Ірына Сяргеева працуе ў сістэме адукацыі больш за 30 гадоў. Але ажыятаж вакол яе асобы здарыўся зусім нядаўна — калі адна з мам яе выхаванцаў выклала ролік у TіkTok, і пра музычнага кіраўніка даведалася ўся краіна. Карэспандэнт «Звязды» пагутарыла з Ірынай Анатольеўнай і высветліла, як чалавек з дырыжорскай адукацыяй і крымскімі каранямі знайшоў свой дом у мінскай Лошыцы і чаму праца з дзецьмі да гэтай пары — яе любімы занятак.

«Мама марыла, каб я вярнулася на яе радзіму»

Гісторыя Ірыны Сяргеевай пачынаецца не ў Беларусі, а ў Крыме. Яна скончыла музычную школу ў Феадосіі. А яе маці — беларуска, яшчэ пры Савецкім Саюзе спадзявалася, што хоць адна з дзвюх дачок вернецца на яе радзіму.

— Так я і зрабіла, — усміхаецца Ірына Анатольеўна. — Паступіла ў Наваполацкае музычнае вучылішча, скончыла харавое аддзяленне — народныя спевы. Я — дырыжор народнага калектыву па прафесіі. Усё жыццё спявала, з дзяцінства.

Пасля вучылішча быў універсітэт культуры, ізноў — па народных спевах. Працавала ў калектывах, выйшла замуж, нарадзіла сына. А потым павяла яго ў дзіцячы садок.

— Вось з гэтага ўсё і пачалося.

Чаму менавіта Наваполацк? Таму што бабуля гераіні жыла ва Ушацкім раёне, вёска Ліпавец, а Наваполацк — побач. Так 15-гадовую дзяўчынку мама адвезла за тысячы кіламетраў.

— І вы зачапіліся тут?

— Зачапілася ўсімі каранямі. І да гэтага часу падтрымліваю сувязь з Крымам — там мама.

Амаль чвэрць стагоддзя — у адным садку

Пасля пераезду ў Мінск атрымалі кватэру ў Лошыцы, Ірына Анатольеўна пайшла дамаўляцца ў мясцовы дзіцячы садок. Ёй прапанавалі працу.

— Сёлета наш 182-і садок святкуе юбілей — 25 гадоў. Я таксама ў ім працую амаль чвэрць стагоддзя.

Але самае цікавае — яна не адразу знайшла агульную мову з маленькімі выхаванцамі.

— Мяне выпускалі з вучылішча як кіраўніка дарослых калектываў. Я ўмела працаваць з імі, а калі прыйшла першы раз у садок... Шчыра скажу, баялася дзяцей. Не ведала, з якога боку да іх падысці.

І ўсё ж вопыт прыйшоў з часам.

— Калі ты не будзеш «заводзіць» дзіця сваім настроем, яно зам-кнецца. Я ператвараюся ў такое ж дзіця, спускаюся па эмоцыях да іх. Мы не настаўнікі — мы тыя ж дзеці, толькі ў іншым абліччы.

Чаму яе палюбілі ў TіkTok?

На пытанне, чым яна зачапіла гледачоў, Ірына Анатольеўна шчыра здзіўляецца:

— Я ўражана такой папулярнасцю, бо кожны другі музычны кіраўнік, напэўна, таксама выкладваецца. Інакш нельга. Дзеці будуць закамплексаваныя, маларухомыя. Я высокая, не худая, а перада мной — «маліпусечка». Калі не завесці яго, ён не адкажа на эмоцыі, — дзеліцца педагог.

Яе сакрэт — у шчырасці. Музычны кіраўнік не баіцца быць смешнай, гучнай, пераўвасабляцца.

Але за ўсім гэтым стаіць велізарная праца

— Падрыхтоўка да заняткаў займае вельмі шмат часу, у тым ліку індывідуальная работа з адоранымі дзецьмі, з тымі, хто хварэе, каго трэба падцягнуць. Танцы да ранішніка, сцэнарыі, касцюмы, дэкарацыі — усё гэта на нас. Усё, што ў музычнай зале, — гэта мы, музыканты.

І муж нашай гераіні Валерый вельмі дапамагае. Ён звычайны электрык, але робіць усе патрэбныя для работы Ірыны атрыбуты: жалезныя трубачкі для стварэння гукаў, папяровыя сонейкі, усё, што трэба.

— Валерый часам пытае: «Ты што-небудзь яшчэ прыдумала? Скажы загадзя, трэба абдумаць», — смяецца зорка TіkTok.

Cакрэт смелай жанчыны

Самае нечаканае ў гэтай гісторыі — Ірына Анатольеўна панічна баіцца сцэны.

— Да гэтага часу перад кожным ранішнікам у мяне падымаецца ціск — вельмі хвалююся, пакуль не сяду за інструмент і не павярнуся спінай да бацькоў. Мне здаецца, што я калі-небудзь на гэтай сцэне і памру, — дзеліцца педагог.

Яна прызнаецца, што крытычная да сябе: калі ў зале сярод бацькоў — музыканты-прафесіяналы, гэта яшчэ больш хвалююча для майстра.

Але гэта не перашкаджае ёй кожны дзень выходзіць да дзяцей.

— Калі я на вуліцы, і дзеці бачаць мяне — яны ляцяць з распасцёртымі абдымкамі, крычаць «Ірына Анатольеўна!» Вось гэта — сапраўднае задавальненне, — прызнаецца жанчына.

«Я нічога б не памяняла»

Сын Ірыны Анатольеўны, Данііл, — майстар спорту па рускім жыме. Маці жартуе, што яны нават сварацца на адну тэму:

— Ён заўсёды казаў: «Цябе чакае вялікая сцэна, чаму ты не вярнулася?» Спачатку тлумачыла: сям’я была найважнейшая, ты быў патрэбны. А цяпер яму амаль 30, і кажу: я ў сваім жыцці нічога б не памяняла. Усё роўна працавала б у дзіцячым садку (смяецца).

А нядаўна адбылося яшчэ адно прызнанне. Пасля таго як відэа разышлося ў TіkTok, сын патэлефанаваў з Екацярынбурга, у якім жыве, і сказаў: «Мама, мне сябры з Мінска пераслалі відэа. Яны памятаюць, як ты працавала, якія распевачкі з намі спявала». Вось тады я зразумела: аказваецца, нездарма, — разважае педагог.

Ірына Анатольеўна не збіраецца спыняцца. У яе — падрыхтоўка да 9 Мая, потым — выпускны, потым — слёзы развітання. І яшчэ трэнажорная зала, куды ходзіць кожны дзень, акрамя суботы і нядзелі.

— Мяне сын правакаваў: «Мама, пайдзі ў залу, будзе лягчэй». І вось з кастрычніка я кожны дзень. Перасталі балець косці, настрой — зусім іншы, — усміхаецца заўзятарка.

— І вы не шкадуеце, што не сталі вялікай артысткай?

— Не шкадую. Дзіцячы садок — гэта такая аддушына. Дзеці — гэта скарб. Я яшчэ раз прайшла б свой шлях! (Усміхаецца.)

Надзея ЗУЕВА

Фота з асабістага архіва гераіні