Сеткавае выданне zviazda.by

Здаровая самаацэнка фарміруецца не толькі праз уласцівасці, але і дзякуючы ўважліваму і сістэмнаму ўзаемадзеянню маці і дзіцяці.

Модная практыка набірае абароты. Трэнд распаўсюджваецца ў сетцы як сярод моладзі, так і сярод сталых людзей. Збоку здаецца, што няма нічога складанага ў такой паўзе, але на справе спраўляюцца з заданнем далёка не ўсе.

Як жывецца дзецям нарцысічных маці: «Я ўсё для цябе, а ты...» 

Апошнім часам значна вырасла колькасць людзей, якія адчуваюць пастаянную стомленасць. У шэрагу выпадкаў стому выклікае не фізічная праца, а інтэнсіўная разумовая дзейнасць і псіхаэмацыянальныя нагрузкі. Аб эфектыўных метадах барацьбы з эмацыянальным выгараннем і ўпадкам сіл расказвае REGIONS.ru.

Адносіны — складаны і тонкі механізм, які патрабуе пастаяннай увагі, падтрымкі і ўзаемнай павагі. Часам можа здавацца, што ўсё добра, але ў душы адчуваецца, што адносіны зайшлі ў тупік. У такіх сітуацыях важна ўмець распазнаць прыкметы, што расставанне — адзінае выйсце, і зразумець, як правільна дзейнічаць, каб мінімізаваць эмацыянальныя страты і захаваць годнасць.

Яны паспяховыя, разумныя і самастойныя, але чамусьці часам застаюцца ў адзіноце. Мужчыны захапляюцца імі здалёку, але не спяшаюцца будаваць адносіны. Справа не ў сіле характару — сапраўдная сіла заўсёды прыцягальная. Прычына ў іншым: вызначаныя мадэлі паводзін абуджаюць у мужчын глыбінныя страхі і прымушаюць трымацца на адлегласці. Гаворка не аб свядомым выбары, а аб падсвядомых рэакцыях. Мужчынскую псіхіку адпужваюць не поспех ці незалежнасць жанчыны, а тыя ролі, якія жанчына мімаволі прымярае на сябе. Гэтыя ролі выклікаюць пачуццё трывогі, уласнай непаўнавартаснасці. Давайце разбяромся, якіх менавіта жанчын мужчыны інстынктыўна пазбягаюць і якія мадэлі паводзін становяцца для іх чырвонымі сцягамі.

Восень — час шматлікіх змен: лісце афарбоўваецца ў яркія колеры, надвор’е становіцца халаднаватым, светлавы дзень скарачаецца. У многіх з нас гэтыя перамены выклікаюць асаблівы настрой, часам яны могуць прывесці да стану, які псіхолагі называюць «восеньскай дэпрэсіяй». Што ж крыецца за гэтай з’явай і як справіцца з яе праявамі?

Калі ў сям’і адсутнічае тата, рана ці позна надыходзіць той момант, калі дзіцяці неабходна даведацца праўду — і зрабіць гэта так, каб яго эмацыянальны стан і давер да навакольнага свету засталіся цэлымі. Гэтае пытанне заўсёды выклікае трывогу ў маці: як казаць пра тату, якога няма побач, каб не нашкодзіць малому і не закрануць яго ўнутраны свет занадта балюча? Як дапамагчы дзіцяці зразумець складаную сітуацыю без страты адчування бяспекі і падтрымкі? Бо для кожнага ўзросту ёсць свае асаблівасці ўспрымання і рэакцыі, і падыходы трэба выбіраць вельмі далікатна.