Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Ахвяра прагрэсу

gigbi.com

Як той казаў: «Быў час, быў век, была эпоха...» Некалі я працаваў у невялічкай прыватнай фірме і на работу хадзіў, можна сказаць, як на свята, бо заробкі былі добрыя, а ўжо калектыў... Ніколі б, карацей, не думаў, што сапсаваць усё можа адзін чалавек, але...

Нашай новай супрацоўніцы было блізка пад сорак. Яна завочна скончыла політэхнічны і зараз, падобна, з нейкага айчыннага «таёжнага тупіка» прыехала ў горад, каб уладкаваць асабістае жыццё. Ва ўсякім разе, праца яе, можна сказаць, не цікавіла: Надзя проста па-майстэрску «перакідвала» яе на іншых, а вось хто ў чым памыліўся, калі спазніўся, колькі разоў пакурыў і з кім чаго выпіў... Ды што там — праз свае лупы-акуляры гэта ўнучка бабы Ягі (як празвалі дзявулю нашы гумарысты) бачыла нават тое, чаго ніколі не было! І так жа нястомна... даносіла.

У выніку нашы жанчыны ў час абеду не маглі больш прабегчыся па крамах (не дай бог затрымацца ў чарзе ды на хвілінку спазніцца), нашы мужчыны — лішні раз пакурыць-пагаварыць (нават пасля работы!)... Сама ж даносчыца заставалася «чыстай і пушыстай», бо, па-першае, была роднай пляменніцай немаленькай гарадской начальніцы, па-другое, амаль нічога не рабіла, а значыць, не памылялася, дысцыпліну таксама не парушала...

Выходзіць, што яна — добры спецыяліст: такіх не звальняюць. Таму нам заставалася хіба чакаць, што здарыцца нейкі цуд: сыдзе, напрыклад, з працы тая цётка-заступніца, альбо і праўда знойдзецца нейкі дурань — возьме Надзю замуж і завязе далёка-далёка...

Вяселля, трэба сказаць, мы не прычакалі, але ж праз нейкі час жанчыны са здзіўленнем заўважылі, што наша каляжанка нібы трохі... цяжарная. А далей, як той казаў, болей!

І сапраўды, невядома ад каго (мо і праўда не бывае непрыгожых жанчын, бывае мала гарэлкі?), але Надзя нарадзіла хлопчыка.

З той вялікай радасці і ў чаканні яе дэкрэтнага водпуску мы скінуліся малому на дзіцячы вазок. А вось зажыць па-ранейшаму так і не паспелі, бо... года не прайшло, як Надзея вярнулася назад на работу. Сказала, што ёй самой, на жаль, трэба зарабляць сабе грошы, што яна баіцца страціць... кваліфікацыю. А да ўсяго...

Тут, на рабочым месцы, у маладой матулі быў адмысловы кансультант — наш Мікалаевіч, бацька аж чатырох дзяцей. Раней ён па тэлефоне цярпліва адказваў Надзі на ўсе пытанні наконт купання, кармлення і сну малога, цяпер размовы пайшлі «ўжывую», і мы зноў павесілі насы.

...Збавенне прыйшло, адкуль не чакалі. Раніцай першага красавіка, пачуўшы чарговую Надзіну скаргу на дарагавізну памперсаў, наш бацька-герой (а па сумяшчальніцтве — чаго ўнучка бабы Ягі, відаць, не ведала — яшчэ і рэдкі прыкаліст) расказаў, што японцы («во дзе кемлівы народ!») прыдумалі для ванны вельмі хітры змешвальнік вады. У ім, маўляў, апроч кранікаў з гарачай і халоднай ёсць яшчэ трэці — ружовы, з якога цячэ вада тэмпературай роўна 37 градусаў. Пад такую падносіш дзіця і ўсё лішняе з яго ўміг змываеш... Зручна! А галоўнае, што гэтыя штуковіны ўжо паступілі ў продаж. Праўда, у сталічны маркет... Але ж хутка будуць і тут.

Чакаць, як потым даведаліся, наша каляжанка не стала. Назаўтра ж яна паехала ў згаданую краму, знайшла там патрэбны аддзел і прадаўца-кансультанта. Той, відаць, з першых слоў зразумеў, што ўчора — першага красавіка — гэтую жанчыну банальна разыгралі, аднак віду не падаў: паказаў з дзясятак розных бліскучых цацак... Ну, а што патрэбнай няма, — дык ён можа запісаць нумар тэлефона шаноўнай пакупніцы, і як толькі ружовыя кранікі ў краме з'явяцца, адразу ж ёй паведаміць.

...Хлопцы, якія чулі і бачылі ўсё на маніторы відэаназірання, мусіць, парвалі жываты ад рогату, а неўзабаве гэты запіс нехта выклаў у інтэрнэт — з усімі адсюль наступствамі.

Прыкалісту, з чыёй «падачы» гэта адбылося, вядома ж, перапала. Уляцела, відаць, і работнікам крамы. Што, дарэчы, не так і важна... Важна, што Надзея вярнулася ў свой дэкрэтны водпуск і з'ехала ў вёску да бацькоў, якія ні пра які інтэрнэт тады не чулі.

Л. К., г. Гродна.


Любіш ездзіць, любі і саначкі цягаць

reminds.com.au

Дзяржава і адсочвала, і адсочвае, вядома ж, многае, але, мусіць, не ўсё. Ва ўсякім разе, на безліч друкаванай прадукцыі ніякіх стандартаў, відаць, не набярэшся. А таму асобныя друкарні часам гадамі не мянялі дызайн (тых жа табеляў-календароў), што і паспрыяла...

Зрэшты — па парадку.

То залішняя маладая энергія, то звычайная дурата час ад часу шукае выйсця ў любым калектыве. У нашым — найбольш распаўсюджаным жартам старэйшага супрацоўніка над маладымі было трывіяльнае ў той час перакідванне правадоў на цыліндрах матацыклаў. Збярэшся паехаць, прыладзішся, пачнеш заводзіць рухавік, а ён — маўчок, ні гу-гу... Што за ліха?.. Падымаеш вочы на вакно — там шчаслівы Сяргей стаіць...

Прычым красаваўся ён там досыць часта...

Сітуацыя вымагала рэваншу.

Падстава для яго падвярнулася лёгка. У нашу кантору з райаддзела міліцыі прыслалі графік тэхагляду службовага аўтатранспарту. Дырэктар, як і трэба было чакаць, «спусціў» паперу непасрэднаму выканаўцу (то-бок нашаму крыўдзіцелю). А ўжо ён глядзіць — то на гэты графік, то на свой табель-каляндар, што на стале пад шклом, — і нічога не разумее: тэхагляд запланаваны... на нядзелю. «Яны там што — з глузду паз'язджалі? Каго я збяру? У людзей выхадны!» — абураецца Сяргей. І не каб сесці падумаць, давай адразу ж званіць у міліцыю.

Даішнікі (а іх тады — два чалавекі на раён) спачатку не маглі зразумець, чаго ад іх хочуць і ў чым вінавацяць, бо ўсё ж прызначана правільна — ніякіх выхадных...

На эмоцыях пазванілі нашаму начальству: маўляў, разбярыцеся, што за «спец» там у вас працуе?

Дырэктар спусціўся ў кабінет да Сяргея. Папрасіў:

— Пакажы ты мне свой каляндар.

Хлопец ад слова, як той казаў, выцягвае з-пад шкла паперу, а яна — бачыць — склееная з дзвюх, прычым так, што камар носа не падточыць: год «на шапцы», што называецца, бягучы, а змест — увесь... пазалеташні.

Аўтары гэтага «шэдэўрыка», як гэта водзіцца, засталіся невядомымі. А вось жартаўнік — пацішэў. Можа, успомніў вядомае: «Любіш ездзіць, любі і саначкі цягаць»?

Іван Сіманёнак, г. Паставы.


«Каму забарона, а каму і абарона...»

http://hebosz.hu

Вылазкі на Дняпро з любімым фотаапаратам я раблю досыць часта, бо рака заўсёды розная і, вядома ж, прыгожая...

Вось і ў той кастрычніцкі ранак яшчэ з агарода (вёска стаіць на ўзвышшы) згледзела, як над вадой уздымаецца туман. А ўжо ж густы, бялюткі... Ну як тут не пойдзеш? Як не здымеш такое хараство?! Тым больш, што і месцы для здымак выбраны. Як у рыбакоў.

Там, куды адразу ж скіравала, добра ляшчы бяруцца. А значыць, думаю, і людзей... Як той казаў, і пешых, і конных, і баб чужых. Баялі напярэдадні, што сюды нават з Навазыбкава рыбакі прыязджаюць, на што нашы, мясцовыя, вядома ж, касерацца (бо каму спадабаецца, як нейкі там набрыдзень «твайго» ляшча з-пад носа ў цябе выцягвае?), але ж ніхто нікога не праганяе — па-суседску ловяць, па-суседску адпачываюць...

Для гэтага нашы мужчыны спецыяльнае месца абсталявалі: пад вербамі, са столікам, з лаўкамі... Каб зручна было юшкі зварыць з толькі што злоўленай рыбы, каб з ёю выпіць гарэлачкі ці вінца. І ўжо тады ў іх размоў ды плётак... Я выпадкова неяк падслухала: бабы — адпачываюць!

Але ж і навін розных шмат: хто дзе якую рыбу падняў, каго рыбнагляд злавіў, колькі штрафу ўляпілі...

Мужыкі пра гэта гавораць, а ўжо ж як пры тым мацюкаюцца!.. Божацца, што ўсе браканьеры (нават разам узятыя!) не робяць столькі шкоды ні рыбе, ні рацэ, колькі адна свінаферма на беразе. Аднак свінарнікаў з іх сцёкамі як быццам паблізу няма, а вось рыбак з сеткай — ёсць... Хоць зноў жа — паводле «градацыі» нашых мужыкоў — якраз ён і правільны, бо ловіць вялікую, дарослую рыбу. А вось той, хто кожны божы дзянёк стаіць на беразе з вудамі ды цягае з ракі драбязу, якой яшчэ расці ды расці, — няправільны, нават шкодны...

Дык вось, значыць, прыйшла я да Дняпра і вачам не паверыла: ні душы там няма, быццам і сваіх рыбакоў, і заезджых у Чорнае мора змыла... На беразе толькі слуп застаўся — вышынёй за два метры. А на ім, бачу, шыльда: «Купанне і лоўля рыбы забаронены!»

Аж зарагатала неспадзеўкі, бо кастрычнік на дварэ... Каму забараняць купанне? Маржоў у акрузе як быццам няма? Я таксама без купальніка... А таму шыбую сабе далей — кадры шукаю.

...Адвяла нарэшце душачку — наздымала (на гэта, дзякуй богу, забароны пакуль няма), палюбавалася яшчэ на Дняпро ды назад на свой гарод падалася.

У вёсцы ля плота, бачу, мужчына знаёмы стаіць. Пытаюся:

— Рыгор, а чаму на рыбу не ідзеш? Баішся?

— Гэта чаго? — насцярожыўся ён.

— Дык шыльда ж, — кажу, — на слупе: «Забаронена...»

Мужчына ў рогат:

— Дык гэта ж мы яе і паставілі. Злавілі: па рацэ плыла... Можа, вецер паваліў вышэй па цячэнні, а можа, з рыбакоў хто выдраў ды пусціў па вадзе... А мы паднялі, укапалі. І ты ведаеш — працуе. Ва ўсякім разе, свае — як рыбачылі, так і рыбачаць, а вось розная навалач пакуль не ідзе. Так што каму забарона, а каму і абарона...

Вось такі непарадак на нашым Дняпры.

Я потым у снежні яшчэ на здымку хадзіла — шыльда была на месцы. Вясной яна таксама стаяла. Незаконна... І куды той рыбнагляд глядзіць?

...Напісала вось, папыталася. Можа, прачытае і прыбярэ?

Соф'я Кусянкова, в. Лучын, Рагачоўскі раён.

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

У Полацку ўпершыню знойдзена пахаванне князя

У Полацку ўпершыню знойдзена пахаванне князя

Сярод знаходак — нямала сенсацый.

Грамадства

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

Вопыт Віцебшчыны ў знішчэнні баршчэўніку цікавы таму, што тут больш за 80 працэнтаў зараснікаў ад агульнага па краіне.

Грамадства

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Пазнаць у гарадскім натоўпе абітурыентаў можна без праблем.

Грамадства

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Галоўная славутасць Вясневічаў, яе жывая гісторыя — 96-гадовы Аляксей Юркевіч.