У якасці прыкладу аптымізацыі работы можна прывесці Мінск. Калі хуткая прыязджае на выклік да пацыента, цяпер не трэба рабіць спецыялістам кучу званкоў для таго, каб зразумець, у які стацыянар адвезці пацыента, ці прымуць яго там. На спецыяльны планшэт устаноўлена спецыялізаванае праграмнае забеспячэнне, якое ў рэжыме анлайн дазваляе медбрыгадзе разумець, куды неабходна даставіць пацыента. Немалаважны аспект — гэта маніторынг лакацыі, дзе знаходзіцца аўтамабіль хуткай дапамогі, для таго каб аператыўна накіраваць яе ў той ці іншы раён горада, да таго ці іншага дома.

Нараўне з гэтым працягваюцца дыскусіі аб аснашчэнні медыцынскіх работнікаў відэарэгістратарамі. Гэта важна для таго, каб атрымліваць аб’ектыўную карціну пры вырашэнні тых ці іншых спрэчных, канфліктных сітуацый. І абараніць медыкаў у выпадку неабходнасці, калі яны прыязджаюць на выклік, таму што пацыенты бываюць у розным стане, могуць не зусім адэкватна рэагаваць на тыя ці іншыя просьбы супрацоўніка хуткай медыцынскай дапамогі.

Работа па ўкараненні лічбавых сэрвісаў вядзецца не толькі ў Мінску, але і ў іншых рэгіёнах. Мінская вобласць таксама ў гэтай рабоце, а яшчэ Гродзенская і Брэсцкая. Сэрвіс не мае цэнтралізаваны характар, ён рэгіянальны: у кожным рэгіёне працуе свая сістэма маніторынгу. Адна з задач у рамках пяцігадовага плана развіцця 2026—2030 гадоў — аб’яднаць усе сістэмы і стварыць сапраўды адзіную службу хуткай медыцынскай дапамогі ў рамках краіны.