Вы тут

Яжмаці з «Інстаграма»


Што большасць з нас прыгадвае, думаючы пра сваю матулю? Пяшчоту, дабрыню, цеплыню... Часам строгасць, вядома. Ну як без яе? «— Сы-нок, да-до-му! — Ма-а-ам, яшчэ дзесяць хвілін, можна!?» Хто не памятае такога з дзяцінства? Ну, дык гэта ж усё з-за любові, праўда? («Гаспадыні на заметку. Ваша дзіцё праслужыць даўжэй, калі аддаць яго ў флот».) Хаця, канешне, празмерная апека далёка не ўсім спадабаецца. Прыгадайце хоць бы эпізод эмацыянальнай размовы паміж Эмікам і яго маці цёткай Песяй з кінасерыяла «Ліквідацыя». «— Не, вы бачылі?! Ён такі хоча маёй смерці! Не пушчу!!! — Мама, я зарэжу сябе ножыкам! — Рэж! Рабі маму сіратой!» Тут на фоне любові ўжо праглядаецца пэўная маніпуляцыя. («Маці піша ў «Вайберы»: «Сынок, тэрмінова патрэбна тваё сэлфі». Здзівіўся, але адправіў. Тут жа прыходзіць адказ: «Шапка дзе?!») Усім жа ва ўзаемаадносінах з бацькамі, прыгадайце, хацелася больш свабоды, асабліва ў падлеткавым узросце. («Часам маці вядуць сябе як гопнікі-майдадыры: — Ёсць што светлае памыць? А калі знайду?»)


Але часам той самай свабоды становіцца зашмат і ў першую чаргу — з боку маці. У адносінах да дзяцей, навакольных, усяго свету... («— Што, знайшоў хату на Новы год ці зноў, як ёлуп апошні, будзеш з бацькамі сустракаць? — Ну ма-а-ам...») Гэта я пра так званых яжмаці. Так карыстальнікі сеціва называюць жанчын, якія пры абсалютна неадэкватных сваіх паводзінах пачынаюць пераконваць (часта з агрэсіяй) усіх у тым, што маюць права на падобныя выхадкі, паколькі яны — маці. Іх меркаванне — усе ім вінны: саступаць месца ў транспарце, цярпець дрэнныя паводзіны іх нашчадкаў у грамадскіх месцах і г. д. Памятаю, у гасцях была пара з дзіцем. Вы б бачылі, з якім замілаваннем маці назірала за тым, як яно размазвае торт па экране чужога тэлевізара... Што вы — яны профі ў пытаннях выхавання! («— Сынок, ад цябе пахне аптымізмам, ты што, радаваўся? — Не, гэта пацаны радаваліся, а я побач стаяў».) Мабыць, кожны можа прывесці падобны прыклад з жыцця.

Некаторыя тлумачаць такія паводзіны яжмаці «сіндромам выдатніцы», маўляў, усё трэба рабіць правільна, ідэальна, як па падручніку. («Аб'ява на іпадроме: «Жанчынам з рускіх паселішчаў уваход забаронены!») Іншыя гавораць пра «нарцысавае расшырэнне маці» — гэта калі жанчына ўспрымае ўсе поспехі дзіцяці як свае ўласныя, насамрэч прыкрываючы такім чынам асабістыя эгацэнтрычныя амбіцыі. («Калі Каці было тры гады, яна бегала галышом па пляжы. Зараз ёй 30, і дзве бутэлькі шампанскага дапамагаюць вярнуцца ў дзяцінства».) Я не псіхолаг, каб меркаваць аб дакладнасці гэтых фармулёвак. («— Іра, ты заўсёды чуеш толькі тое, што хочаш! — Віно з сырам? Канешне буду!») Самае галоўнае, як яны ўплываюць на псіхіку ўласных дзяцей? Асабліва, калі маці — яшчэ і публічная (значыць, апрыёры аўтарытэтная) асоба. А што думаць простым людзям?

Напрыклад, амерыканская актрыса і мадэль Шарліз Тэрон расказала, што вырашыла выхоўваць свайго сына Джэксана як... дзяўчынку. («— Чуў, у цябе дзіця нарадзілася! Віншую! Як назвалі? — Сцяпан... — Вой, напакутуецца дзяўчына з такім імем...») Быццам бы ў тры гады (?!) дзіця так само сказала — я не хлопчык. І Джэксана ўжо бачылі ў Дыснейлендзе ў чорнай сукенцы з карункамі, фальбонамі і неонавымі аранжавымі стужкамі. На галаве — абручык, валасы заплеценыя ў афрыканскія коскі... Як вам?

Вы ведаеце, які самы папулярны трэнд у знакамітасцяў жаночага полу ў апошні час? Пра яго нядаўна выказаўся расійскі спявак Юрый Лаза: «У рэйтынгах героі, якія год фатаграфавалі і выкладвалі ў сеціве голыя задніцы. Даруйце! Але гэта нікуды не варта». Так, існуе такая забаўка... («Галоўны орган у чалавека — «пятая кропка». Ва ўсім прымае ўдзел: у лячэнні, вучобе, выхаванні, прыняцці рашэнняў. А ў пошуку прыгод ёй увогуле роўных няма».) Застаецца толькі дадаць, што многія з «гераінь» — маці.

Нядаўна колішнюю зорку «Дома 2» Алену Ваданаеву (у яе васьмігадовы сын) асудзілі за «гарачыя танцы» ў адкрытым бодзі і батфортах. Усё ж, вядома, з'явілася ў інтэрнэце. А яна толькі ўсміхнулася: «Калі што, я памятаю пра тое, што маці». Вера Брэжнева далучылася: на «гарачай вечарынцы» станцавала на стале. Буру абурэння выклікала Анастасія Валачкова, калі прыйшла на школьную лінейку да дачкі ў сукенцы з велізарным разрэзам і дэкальтэ. Карыстальнікі пажартавалі: што, маўляў, і там сабралася сваю расцяжку паказваць? Пра апошнія я ўжо маўчу — дзе іх толькі не было? («Валачкову добра па піва пасылаць — адна нага тут, другая там».)

А як вам гісторыя пра 30-гадовую матушку — жонку святара — з Магнітагорска? Яна працуе касметолагам, а нядаўна эфектная бландзінка паўдзельнічала ў конкурсе прыгажосці: дэфіліравала там у адкрытых касцюмах, купальніку. У выніку заваявала тытул «Міс Пачуццёвасць». Толькі бацюшку, калі ўсё адкрылася, пасля гэтага адхілілі ад службы ў царкве — пакуль матушка не пакаецца. («— Бацюшка, грэшная я: жэрла, гуляла. — Ведаю! — Адкуль? — Падпісаны на твой «Інстаграм».) Такія яны, яжмаці ад гламуру...

Кастусь ХАЦЕЛАЎ-ЗМАГЕЛАЎ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

Вопыт Віцебшчыны ў знішчэнні баршчэўніку цікавы таму, што тут больш за 80 працэнтаў зараснікаў ад агульнага па краіне.

Грамадства

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Пазнаць у гарадскім натоўпе абітурыентаў можна без праблем.

Грамадства

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Галоўная славутасць Вясневічаў, яе жывая гісторыя — 96-гадовы Аляксей Юркевіч.

Культура

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

З Наталляй Батраковай мы сустрэліся на адкрыцці абноўленай кнігарні «Светач», што на сталічным праспекце Пераможцаў, 11.