Сеткавае выданне zviazda.by

У мінулай публікацыі мы расказалі пра палітзняволеных беларусаў Гродзенскай турмы. Траплялі ў турму па самых розных прычынах. Адна з іх — асветніцкая і адукацыйная дзейнасць. Беларускія школы і гімназіі знаходзіліся пад прэсінгам, настаўнікі не маглі нармальна працаваць, многія з іх траплялі пад варту. Пагаварылі з кандыдатам гістарычных навук Кірылам Ананькам аб тым, як польскія ўлады міжваеннага перыяду знішчалі на тэрыторыі Заходняй Беларусі беларускую сістэму адукацыі і навошта гэта было патрэбна.

Цікавы феномен 1941 года — разумнае самаўпраўства шэрагу дырэктараў заводаў абароннай галіны, якія прынялі самастойнае рашэнне па вывазе магутнасцяў і кадраў на ўсход. 

Гісторыя грамадскага жыцця захоўвае прыклады, калі той ці іншай асобе даводзіцца браць на сябе адказнасць за пэўную падзею, пэўнае рашэнне. І рабіць гэта даводзіцца ў той няпросты час, калі асноўная маса ўдзельнікаў працэсу застаюцца сузіральнікамі тых складаных з’яў. Ганаровы старшыня Саюза пісьменнікаў Беларусі, Народны пісьменнік Беларусі, заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь, ганаровы грамадзянін горада Мінска Мікалай Іванавіч Чаргінец пайшоў з жыцця, пакінуў звыклую для яго прастору дзеянняў, рашэнняў, застаўшыся ў памяці, свядомасці грамадства чалавекам паслядоўным і рашучым. Гэту характарыстыку даволі цяжка ці зусім немагчыма каму-небудзь аспрэчыць.