«Нам з імі пашанцавала, — кажа вядучы спецыяліст па кадрах ЛРСУП „Мажэйкава“ Вольга Шкоркіна. — Так атрымалася, што гэтыя маладыя людзі ўжо знаходзіліся ў Беларусі, калі мы зрабілі заяўку. Таму пытанне вырашылася аператыўна. Аформіўшы ўсе неабходныя дакументы, мы ў поўнай адпаведнасці з заканадаўствам прынялі іх на працу».

У «Мажэйкаве» мігрантам з Эфіопіі прапанавалі працаваць у жывёлагадоўлі, і яны з радасцю пагадзіліся. Як расказваае Вольга Шкоркіна, галоўны матыў для іх - жаданне зарабіць. Па іх словах, на радзіме яны атрымлівалі невысокі заробак, у нашай краіне будуць зарабляць у разы больш.

«У аграгарадку мы пасялілі новых работнікаў у добраўпарадкаваным інтэрнаце, за два крокі ад праўлення гаспадаркі. Пакоі ўтульныя, цёплыя, усе выгоды ёсць, кухня з плітой і халадзільнікам. Хлопцам спадабалася, кажуць, што жыллём задаволеныя. Правялі для іх экскурсію па аграгарадку, паказалі, дзе знаходзяцца ўстановы, крамы», — падзялілася Вольга Шкоркіна.

Знаёмства і адаптацыя

Зрэшты, часу на разварушванне ні ў гаспадаркі, ні ў прыбылых за некалькі тысяч кіламетраў работнікаў не было: сельгаспрадпрыемства было зацікаўлена ў кароткія тэрміны ўключыць новых членаў калектыву ў працоўны працэс, яны ж, са свайго боку, імкнуліся хутчэй пачаць зарабляць. Таму адаптацыя і знаёмства з новым месцам жыхарства ішлі (ды і працягваюцца) паралельна з працай.

У гэтым пераканаліся і мы, адправіўшыся на ферму, дзе і самі хлопцы, і іх беларускія калегі ахвотна падзяліліся ўражаннямі.

«У Беларусь я прыехаў з жаданнем працаваць і зарабляць, для нас гэта выдатная магчымасць, — расказаў сваю гісторыю Мінгісту Зербірук Негаш. — У вас стабільная эканоміка, добры ўзровень жыцця, вельмі адкрытыя, прыязныя людзі, з імі прыемна мець зносіны і працаваць. Адзінае, што стала выпрабаваннем, гэта маразы. Мы нарадзіліся ў гарачай краіне, для нас гэта (беларуская зіма. — Заўв. БелТА) у навінку, і мы стараемся прыстасавацца, хоць гэта і няпроста», — расказаў ён. Як дадаў малады чалавек, яму хапіла месяца, каб палюбіць Беларусь і вызначыцца: мара Мінгісту — атрымаць кваліфікацыю ў жывёлагадоўлі, замацавацца на Лідчыне і нават ажаніцца з мясцовай дзяўчынай.

Пацвярджаюць словы земляка і іншыя афрыканскія хлопцы. «Да нас ставяцца з павагай і дабрынёй, — падзяліўся Дукема Амануэль Абера. — Дапамагаюць асвоіцца на працы, пасялілі ў камфортным інтэрнаце. Мне падабаюцца вашы прадукты: мяса, малако, рыба, яйкі — усё смачнае і якаснае».

«На ферме „Новае стагоддзе“ працуюць чацвёра маладых людзей з Эфіопіі: два жывёлаводы (яны даглядаюць кароў) і двое дапамагаюць на дойцы. Мы іх навучылі, і хлопцы спраўляюцца. У першы час было цяжкавата, цяжкасці ствараў моўны бар’ер. Але цяпер ужо прыстасаваліся: дапамагае тэлефонны перакладчык, ды і хлопцы вывучаюць рускую мову анлайн, так што сталі сёе-тое разумець і нешта нават казаць патроху. Нараканняў на іх працу няма, стараюцца, выконваюць усё, што даручана», — так ахарактарызавала новых падначаленых брыгадзір МТФ Ала Азевіч.

Пасябравалі з беларускімі калегамі

Беларускія калегі сустрэлі работнікаў з Эфіопіі з вялікай цеплынёй, падзялілася брыгадзір. Рабочую вопратку ім закупілі за кошт гаспадаркі, дапоўнілі зімовы гардэроб афрыканцаў вяскоўцы. Хтосьці падарыў ваўняныя шкарпэткі, хтосьці цёплую шапку, рукавіцы. Мясцовыя з цікавасцю распытваюць афрыканцаў пра жыццё на радзіме, знаёмяць з беларускімі традыцыямі. Нават на абед пачаткоўцы ідуць разам з дзяўчынкамі-аператарамі. Можна сказаць, пасябравалі.

«Усе разумеюць, што прыехаць са спёкі ў мароз людзям, якія ніколі і снегу не бачылі, — немалое выпрабаванне, таму стараемся змякчыць адаптацыю, як можам, — кажа Ала Азевіч. — Вы б бачылі іх рэакцыю на Новы год па-беларуску. У нас праходзіў раённы конкурс на лепшае ўпрыгожванне комплексу. Мы тут усё прыбралі, упрыгожылі. І Дзед Мароз прыязджаў са Снягуркай віншаваць. У хлопцаў было столькі эмоцый! Яны распытвалі, захапляліся, здымалі, для іх гэта новыя персанажы і зусім невядомы вопыт. І ад снегу яны ў захапленні, толькі берагуць рукі, а ўсё роўна падабаецца».

Мігранты пад апекай прафсаюза

Новыя работнікі не толькі ўліліся ў калектыў, але нават уступілі ў прафсаюз. Для іх гэта і магчымасці, і абарона.

«Як члены прафсаюза яны, напрыклад, змогуць акрамя заработнай платы атрымліваць матэрыяльную дапамогу да прафесійнага і іншых святаў, — растлумачыў старшыня раённай арганізацыі прафсаюза работнікаў АПК Аляксандр Марсаў, які якраз прыехаў на МТФ, каб праверыць умовы працы. — Мы ўжо да гэтых выплат прывыклі, а напраўду многія прэферэнцыі атрымліваюць менавіта члены прафсаюза».

«У інтэрнаце цёпла і ўтульна»

Пазнаёміўшы нас з працаўнікамі фермы, Вольга Шкоркіна запрасіла ў інтэрнат: «Сёння якраз выхадны ў аднаго з хлопцаў, якія дапамагаюць на дойцы, вось і ўбачыце на свае вочы, як яны жывуць».

Кідане Тэмесген Асефа сустрэў гасцей гасцінна, запрасіў у пакой, паказаў умовы на кухні.

«Мы вельмі рады магчымасці працаваць у Беларусі, заробкі тут добрыя, а ў мяне дома вялікая сям’я. Нас восем чалавек: бацькі, чатыры браты і дзве сястры. Таму планую папрацаваць год, а потым наведаць родных, дапамагчы ім, і зноў вярнуцца сюды», — расказаў Кідане.

Як расказаў малады чалавек, ежу для сябе хлопцы ў асноўным гатуюць самі. Закупляюць у краме беларускія прадукты і «чаруюць» на кухні. Гатуюць і свае традыцыйныя стравы, і звычайную ежу. Так, кажа хлопец, абыходзіцца эканомней. Нават хлеб выпякаюць па сваіх рэцэптах з нашай лідскай мукі.

Першы вопыт - пазітыўны, чакаюць яшчэ чацвярых

«У цэлым працай працоўных мігрантаў з Эфіопіі ў гаспадарцы задаволеныя, — заключае Вольга Шкоркіна. — Калі пра наш першы вопыт разышлася пагалоска ў рэгіёне, з многіх гаспадарак нам тэлефанавалі, цікавіліся. Таксама разважаюць над такім варыянтам папаўнення працоўных рэсурсаў. А ў тым, што вопыт наш станоўчы, думаю, пераканае такі факт: мы ўжо працуем над тым, каб запрасіць у гаспадарку яшчэ чацвярых работнікаў з Эфіопіі».