак, якія былі раскіданыя па ўсёй карце. Недзе там археолагі знаходзяць стаянкі першабытных людзей, у іншых месцах захаваліся палацы, пра якія не пішуць у даведніках, а назвы некаторых паселішчаў здольныя здзівіць мацней за замежныя курорты.

Жанна Ачыновіч, загадчык аддзела нестацыянарнага абслугоўвання насельніцтва
Цэнтралізаванай клубнай сістэмай Клічаўскага раёна, расказала пра аграгарадок Коўбчу Клічаўскага раёна, дзе месцячы аднавілі старажытны абрад «Цягнуць каляду на дуб». Сёлета да яго рыхтаваліся ўсёй вёскай.