Навiны
Запрагайма, хлопцы, джыпы!
Розныя бываюць дачнікі. Адны пераязджаюць у вёскі, шчыруюць на лецішчах з клопатам пра чыстую прадукцыю для сябе і родных, другія — нават могучы яе купіць — усё роўна «садзяць бульбу», трэцім — проста цікава ўкінуць у зямлю нейкае насенне...
У глухога не прападзе, што не пачуе, то дакладзе. Або адніме
Рыба ў рацэ — лічы, што ў руцэ...
Капуста бывае нармальная і...
— Я дома, — гукнуў з парога Іван. — Галодны як воўк. Пакорміш?
«Перамога будзе за намі...»
Неяк, здаецца, пад канец 90-х мінулага стагоддзя трапіў мне на вочы цікавы артыкул пра італьянскага фермера. У яго быў дойны статак на 600 галоў, які даглядалі ўсяго 13 чалавек, і сярэдні гадавы надой ад кожнай каровы — больш за дзесяць тысяч літраў.
Будзе добра, як ліха пераміне
Пачатак другой паловы мінулага стагоддзя мае бацькі называлі часам вялікіх перамяшчэнняў: нехта самахоць ехаў туды, дзе, здавалася, будзе лепей, некага накіроўвалі на работу ці проста... звозілі. Менавіта такім чынам Ганначка, родная сястра маёй мамы (прыгажуня, разумніца, жаніхоў — цьма!), апынулася на цаліне.
