29 кастрычніка, чацвер

Вы тут

«Калі не цяпер, то калі?» Гісторыі людзей і іх жаданняў, якія ўдалося здзейсніць насуперак пандэміі


Стоячы на кухні, Каця, гаспадыня кватэры, дзе я здымаю пакой, раптам расказала, што нарэшце пачала карыстацца сваімі духамі «Шанэль № 5». Яна захоўвала флакончык з любімым водарам, падораны бацькамі чатыры гады таму. Пасля невялікай паўзы Каця вымавіла: «Калі не цяпер, то калі?»

Гэтая фраза стала зыходнай кропкай у маёй гісторыі. Я адразу падумала, што сёння многія з нас пачынаюць па-іншаму ацэньваць сваё жыццё. Змяняецца яго рытм, змяняецца ранейшая сістэма каштоўнасцяў: тое, што было галоўным напярэдадні і падчас пандэміі, сыходзіць на другі план. І наадварот.

«Калі не цяпер, то калі?» — гэта гісторыі звычайных людзей і іх жаданняў, якія ўдалося здзейсніць насуперак пандэміі COVІD-19, а можа, дзякуючы ёй.

Яны ведаюць адно — іх жыццё не будзе ранейшым.


Таццяна Уласенка, 39 гадоў, журналіст, Мінск:

— Я заўсёды марыла быць стылістам. Хацела навучыцца краіць і шыць, каб разумець працэс знутры і самой ствараць вопратку. Сіндром «адкладзенага жыцця» расцягнуў гэтую мару на доўгія гады. Але смажаны певень у выглядзе COVІD-19 усё ж клюнуў! Больш за тое, менавіта ён дапамог маёй мары рэалізавацца. Трапіць на базавы курс шыцця з-за яго шалёнай папулярнасці было немагчыма. Месцы ў групе распісаныя на некалькі месяцаў наперад, і ў мяне проста апускаліся рукі. Але адно месца раптам аказалася вольным. Вельмі хутка я навучылася краіць і шыць трыкатажныя вырабы. Пашыла сукенку ў гарохі і гольф-туніку.

Страхаў у сувязі з эпідэміяй не адчуваю. Я — фаталіст. Дома, з мужам, больш жартуем на гэты конт. Калі нешта і здарыцца, то трэба прыняць гэта як ёсць. Больш хвалюемся за старэйшае пакаленне. Пасля пандэміі ўсё пустое, фэйкавае на нейкі час адыдзе на задні план. Але ў глабальным сэнсе ні людзі, ні іх звычкі не зменяцца. Стануць часцей мыць рукі? Гэта яшчэ пытанне! Як паказвае практыка, чалавецтва не вучыцца на ўласных памылках. З пазітыўнага — калі адкрыюцца межы, прагназую постэпідэмічны бум турызму.

Дар'я Альперн-Каткоўская, 37 гадоў, псіхолаг, Эйлат (Ізраіль):

— Я вырашыла зрабіць новую стрыжку, абнуліцца, паэксперыментаваць. Калісці даўно я працавала юрыстам у буйной юрыдычнай кампаніі. Там быў звод правілаў, якія дэталёва рэгламентуюць знешнасць супрацоўніка. Я памятаю, як мяне гэта бянтэжыла і абмяжоўвала. Потым жыццё мянялася, я мяняла стрыжкі, але ўсе валасы ніколі не састрыгала. Калі аказаліся на каранціне, муж пастрыг мяне. Высветлілася, што ў мяне прыгожая форма галавы, а яшчэ да яе вельмі прыемна дакранацца.

Калі цяпер я фантазірую пра канец пандэміі і каранціну, мне ўяўляецца нешта падобнае да заканчэння вайны: маніфест жыцця нягледзячы на эканамічны заняпад. Прыгожыя жанчыны ў сукенках, прагулкі, паездкі, сустрэчы і абдымкі з сябрамі і блізкімі, пэўныя рытуалы і дзеянні, каб зноўку выбудаваць наш рэальны афлайнавы свет.

Вольга Ніжнікава, 31 год, урач-радыёлаг, Грац (Аўстрыя):

— Калі быў уведзены каранцін, і я перайшла на працу ў хатніх умовах, першае, пра што падумала: «Як жа я выжыву без кавамашыны?» Я заўсёды любіла каву з малочнай пенкай, але ў Аўстрыі пачала піць каву нашмат часцей. Так што першым набыткам стала кавамашына. Аб тым, каб набыць яе, задумвалася даўно, з таго часу, як адзін знаёмы барыста паказаў, што значыць сапраўды смачная кава. Але ўвесь час гэтая мара адкладвалася на нейкі нявызначаны час. Аднак пры аб'яўленні хатняга рэжыму ў красавіку вырашыла, што час надышоў.

Падчас пандэміі ў Аўстрыі быў уведзены каранцінны рэжым. Забаранілі ўсе грамадскія мерапрыемствы. Адным з першых адмененых мерапрыемстваў быў Еўрапейскі кангрэс радыёлагаў, на якім я павінна была прадставіць два даклады.

Думаю, што пандэмія зменіць у нас успрыманне асабістых межаў і разуменне асабістай гігіены. Прынамсі, спадзяюся на гэта.

Святлана Хмяльніцкая, 33 гады, рэдактар сайта, Мінск:

— Я не ўмею маляваць. Але мне падабаюцца карціны як каляровыя плямы на сценах. І я жудасна зайздрошчу дзяўчынкам, якія вучацца ў каледжы мастацтваў. Яшчэ ў студзені на драйве зайздрасці я купіла палотны на падрамніку і фарбы. Вельмі доўга, амаль тры месяцы, выбірала, якія карцінкі з інтэрнэту я намалюю. Падчас добраахвотнага паўкаранціну я, нарэшце, намалявала копію копіі адной карціны. Выглядае трохі дзікавата, нязграбна і па-дзіцячы, але я задаволеная. Не ведаю, чаму не рабіла гэтага раней, а цяпер зрабіла. Напэўна, таму што стала больш сядзець дома, і выгляд белых палотнаў пачаў мяне раздражняць. Потым зразумела, што мяне раздражняюць не белыя палотны, а мая нерашучасць. Я саромелася нават самога намеру. А калі ў Інстаграме ўбачыла подпіс «Мне ўсё можна», падумала: «Блін, я таксама хачу, каб мне ўсё было можна». Села і ўсё размалявала, як мне хацелася. А калі б не гэты добраахвотны паўкаранцін, то, думаю, палотны так і стаялі б яшчэ год.

Спадзяюся, калі скончыцца пандэмія, ва ўсіх прадуктовых крамах застануцца каляровыя палоскі на падлогах каля касы, каб людзі паменш дыхалі адно аднаму ў спіны і не піхалі адно аднаго сваімі напоўненымі кошыкамі.

Альгерд Бахарэвіч, 45 гадоў, пісьменнік, Мінск:

— Гэты год абяцаў быць выдатным: кніжныя кірмашы ў Лейпцыгу і Эдынбургу, прэм'ера спэктакля ў Лондане, прэзентацыя англійскага перакладу майго рамана «Дзеці Аліндаркі»... Замест гэтага я сяджу дома і пяку хлеб. 13 сакавіка мая жонка, паэтка і перакладчыца Юля Цімафеева, вырашыла, што каранцін непазбежны, і я з ёй пагадзіўся. Я пішу кнігі, мая прафесія звязана з тэкстамі, таму ўжо шмат гадоў працую дома, у гэтым сэнсе наша жыццё змянілася не так моцна, як у іншых. Але, думаю, калі б не гэтая добраахвотная самаізаляцыя, да хлеба ў мяне б рукі так і не дайшлі. Хоць я даўно ўжо марыў навучыцца яго пячы, але мяне заўсёды палохала складанасць і сакральнасць гэтага працэсу, таемнае жыццё цеста і ўсялякія стэрэатыпы. Так што дзякуй каранціну за гэты час — на восьмы дзень я нарэшце адважыўся: спёк свой першы хлеб, з часнаком і зелянінаю. Атрымалася вельмі смачна, хоць і па-дылетанцку. А цяпер я ўжо пяку прыгожы хлеб у маім любімым міжземнаморскім стылі, дзялюся яго фотаздымкамі ў «Фэйсбуку» і ніяк не магу спыніцца.

Не ведаю, што будзе з гэтым светам і намі, але хлеб я збіраюся пячы і далей. Гэтая пандэмія па людзях маёй прафэсіі б'е даволі моцна (яна па ўсіх б'е), людзі цяпер больш перачытваюць любімыя кнігі, чым чытаюць новае. Калі так пойдзе і далей, буду вучыцца на пекара. А потым адкрыю сваю пякарню.

Анастасія Хапанен, 38 гадоў, гештальт-тэрапеўт, Мінск:

— Каб знізіць сваю трывожнасць у сувязі з «ковідам», прыняла рашэнне зменшыць колькасць кантактаў, практычна самаізалявалася дома, стала працаваць з кліентамі анлайн, часцей мыць рукі, выходзіць на вуліцу толькі ў краму ці пагуляць з сабакам. Мне не хапала актыўнасці, руху. І я прыдумала, як сябе падтрымаць — паставіла для сябе маленькую мэту, дасягнуць якую было ў маіх сілах. Я вырашыла... сесці на шпагат. У дзяцінстве захаплялася акрабатыкай, але з часам гнуткасць у целе знікла. Раніцай я пачала займацца ёгай, а пасля рабіла расцяжку. Паступова ў целе стала адчувацца больш лёгкасці. Прыйшоў спакой і задавальненне.

Быў страх страціць родных і блізкіх, асабліва маму, якой 69 гадоў. Тэлефанавала ёй кожны дзень і прасіла не выходзіць з дому без патрэбы, надзяваць маску.

Думаю, што многія людзі перагледзелі свае каштоўнасці і зразумелі, што для іх сапраўды важна. Асабіста яшчэ раз усвядоміла, як мне патрэбна свабода, блізкія людзі, і як выдатна, што я жыву на гэтым свеце.

Таццяна ТКАЧОВА

Выбар рэдакцыі

Культура

Як знік працяг рамана Янкі Нёманскага «Драпежнікі», прысвечанага лёсу рабочых шклозавода

Як знік працяг рамана Янкі Нёманскага «Драпежнікі», прысвечанага лёсу рабочых шклозавода

Беларускі акадэмік працаваў грузчыкам у порце і падарыў Мінску трамвай.

Грамадства

Бяздзетныя па ўласным жаданні. ​Ці ва ўсім яны не маюць рацыі?

Бяздзетныя па ўласным жаданні. ​Ці ва ўсім яны не маюць рацыі?

Даслоўна англійскае слова «чайлдфры» перакладаецца як «свабодныя ад дзяцей». 

Грамадства

Карэспандэнты «Звязды» даведалiся, як працуюць ратавальнiкi-кiнолагi

Карэспандэнты «Звязды» даведалiся, як працуюць ратавальнiкi-кiнолагi

У Беларусi прайшлi спартыўныя спаборнiцтвы па службовым шматбор'i кiнолагаў.

Грамадства

Спрабуем «выглядаць на мiльён» танна

Спрабуем «выглядаць на мiльён» танна

Парады ад Аляксандры Анцэлевіч.