Вы тут

Чым прываблівае факультэт унутраных войскаў Ваеннай акадэміі?


Спа­чат­ку трэ­ба ска­заць некалькі слоў пра са­мо мес­ца дзе­ян­ня. На гэ­тым тыд­ні фа­куль­тэ­ту ўнут­ра­ных вой­скаў Ва­ен­най ака­дэ­міі споў­ні­ла­ся 27 га­доў. За час яго іс­на­ван­ня там пад­рых­та­ва­лі больш за паў­та­ры ты­ся­чы афі­цэ­раў. Шэсць­дзя­сят з іх скон­чы­лі ву­чо­бу з адзна­кай і за­ла­тым ме­да­лём, амаль сто атры­ма­лі дып­лом з адзна­кай. Дзе­сяць вы­пуск­ні­коў ста­лі сты­пен­дыя­та­мі спе­цы­яль­на­га фон­ду Прэ­зі­дэн­та па пад­трым­цы та­ле­на­ві­тай мо­ла­дзі.


— Ска­жу ад­ра­зу: ву­чыц­ца ў нас ня­прос­та, — ад­зна­чыў на­чаль­нік фа­куль­тэ­та пал­коў­нік Ула­дзі­мір Гаўдур. — Але на­ву­чаль­ны пра­цэс скі­ра­ва­ны на тое, каб да­па­маг­чы ма­ла­дым лю­дзям раз­віц­ца па ўсіх маг­чы­мых кі­рун­ках. На­шых вы­пуск­ні­коў вель­мі ша­ну­юць у пад­раз­дзя­лен­нях спе­цы­яль­на­га пры­зна­чэн­ня. А яшчэ ў нас юна­кі пра­хо­дзяць са­праўд­ную шко­лу жыц­ця, якая да­па­ма­гае ім пас­ля ў да­рос­лым жыц­ці.

На па­чат­ку пад­рых­тоў­кі бу­ду­ча­га афі­цэ­ра шмат ува­гі ўдзя­ля­ец­ца су­стрэ­чам і гу­тар­кам з баць­ка­мі кур­сан­таў. Гэ­та трэ­ба для та­го, каб як ма­га глы­бей ра­за­брац­ца ў ха­рак­та­ры і ва­ля­вых якас­цях пер­ша­курс­ні­ка.

— За­лі­ча­ныя пер­ша­курс­ні­кі ў жніў­ні пра­хо­дзяць праз аба­вяз­ко­вы збор. І вось бы­вае так, што абі­ту­ры­ент па­спя­хо­ва здаў фі­зіч­ныя нар­ма­ты­вы, цэнт­ра­лі­за­ва­нае тэс­ці­ра­ван­не, прай­шоў праз псі­ха­ла­гіч­нае су­раз­моўе, а на збо­ры ад яго пад­час пе­ра­адоль­ван­ня па­ла­сы пе­ра­шкод да­во­дзіц­ца чуць: «Я не ха­чу паўз­ці», «Мне не па­да­ба­ец­ца стра­ляць», «Тут вель­мі бруд­на» — ці неш­та ў па­доб­ным сты­лі. Але на­шы кур­сан­ты — гэ­та не толь­кі бу­ду­чыя юрыс­ты, але і вай­скоў­цы. Так бы мо­віць, два ў ад­ным. І ра­бо­чая аб­ста­ноў­ка, у якой яны мо­гуць апы­нуц­ца пад­час вы­ка­нан­ня са­праўд­на­га за­дан­ня, па­тра­буе ме­на­ві­та та­кой пад­рых­тоў­кі, якая не заўж­ды звя­за­на са зна­хо­джан­нем у на­ву­чаль­най аў­ды­то­рыі. Та­му ка­лі мы ба­чым, што юнак гэ­та не ўсве­дам­ляе, на жаль, да­во­дзіц­ца з ім раз­віт­вац­ца.
Коль­кі ж ча­ла­век па­сту­пае на фа­куль­тэт унут­ра­ных вой­скаў? Ле­тась праз кан­чат­ко­вы пра­фе­сій­ны ад­бор прай­шлі 78 абі­ту­ры­ен­таў. Але фор­му кур­сан­та гэ­та­га фа­куль­тэ­та на­дзе­лі 60 пер­ша­курс­ні­каў. Пры­чым пя­цё­ра з іх бы­лі да та­го ва­ен­на­слу­жа­чы­мі.

— Шмат хто з абі­ту­ры­ен­таў «спа­ты­ка­ец­ца» на на­шых псі­ха­ла­гіч­ных тэс­тах, — згад­вае Ула­дзі­мір Гаў­дур. — Ды і ўзро­вень фі­зіч­най пад­рых­тоў­кі час­та па­кі­дае жа­даць леп­ша­га. Ця­пер пад­лет­кі вель­мі шмат ча­су пра­вод­зяць сам-на­сам са смарт­фо­на­мі і кам­п'ю­та­ра­мі, вя­дуць ся­дзя­чы лад жыц­ця.

Па за­кан­чэн­ні ву­чо­бы вы­пуск­ні­кі раз­мяр­коў­ваюцца на пер­ша­сныя па­са­ды ка­ман­дзі­раў уз­во­даў у пад­раз­дзя­лен­нях унут­ра­ных вой­скаў. А вось дзяў­чат тут не су­стрэ­неш. Ад­па­вед­ны экс­пе­ры­мент пра­во­дзіў­ся ка­ля дзе­ся­ці га­доў та­му, але не скон­чыў­ся па­спя­хо­ва.

Струк­ту­ра фа­куль­тэ­та на­ліч­вае тры ву­чэб­ныя ка­фед­ры — так­тыч­най пад­рых­тоў­кі ўнут­ра­ных вой­скаў, ін­жы­нер­на-тэх­ніч­ных срод­каў ахо­вы і юры­дыч­ную. Што да­ты­чыц­ца ін­шых прад­ме­таў, у лі­ку якіх, на­прык­лад, агуль­на­вай­ско­вая так­ты­ка і аг­ня­вая пад­рых­тоў­ка, — то тут кур­сан­ты ву­чац­ца на ка­фед­рах не­па­срэд­на Ва­ен­най ака­дэ­міі.

— Ра­зам з тым нель­га ска­заць, што мы «за­мкну­ты» толь­кі ў ме­жах ад­ной на­ву­чаль­най уста­но­вы. Кад­ры для ўнут­ра­ных вой­скаў рых­ту­юць не толь­кі на на­шым фа­куль­тэ­це, але і ў гра­ма­дзян­скіх на­ву­чаль­ных уста­но­вах, ся­род якіх БДУ, БНТУ, ГрДУ імя Ян­кі Ку­па­лы. Акра­мя та­го, па да­моў­ле­нас­цях у ме­жах АДКБ мы на­кі­роў­ва­ем не­каль­кі кур­сан­таў для на­ву­чан­ня ў вы­шэй­шыя ва­ен­ныя на­ву­чаль­ныя ўста­но­вы Ра­сіі. Гэ­та Перм­скі і Са­ра­таў­скі ва­ен­ныя ін­сты­ту­ты войск на­цы­я­наль­най гвар­дыі.

Сім­ва­лам унут­ра­ных вой­скаў з'яў­ля­ец­ца ле­ген­дар­ны кра­па­вы бе­рэт. Зда­быць яго — ма­ра лю­бо­га спец­на­за­ўца. Лёг­кіх дзён пад­час пад­рых­тоў­кі ў тых, хто слу­жыць у элітным пад­раз­дзя­лен­ні, не бы­вае. Фі­зіч­ныя на­груз­кі толь­кі ўзрас­та­юць. На пер­шы по­гляд яны мо­гуць здац­ца амаль не­пе­ра­адоль­ны­мі, але гэ­та не так. Увесь сак­рэт — у сіс­тэ­ме на­ву­чан­ня і вы­ха­ван­ня. Яна грун­ту­ец­ца на ўза­е­ма­да­па­мо­зе і раз­лі­ча­на на ка­лек­тыў­нае пе­ра­адо­лен­не цяж­кас­цяў.

Жы­хар Мін­ска Анд­рэй прый­шоў па­на­зі­раць за спец­на­за­ўца­мі ра­зам з дву­ма дзець­мі.

— Я тут не ўпер­шы­ню. Вель­мі па­да­ба­ец­ца ві­до­ві­шча. Асаб­лі­ва ўраж­ва­юць вы­ступ­лен­ні спец­на­за­ўцаў, ды і ма­лым ма­ім ці­ка­ва па­на­зі­раць. Усё-та­кі гэ­тыя па­дзеі раз­горт­ва­юц­ца не на тэ­ле­ві­зій­ным эк­ра­не, а за не­каль­кі мет­раў ад нас.

— Я ву­чу­ся ў дзя­вя­тым кла­се, але за­дум­ва­ю­ся па­сту­паць сю­ды, — ка­жа ву­чань мін­скай ся­рэд­няй шко­лы № 168 Яў­ген Новікаў. — Мне гэ­та ці­ка­ва, ха­цеў бы па­спра­ба­ваць. Па­да­ба­ец­ца са­ма фор­ма, фі­зіч­ныя прак­ты­ка­ван­ні не па­ло­ха­юць. За­ча­ра­ва­ла тое, як пра­хо­дзіў ру­ка­паш­ны бой...

Не­па­да­лёк ад пла­ца раз­гар­ну­ла­ся вы­стаў­ка тэх­ні­кі, страл­ко­ва­га і са­пёр­на-тэх­ніч­на­га ўзбра­ен­ня. Апош­няе асаб­лі­ва ці­ка­ва ў све­це та­го, што ўнут­ра­ныя вой­скі зай­ма­юц­ца раз­мі­ні­ра­ван­нем у га­ра­дах, — на жаль, рэ­ха вай­ны гу­чыць яшчэ і да­гэ­туль.

— У нас аб­ста­ля­ван­не вель­мі ма­гут­нае, — ка­жа на­чаль­нік вы­бу­хо­ва­тэх­ніч­на­га цэнт­ра ўнут­ра­ных вой­скаў пад­пал­коў­нік Ігар Там­ко. — За­куп­ля­ем са­мыя апош­нія ўзо­ры. Усе пры­бо­ры скі­ра­ва­ны на по­шук вы­бу­хо­вых пры­лад, до­гляд па­да­зро­ных і бес­гас­па­дар­чых рэ­чаў... Ёсць у нас і спе­цы­яль­ны ро­бат. Зроб­ле­ны ён у Бе­ла­ру­сі. Ажыц­цяў­ляе раз­вед­ку па­да­зро­ных прад­ме­таў. Пры пэў­най ва­зе мо­жа іх на­ват ад­вез­ці на бяс­печ­ную ад­лег­ласць, за­тым транс­пар­та­ваць усё не­аб­ход­нае аб­ста­ля­ван­не. Здоль­ны пра­ца­ваць удзень і ўна­чы. Ён аб­ста­ля­ва­ны ві­дэа­ка­ме­ра­мі, дзя­ку­ю­чы якім ро­ба­там мож­на кі­ра­ваць на ад­лег­лас­ці.

Па­ка­за­лі жур­на­ліс­там і на­ву­чаль­ны кор­пус, і спар­тыў­ны комп­лекс. Як­раз у гэ­ты час ся­род пер­ша­курс­ні­каў іш­лі за­ня­ткі па абяс­шкодж­ван­ні пра­ціў­ні­ка, які на­па­дае з на­жом.

Трэба сказаць колькі слоў пра раз­мяшчэнне. Пер­шыя два кур­сы жы­вуць у ка­зар­ме. На­ву­чэн­цы на іх пры­роў­не­ны да сал­дат тэр­мі­но­вай служ­бы. А вось для тых, хто дай­шоў да трэ­ця­га кур­са, ужо пра­ду­гле­джа­ны асоб­ныя па­коі на 4—6 ча­ла­век. І тут ужо ўсё па-да­маш­ня­му — ві­сяць гі­та­ра, рас­цяж­ка з сім­во­лі­кай улю­бё­на­га фут­боль­на­га клу­ба і на­ват ёсць стэ­рэа­сіс­тэ­ма. Амаль як до­ма!

Час па­да­чы да­ку­мен­таў на фа­куль­тэт унут­ра­ных вой­скаў для абі­ту­ры­ен­таў з лі­ку гра­ма­дзян­скай мо­ла­дзі скон­чыц­ца да­во­лі хут­ка — 1 кра­са­ві­ка. Каб гэ­та зра­біць, трэ­ба прый­сці ў ва­ен­ны ка­мі­са­ры­ят па мес­цы жы­хар­ства. Пра­вер­ка ста­ну зда­роўя, фі­зіч­най пад­рых­тоў­кі і пра­фе­сій­на-псі­ха­ла­гіч­ны ад­бор пры­зна­ча­на на тэр­мін да 31 мая.

Ва­ляр'­ян ШКЛЕН­НІК

Фо­та Ган­ны ЗА­НКА­ВІЧ

Загаловак у газеце: Факультэт патрэбных рэчаў

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.