Вы тут

«Аэрапортаў шмат, а людзей, якія іх ствараюць, — мала»


З гандбаліста — у 3D-дызайнеры. Як гамяльчанін, скончыўшы спартыўную кар'еру, працуе ў адной з найлепшых ІТ-кампаній у свеце па стварэнні дапаўненняў для грамадзянскіх авія-сімулятараў.

Завяршэнне спартыўнай кар'еры, як і ўсякія сур'ёзныя перамены ў жыцці, часта пераносяцца даволі цяжка. Не заўсёды спартсмены застаюцца ў сваёй галіне, выбіраючы трэнерскую або менеджменцкую работу. Гэта даказваюць прыклады з жыцця. Так, бронзавы прызёр Алімпіяды ў Пекіне гімнастка Глафіра Марціновіч цяпер працуе стаматолагам, былы футбаліст мінскага «Дынама», зборнай СССР і Беларусі Сяргей Гоцманаў — кіроўцам школьнага аўтобуса ў ЗША, баскетбалістка, удзельніца Алімпійскіх гульняў Таццяна Троіна — брокерам у Эквадоры.


Не застаўся ў спорце пасля завяршэння сваёй гандбольнай кар'еры і Мацвей Малышэнка. Яшчэ паўтара года таму ён быў адным з асноўных гульцоў «Гомеля», а ў 2015-м на маладзёжным чэмпіянаце свету ў Бразіліі разам з камандай здабываў найлепшы вынік гандбольных зборных (шостае месца) на планетарных першынствах для суверэннай Беларусі. Аднак у 2018 годзе, у досыць маладым для гандбола ўзросце, Мацвей абвясціў аб завяршэнні сваёй кар'еры і перайшоў працаваць 3D-дызайнерам.

* * *

Як бы дзіўна гэта ні гучала, але ўпершыню пра завяршэнне сваёй кар'еры гандбаліст пачаў задумвацца менавіта пасля паспяховага маладзёжнага чэмпіянату свету ў 2015 годзе. Пасля гэтага ён яшчэ некалькі разоў станавіўся бронзавым прызёрам чэмпіянату Беларусі і адным з найлепшых паўсярэдніх у нацыянальным першынстве, але свайго рашэння не змяніў.

— Чэмпіянат у Бразіліі, безумоўна, стаў самай яркай падзеяй у маёй кар'еры, — расказвае Мацвей. — Але я застаўся незадаволены сваёй гульнёй, не паказаў усяго таго, на што здольны. На той момант ужо ўсім было вядома: калі ты нечага хочаш дасягнуць, кудысьці з'ехаць, паказваць вынік, цябе павінны выклікаць у зборную. Я гэта разумеў, а ў 2015-м быў першы і апошні раз, калі мяне туды выклікалі. Я проста сеў і падумаў, што чакае мяне далей. Так, напэўна, даволі доўгі час можна было працягваць гуляць у «Гомелі», клуб быў зацікаўлены ўва мне, але я заўсёды сам сябе ацэньваю самым строгім чынам, таму прычын «супраць» аказалася больш, чым «за».

Мацвей адзначае, што адзінае, аб чым шкадуе сёння, што не заўсёды аддаваўся сваёй кар'еры цалкам.

— Напэўна, дзесьці я недапрацаваў, трэба было не разрываць сябе на некалькі частак. Можна было працаваць больш і паказваць узровень гандбалістаў, якія цяпер гуляюць на міжнароднай арэне. Я ўпэўнены, што мог выйсці на гэты ўзровень. У мяне было і жаданне, і матывацыя, нават не ведаю, чаго не хапіла, — адзначае былы гулец. — Напэўна, калі б у мяне атрымалася з'ехаць за мяжу, паспрабаваць свае сілы там, я даў бы сабе шанц развівацца ў гандболе далей. Пра пераход у іншыя чэмпіянаты ў мяне былі размовы, але далей іх справа не пайшла. І гэта стала фінальнай кропкай.

Хлопцы з каманды падтрымалі Мацвея, а вось бацькі са шкадаваннем паставіліся да рашэння сына.

— Ім было вельмі крыўдна, бо мама і тата хварэлі за мяне, прыходзілі да мяне на гульні, ім было прыемна бачыць сына па тэлевізары або чытаць, што пра мяне напішуць дзе-небудзь у газеце. Бацькам не хацелася з гэтым расставацца.

У новай прафесіі і без гандбола Мацвей Малышэнка ўжо год.

— Гандбол для мяне быў, у першую чаргу, захапленнем, тое, чым я займаюся зараз — таксама захапленне. Таму гады ў спорце і цяперашні год прайшлі аднолькава. Зараз трохі сумнавата, не хапае зносін, бо раней я прыходзіў на трэніроўку, там 20 хлопцаў, з якімі ты заўсёды маеш зносіны. Да таго ж за гэтыя 11 гадоў у спорце арганізм прывык да фізічных нагрузак, таму цела і цяпер просіцца ў залу, гэта выяўляецца, у першую чаргу, у лішніх кілаграмах. Але я стараюся хадзіць у трэнажорку, прыходжу часам на трэніроўкі да хлопцаў. Калі ты аддаеш дзясятак гадоў спорту, ён не можа скончыцца так хутка, я да гэтага часу захапляюся гандболам, сачыў за чэмпіянатам краіны, прыходзіў на гульні «Гомеля» ў мінулым сезоне. Ці цягне назад? Часам парывы бываюць, але я разумею, што ўжо ўсё.

* * *

ІT-сфера зацікавіла гандбаліста яшчэ, калі ён быў у спорце.

— Калі б у мяне не было гэтага захаплення, магчыма, я не адважыўся б заканчваць спартыўную кар'еру так рана. ІT стала добрай дапамогай. Сваё захапленне 3D-дызайнам я сумяшчаў з гандболам пару гадоў, але гэта было не на шкоду спорту. Раніцай трэніроўка, паеў, паспаў, адпачыў, аднавіўся, сеў пару гадзін за камп'ютарам папрацаваў, тое ж самае пасля вячэрняй трэніроўкі. Не было такога, каб з-за камп'ютара я не высыпаўся і ішоў на трэніроўку не ў найлепшай кандыцыі.

Маё захапленне пачало развівацца яшчэ глыбока ў дзяцінстве, у Гомелі дзеці часта лётаюць у Германію ў сем'і на адпачынак. Аднойчы паляцеў і я, так з'явілася любоў да самалётаў і авіяцыі ў цэлым. Мне хацелася разумець, як гэта працуе, чаму самалёты лётаюць. Гэтае захапленне прывяло да камп'ютарнай гульні, да авія-сімулятараў. Я ўбачыў, што ў гэтай цаццы ёсць аэрапорты ўсяго свету, а Гомеля няма. Паволі пачаў капацца, пазнаваць, як ствараюцца падобныя аб'екты ў гульнях, якімі інструментамі. Паступова, вывучаючы інфармацыю, гэта ўсё супастаўляў. Прайшоў час, я пачаў рабіць праграмы больш глабальныя, не толькі аэрапорт у Гомелі. У выніку мяне заўважылі ў адной з вядучых кампаній свету ў гэтым кірунку «Drzеwіесkі Dеsіgn». Прапанавалі папрацаваць на камерцыйнай аснове, паступова ад маленькіх заданняў дадаваліся больш складаныя, я з гэтым спраўляўся. Тэставы перыяд доўжыўся каля года, пасля чаго шэф кампаніі сказаў, што я патрэбны ім у якасці паўнавартаснага работніка. І вось цяпер мне дасылаюць заданні, я мадэлюю будынкі ў 3D, раблю тэкстуру, цалкам афармляю.

У Мацвея няма спецыяльнай адукацыі для гэтай работы, усяму ён навучыўся сам.

— Вучыцца ў гэтай сферы, як і ў гандболе, можна ўсё жыццё. Я працую поўны 8-гадзінны дзень, але раблю гэта дома, у Гомелі. Вялікі плюс, што гэтую работу я магу назваць сваім хобі, таму, калі мне сумна, я саджуся працаваць, як бы дзіўна гэта ні гучала.

Цяпер заробак Мацвея ў параўнанні з гандболам вырас у некалькі разоў.

— Але грошы для мяне заўсёды былі на другім плане. Я займаюся любімай справай, якая ў канцы месяца прыносіць мне нейкія грошыкі. Гэтаксама было і ў гандболе, я не хадзіў на трэніроўкі з думкай: «Вось бы хутчэй атрымаць грошы і куды-небудзь іх патраціць». Грошы — гэта добра, але ёсць рэчы больш важныя.

* * *

Хлопец адзначае, што для яго кожны праект цікавы па-свойму, да таго ж аднолькавых іх проста не можа быць. Напрыклад, кампанія «Drzewiecki Design» разам з Мацвеем стварыла аэрапорт Шарамецьева, аэрапорт у Чыкага, Сіэтле, Варшаве, Гданьску, Баку і іншых буйных гарадах.

— Аэрапортаў шмат, а людзей, якія іх робяць, мала. У гульні яны максімальна рэальныя, мы вывучаем інфармацыю, шукаем усё магчымае ў інтэрнэце. Галоўныя якасці, якія патрэбны чалавеку для гэтай работы, — добрае прасторавае мысленне, уседлівасць і цікаўнасць.

Характэрна, што сам Мацвей цяпер не гуляе ў камп'ютарныя гульні, а імкнецца да таго, каб вадзіць сапраўдныя самалёты.

Дар'я Лабажэвіч

г. Гомель

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.