Людзі з моцнымі сацыяльнымі сувязямі ў сярэднім жывуць даўжэй, а хранічная адзінота звязана з павышанай рызыкай заўчаснай смерці. Пра гэта расказала ТАСС доктар медыцынскіх навук Вольга Ткачова.

«Сапраўды, людзі з моцнымі сацыяльнымі сувязямі ў сярэднім жывуць даўжэй, а „суперэйджары“ (пажылыя людзі з памяццю на ўзроўні значна больш маладых) нярэдка вызначаюцца высокай таварыскасцю. У той жа час хранічная адзінота звязана з павышанай рызыкай кагнітыўных парушэнняў і нават заўчаснай смерці», — адзначыла эксперт.

Яна патлумачыла, што сацыяльныя сувязі карысныя з некалькіх прычын. Перш за ўсё гэта магчымасць дзяліцца перажываннямі, абмяркоўваць важныя рашэнні і адчуваць, што чалавек не адзінокі. Менавіта недахоп такога кантакту часцей за ўсё ляжыць у аснове адчування адзіноты, якое само па сабе з’яўляецца стрэсам. А хранічны стрэс запускае запаленчыя працэсы ў арганізме, павялічваючы рызыку сардэчна-сасудзістых захворванняў, дэменцыі і іншых хвароб.

Па словах эксперта, вельмі важная і практычная падтрымка, гэта значыць людзі, на якіх можна разлічваць у паўсядзённым жыцці і ў складаных сітуацыях. Аптымальным лічыцца кола з некалькіх блізкіх людзей, каб не залежаць ад аднаго чалавека і пры гэтым захоўваць устойлівасць.

Акрамя таго, сацыяльныя сувязі дапамагаюць фарміраваць здаровыя звычкі, падкрэслівае доктар медыцынскіх навук. Сумесныя актыўнасці, прагулкі, спорт, рэгулярныя сустрэчы павышаюць верагоднасць таго, што чалавек будзе клапаціцца пра сябе. Важна і ўнутранае адчуванне: калі адносіны значныя, з’яўляецца дадатковая матывацыя захоўваць здароўе, каб заставацца часткай гэтага кола.

«Нарэшце, зносіны самі па сабе з’яўляюцца магутнай кагнітыўнай стымуляцыяй. Цікава, што для мозгу карысныя ў тым ліку і размовы з малазнаёмымі людзьмі. У такіх сітуацыях нам даводзіцца больш дакладна фармуляваць думкі, тлумачыць кантэкст, больш уважліва слухаць — усё гэта больш актыўна задзейнічае кагнітыўныя рэсурсы. Нават кароткі дыялог у краме або кавярні можа стаць такой трэніроўкай», — расказала эксперт.

Пры гэтым яна падкрэсліла, што вельмі важна суб’ектыўнае ўспрыманне: калі чалавек не адчувае сябе адзінокім, нават знаходзячыся ў адзіноце, яго арганізм не адчувае таго ж узроўню стрэсу. Але гэта не прычына цалкам адмаўляцца ад зносін. Зрэшты, і занадта насычанае сацыяльнае жыццё весці не абавязкова. Некалькі блізкіх людзей і ўмеранае, камфортнае ўзаемадзеянне з навакольным светам ужо прынясуць карысць.

Людзі, далёкія ад прафесійнай псіхалогіі, вельмі часта блытаюць такія паняцці, як «таварыскі» і «камунікабельны». Варта адрозніваць гэтыя з’явы. Так, таварыскасць — гэта ўласцівасць характару. Таварыскі чалавек любіць знаходзіцца ў кампаніі, весці размовы і заводзіць новыя знаёмствы. А вось камунікабельнасць — набытая якасць, над развіццём якой варта пастаянна працаваць, паколькі дадзеная характарыстыка будзе карысная людзям практычна ўсіх прафесій. Камунікабельны чалавек — гэта не той, хто любіць, а той, хто ўмее кантактаваць.

Таварыскія людзі кантактуюць дзеля задавальнення, яны заводзяць размовы ў самых розных сітуацыях, не саромеючыся навакольных людзей і не задумваючыся аб тым уражанні, якое яны робяць на навакольных. Камунікабельныя людзі заўсёды прадумваюць лінію сваіх паводзін у працэсе зносін, нярэдка камунікабельнасць — гэта сродак дасягнення тых ці іншых мэт.