Вы тут

Як камунальнікі і жыхары наводзяць парадак у ваенным гарадку Сосны


Зламаныя граблi i трактары лiсця, актыўны адпачынак i штодзённая праца, прага да чысцiнi i абавязковая адпрацоўка. Мэты ва ўдзельнiкаў кастрычнiцкiх суботнiкаў розныя, а праца для ўсiх аднолькава бясплатная. Ну, за выключэннем сапраўдных дворнiкаў, для якiх субота — звычайны рабочы дзень. Як наводзяць парадак у ваенным гарадку Сосны, высвятляла карэспандэнт «МС».


Лiстота лепшая за паперкi

На прыборку двароў прыехалi 27 камунальнiкаў — яшчэ дзевяцi не было. Выгрузiлi пясочнiцу ды арэлi-балансiр, вылажылi граблi — а можа хто з жыхароў далучыцца. На сёння запланавана выграбцi лiстоту, сухiя галiны i смецце каля чатырох дамоў.

Павел ПАПЛЕЎКА, намеснiк дырэктара ЖЭУ № 4 Заводскага раёна Мiнска, кажа, што камунальнiкi i самi ведаюць, па якiх адрасах трэба дапамагчы, i туды, дзе людзi заяўкi пакiдаюць, прыязджаюць.

— Саджаем дрэвы, дадаючы свой унёсак у барацьбу з глабальным пацяпленнем. У мiнулую суботу пасадзiлi 50 дрэў, сёння ў Шабанах па двух адрасах — яшчэ 21 клён. Выкопваем саджанцы з-пад лiнiй электраперадачы ў месцах, узгодненых з адмiнiстрацыяй раёна. Кусты яшчэ будзем саджаць.

Тут карысць двайная. Дрэўцы пад правадамi ўсё роўна спiлуюць, каб не перашкаджалi, так што iм так i другi шанц даюць на жыццё, i двары азеляняюць. Намеснiк дырэктара выходзiць на суботнiк кожныя выхадныя кастрычнiка — пасада абавязвае, смяецца ён:

— Асабiстым прыкладам паказваю, як працаваць.

Людзi старанна грабуць лiсце, многiя ўсмiхаюцца, на мяне рэагуюць жартамi накшталт «сфатаграфуйце i мяне — я маме пакажу».

— Частка нашых у адны выхадныя была, частка — сёння. Усе павiнны на грамадскiх работах адпрацаваць хоць бы раз на месяц, — кажа Iна ХАМЯКОВА, бухгалтар ЖЭУ № 4 Заводскага раёна Мiнска.

Вольга САВIЧ, дворнiк ЖЭУ № 4 Заводскага раёна Мiнска, выходзiць на работу а палове сёмай. Да 10.30 яна шчыруе. Пасля двухгадзiнны перапынак на абед, i потым iзноў — да паловы чацвёртай. Па суботах графiк з сямi ранiцы да 12.30.

— Каб толькi лiсце замятаць. Мы ж i пад'езды мыем-падмятаем, i на кантэйнерных пляцоўках парадак наводзiм. Начальства добрае ў нас — выдалi бушлаты, боты, так што i ранкам не так холадна, — адказвае Вольга на маё пытанне. — Вось толькi абсталяванне часам не вытрымлiвае, асаблiва пластыкавае. Яго часта толькi на два-тры днi хапае. Мне больш металiчныя граблi падабаюцца.

На маiх вачах у пластыкавых грабляў адвальваюцца зубы — не вытрывалi. Гэта ўжо шаснаццатыя за трэцi суботнiк, каментуюць камунальнiкi.

Арэлевы парадокс

Прыбраўшы тэрыторыю i загрузiўшы смецце ў трактар, паехалi забраць тое, што намялi на суботнiку жыхары, — яны ў той дзень прыбiралiся каля дома № 40.

Арэлi-балансiр i пясочнiцу, прывезеныя, як кажуць камунальнiкi, па звароце мясцовых жыхароў, якiя скардзiлiся, што не хапае гульнявога абсталявання, адвезлi назад — для iх не знайшлося месца.

— Самi ж прасiлi на сустрэчы з адмiнiстрацыяй раёна, а як прывезлi — аказалася, усяго хапае, ну як гэта?! — абураецца Павел Паплеўка.

Як здарыўся такi парадокс, тлумачыць Настасся РЫЖАНКОВА, мясцовая жыхарка-актывiстка:

— Абсталяванне, якое дублiруе тое, што ўжо ёсць, нам непатрэбна, бо яно толькi загрувашчвае двары. Нешта iншае, накшталт скаладрома, канатнай дарогi, паласы перашкод, — iншая рэч. Ёсць сучаснае абсталяванне з цiкавымi арэлямi i элементамi. Арэлi-балансiр — для зусiм маленькiх. Тым, хто больш дарослы, гэта ўжо нецiкава. У нас у двары ёсць прыгожая прылада, каб поўзаць, — яе таксама можна мадэрнiзаваць, нацягнуўшы нейкiя сеткi-канаты. А купляць проста чарговую горку i арэлi — бессэнсоўна.

Пытаюся, чаму б не ажыццявiць свае жаданнi за ўласныя сродкi.

— Грошы на добраўпарадкаванне ў камунальнiкаў ёсць. Мы за тое, каб яны трацiлiся больш рацыянальна. Хай лепш гэта будзе нешта адно, але цiкавае дзецям, а не тры-чатыры стандартныя горкi цi лаўкi. Мы за зваротную сувязь i паразуменне.

На суботнiку, зладжаным актывiсткай, сем дарослых i хiба што не больш дзяцей. Пад музыку, перыядычна частуючыся пячэннем i кiсялём ад Настассi, яны з iмпэтам збiраюць лiсце i фасуюць яго ў смеццевыя пакеты.

— Гэта добры паказчык для пяцiпавярховiка, тым больш што многiя раз'ехалiся, — кажа актывiстка. — Летась было менш. На жаль, мала людзей, якiя лiчаць двор сваiм. Для iх прыватнае канчаецца за дзвярыма кватэры. Ды i ўзрост тых, хто тут жыве з самага пачатку, ужо дастатковы. Яны сваё адпрацавалi, што называецца. Плюс у нас ёсць гаспадынi кветнiкаў. Яны смяюцца, што ўжо свой суботнiк правялi — прыбралi кветкавыя ўладаннi да зiмы.

— Я не магу не падтрымаць нашу iнiцыятыўную суседку ў такiх добрых пачынаннях. Тым больш што я тут жыву, тут пастаянна гуляюць мае дзецi. I калi тут будзе чысцiня, ад гэтага ўсе толькi выйграюць, — кажа Iван, жыхар дома № 40.

Наталля, жыхарка дома № 40, таксама выйшла на суботнiк з дзецьмi. Яе Алiна i Максiм ахапкамi цягаюць лiсце да пакетаў, што трымаюць дарослыя, з усiх гурбаў, што толькi бачаць.

— Мы выйшлi падтрымаць iнiцыятыву i чысцiню. Хочам, каб у нас было прыгожа. Ды i дзецi так бачаць, што гэта добрая справа. Пасля яны ўжо i смецiць не будуць, i ўжо нават падбяруць, калi недзе нешта валяецца, i кiнуць у сметнiцу.

«Пасада» старшага па двары, якую ў Заводскiм раёне за верасень — кастрычнiк мяркуюць увесцi паўсюдна, за Настассяй Рыжанковай пакуль не значыцца, але, мне думаецца, яна першы прэтэндэнт на гэтае месца. Плануецца, што старшыя па двары змогуць наўпрост узаемадзейнiчаць з уладамi i даносiць да iх свае патрэбы i праблемы. Жанчына заклiкае жыхароў да сумесных спраў на энтузiязме:

— Мала людзей, якiм гэта трэба. Грамадзянская суполка ў нас пакуль толькi фармiруецца. Людзi пачынаюць разумець, што гэта магчыма, правiльна i не сорамна — узаемадзейнiчаць на ўзроўнi двара. Гэтая думка ёсць у людзей майго пакалення, а да таго людзi проста сядзелi па сваiх хатах i не адчувалi, што гэта належыць iм. У нас жа не пытаюцца, дзе што паставiць: арэлi, лаўку, куст... I мы стараемся сiтуацыю выпраўляць, бо пакуль жыхары не адчуваюць, што могуць паўплываць на прыняцце рашэння.

КОТГСы — калегiяльныя органы тэрытарыяльнага грамадскага самакiравання, якiя функцыянуюць на добраахвотных пачатках, на думку Настассi Рыжанковай, дублююць iснуючую сiстэму. А так ЖЭУ не атрымлiваюць зваротнай сувязi, i КОТГСы — спроба гэтую сувязь наладзiць. Аднак стымуляваць яе трэба рублём. Гэта павiнны быць камерцыйныя структуры, члены якiх абiралiся б жыхарамi-ўладальнiкамi i якiя задавальнялi б патрэбы жыхароў за iх сродкi.

Iрына СIДАРОК

Фота аўтара

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Мы паспрабавалі адшукаць самыя вострыя вуглы новаўвядзенняў і ўявіць, як будзе працаваць гэты дакумент пачынаючы з 2020 года.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Як запрасіць чалавека, каб ён не прыйшоў, і знойдзены кашалёк.

Грамадства

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Усё, як у казцы: прыгожая зала, музыка, пачастункі. Абаяльныя людзі распавядаюць аб правільным харчаванні і рэкламуюць свой тавар...

Грамадства

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

Гэта адходы шкла, паперы, пластыку, шын, батарэек, машыннага масла...