Зала для ўручэння ўрачыстых узнагарод Палаца Незалежнасці ад багацця пагонаў нагадвае зорнае неба. Дзень абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл нашай дзяржавы — адно з галоўных свят краіны. Павага да мундзіра — адна з асноў палітыкі Аляксандра Лукашэнкі. А было ж такое, што мундзір з пагонамі паспрабавалі замызгаць дэвальвацыяй Перамогі, мужчынскага стрыжня, ператварыць усё гэта ў перажытак. І толькі нязломны мужчынскі характар Першага дазволіў захаваць сапраўдную Беларусь.

Кажуць, сонца ў лютым свеціць, але не грэе. Хаця... Белая коўдра становіцца танчэйшай, а на галінках дрэў усё заўважней мітусяцца птушкі. Хутка вясна. А вось калі знашай зямлі спаўзе снег, адразу ўсё будзе відаць: дзе — па-гаспадарску, дзе — неахайна, дзе — смецце. Снег, вядома, «драпіруе» хібы, але не на заўсёды. Вось і Прэзідэнт, мабыць, час ад часу «здзірае» тое своеасаблівае «покрыва». Лічбы, паказчыкі — а што пад імі?

З сярэдзіны студзеня па ініцыятыве Галоўнакамандуючага праводзіцца праверка Узброеных Сіл. І па лініі Мінабароны праходзіць яшчэ адна інспекцыя. Карацей, усе злучэнні ў страі.

У іншых дзяржавах забытыя воіны-афганцы станавіліся асноўнай сілай у крымінальных падзелах маёмасці, у Беларусі прафесіяналаў запрасілі да службы ў сілавых ведамствах. Многія байцы менавіта пасля Афгана блакітныя берэты перапранулі на чорныя. А форму для новага міліцэйскага спецпадраздзялення шылі па лякалах «афганак». Для ваенных «з-за рэчкі» з іх пачуццём справядлівасці было лягчэй прывыкаць да АМАПа і новых задач — бескампраміснай вайне са злачыннасцю.

Гэтыя зімовыя дні багатыя на юбілеі народных пісьменнікаў. Тыдзень назад адзначылі 105-я угодкі Івана Шамякіна, у нядзелю — тыя ж лічбы памяці, але ўжо ў Івана Мележа. Тытаны псіхалогіі беларуса. І што ў ёй, той псіхалогіі, — якая ідэя, што тое няўлоўнае, незабыўнае, векапомнае, што трымае нас як нацыю, характарызуе нібы сям’ю. Працавітасць? А хіба украінцы не працавітыя, альбо кітайцы? Лагоднасць? Ну дык мы тут з французамі падобны, ды з іншымі. Людзям толькі дай магчымасць быць лагоднымі. Не, тут іншае. Мы — беларусы — вылучаемся сваёй людскасцю. Чалавечнасцю. Менавіта яе мы атрымалі ў спадчыну ад папярэдніх пакаленняў, што універсітэтаў не канчалі, кніжак па псіхалогіі не чыталі, але сваім дзецям і ўнукам наказвалі: «Трэба, каб было усё па-людску». 

Верыць у сябе, не грэбаваць працай, не ганяцца за лёгкімі грашыма — гэта і пра наш унутраны свет, і пра лагічныя законы эканамічнага развіцця. У гэтым і ўся сутнасць нашага грамадства.

Гэты год заканчваецца, як і пачаўся, — на высокай мажорнай палітычнай ноце. Спачатку — выбары Прэзідэнта, напрыканцы — Усебеларускі народны сход. Выбары сталі пачаткам новага электаральна-палітычнага цыкла ў краіне. На ўчасткі мы пайшлі гэтак жа кансалідавана, як і да гэтага ўдзельнічалі ў канстытуцыйным рэферэндуме. Дарэчы, мяняць Канстытуцыю, раячыся з народам, — прыкмета найвышэйшай дэмакратыі.