Навiны
Кірмаш гудзеў рознагалоссем
Кірмаш гудзеў рознагалоссем. Яўхім прайшоўся паміж радамі, падзівіўся багаццю тавару і яго цэнам. Падняўшы каўнер у сваім старым кажуху, падаўся да людскога натоўпу, які сабраўся ў сярэдзіне базарнай плошчы. Адтуль даносілася галасы, смех.
На варце
На розных работах пабываў Сымон Захарчук: і ў будаўнічай брыгадзе, і механізатарам, і электрыкам у сельгаска-аператыве — нідзе не падабаецца. Нарэшце прыйшоў да дырэктара сельгаспрадпрыемства:
Зубная гісторыя, або Калі і слова лечыць
«Добры спецыяліст — на вагу золата», — упэўнена Ніна Яфімаўна. Таму, калі ў яе расхістаўся зубны мост, вырашыла ісці да «свайго» ўрача (у якога ўся яе сям’я лячыла і «ставіла» зубы). У паліклініцы высветлілася, што ў найбліжэйшы час у графіку любімай доктаркі Наталлі Мікалаеўны няма ніводнага «свабоднага акна», ёй параілі звярнуцца да калегі.
Вечарынка з квэстам, або Як грамадой Кузьму-музыку шукалі
У даваенныя і пасляваенныя гады вясковая моладзь збіралася на вечарынкі — павесяліцца, патанцаваць, прыгледзець нарачонага. Клубаў тады не было, таму дзяўчаты (па дамоўленасці з сям’ёй) па чарзе прадастаўлялі хату для гуляння. Збіралі пачастунак — хлеб, агуркі, а хто з багатай сям’і — яшчэ і сала. Кавалеры абавязаны былі дамовіцца з музыкамі.
Калі горы не толькі сняцца
Сярожка Мельнік ганарыўся дзедам. Ён у яго альпініст! Жыве далёка, але на зімовыя святы прыехаў да дачкі і ўнука, якога не бачыў ужо гадоў пяць.
Спыніся, імгненне
Фатаграфія — гэта мастацтва, непадуладнае часу. Магію, калі спыняецца імгненне і фіксуецца на плёнцы, спасцігае мая новая цудоўная знаёмая Вера Лук’янаўна.
Калі кажуць не, хочацца ўдвайне?
Гэту гісторыю мне расказала знаёмая, якая ў маладосці вельмі раўнавала свайго мужа. З падставамі, без падстаў — я не пытаўся. Але ж пачуў, што аднойчы той паехаў у мясцовы санаторый «Прыдняпроўскі»...
На рыбку спадзявайся, але і сам старайся
Гэта ўжо як закон: у першую нядзелю кастрычніка мы віншуем настаўнікаў — найлепшых, любімых праз гады-дзесяцігоддзі. І нават у думках няма, што ў іх жа таксама былі настаўнікі?
Трапіў, жучку, у... жончыну ручку
Што праўда, тое праўда: здараецца на вяку і па спіне, і па баку... Давялося мне перанесці аперацыю, паляжаць у бальніцы, шмат што перажыць, убачыць, пачуць ад людзей — пераважна бывалых. Тут і зараз толькі адна гісторыя.