Сеткавае выданне zviazda.by

Гісторыя грамадскага жыцця захоўвае прыклады, калі той ці іншай асобе даводзіцца браць на сябе адказнасць за пэўную падзею, пэўнае рашэнне. І рабіць гэта даводзіцца ў той няпросты час, калі асноўная маса ўдзельнікаў працэсу застаюцца сузіральнікамі тых складаных з’яў. Ганаровы старшыня Саюза пісьменнікаў Беларусі, Народны пісьменнік Беларусі, заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь, ганаровы грамадзянін горада Мінска Мікалай Іванавіч Чаргінец пайшоў з жыцця, пакінуў звыклую для яго прастору дзеянняў, рашэнняў, застаўшыся ў памяці, свядомасці грамадства чалавекам паслядоўным і рашучым. Гэту характарыстыку даволі цяжка ці зусім немагчыма каму-небудзь аспрэчыць.

Гумар, трапныя словы і яркія вобразы, з якімі сутыкаліся з дзяцінства, а пасля ў дарослым жыцці думалі, як такога пазбегнуць, — гэта тое, што пакінуў нам пісьменнік Кандрат Крапіва. Класік, які ў свой час меў шмат высокіх узнагарод, атрымаў галоўную: яго творы жывуць і не губляюць актуальнасці ўжо другое стагоддзе. За кошт чаго? Пра гэта ў дзень 130-годдзя народнага пісьменніка Беларусі мы разважаем з яго ўнучкай Аленай Атраховіч, даследчыцай, аўтарам кнігі пра Кандрата Крапіву і захавальніцай яго творчага архіва. А ці ёсць у ім невядомыя старонкі?

Я заўсёды думаю, ці будуць праз 50–100 гадоў адзначаць Перамогу савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне. Столькі накіпу ў свеце вакол гэтай тэмы. Ці вырасцім, ці выхаваем мы пакаленне, здольнае ацаніць подзвіг прадзедаў.