У калгасах 1945 года налічвалася 228,7 тыс. асобін буйной рагатай жывёлы, у 1946 годзе пры планавых лічбах — 320 тыс. пагалоўе дасягнула 244,8 тыс., гэта значыць 76,5 працэнта. Такая ж карціна ў свінагадоўлі. У 1946-м пры заданні — 70 тыс. пагалоўе падрасло да 22,5 тыс. (32,1 працэнта). Статкі коз і авечак у 1946-м разлічвалі давесці да 210 тыс., аднак іх колькасць спынілася на 156,6 тыс. — 74,5 працэнта плана.

«Крыху іншая карціна складвалася ў асабістых падсобных гаспадарках калгаснікаў. Калі ў 1944 годзе калгаснікі ўтрымлівалі на падворках 347,1 тыс. галоў буйной рагатай жывёлы, у 1945-м — ужо 474,7 тыс., а ў сярэдзіне 1946-га — 567,8 тыс. Колькасць свіней у той жа час вырасла са 114,8 тыс. да 294,3 тыс., а пагалоўе авечак і коз — са 120,4 тыс. да 186,4 тыс., — прыводзіць лічбы субяседнік. — Прычыны такой відавочнай розніцы паміж асабістымі і калгаснымі паказчыкамі тлумачыць даклад інспектара ЦК ВКП(б) С. Б. Задзівончанкі аб выніках праверкі работы цэнтральнага камітэта кампартыі Беларусі: «За 11 месяцаў 1946 года ў выніку дрэннага догляду і ўтрымання жывёлы ў калгасах загінула коней 57 тыс. галоў (24,9 працэнта пагалоўя), буйной рагатай жывёлы — 22,9 тыс. (9,8 працэнта), свіней — 7,8 тыс. (35,7 працэнта), авечак і коз — 37,2 тыс. (20,9 працэнта). Масава гіне і маладняк: калектыўныя гаспадаркі страцілі жарабят — 15 працэнтаў, цялят — 15,9 працэнта, парасят — 18 працэнтаў і ягнят — 20,3 працэнта. Празмерная нагрузка, дрэнныя ўмовы ўтрымання, няхватка кармоў і інфекцыйныя хваробы коней у калгасах прывялі да таго, што іх пагалоўе знізілася з 227,7 тыс. у 1945 годзе да 216,3 тыс. у 1946-м».

Больш за 40 працэнтаў калгасаў «не маглі выдзеліць збожжа на корм коней» (даведка Міністэрства жывёлагадоўлі БССР у Савет Міністраў БССР аб стане пагалоўя коней у калгасах рэспублікі 25 снежня 1946 года). Гэты ж дакумент канстатуе празмернасць нагрузкі на астатніх жывёл: да вайны на адзін калгас у рэспубліцы прыпадала ў сярэднім 57 коней, пасля — толькі 19 і больш як у 4 тыс. калгасаў іх было ад 2 да 10. Пры гэтым нагрузка на ўмоўную конскую сілу ў 1945-м была 24 га, а ў 1946-м — каля 19 га, або ў тры разы больш, чым у 1940-м.

У 1946 годзе ў рэспубліцы праведзены ўлік пародзістай племянной жывёлы ў калгасах, выкарыстанне якой, як адзначалася ў даведцы сельгасаддзела ЦК КП(б)Б, было важна для павышэння прадукцыйнасці статка. Адзначана, што пародзістых коней і БРЖ менш за палову — 113,1 тыс. і 120,8 тыс. адпаведна, крыху лепшая сітуацыя ў свіна- і авечкагадоўлі — 22,8 тыс. і 91,9 тыс. адпаведна.

Пры гэтым пагалоўе трафейнай пародзістай буйной рагатай жывёлы — гэта больш за 64 тыс. асобін, перададзеных калгасам Беларускай ССР у 1945 годзе па рэпарацыях, толькі за адзін стойлавы перыяд скарацілася на 6,7 працэнта. Яшчэ горш ішла справа з трафейнымі авечкамі, ад статка 34 464 на працягу года засталося менш за 90 працэнтаў. Асноўныя прычыны ўсё тыя ж — жывёлу няма чым карміць, сістэма аплаты працы не стымулюе належны догляд калектыўнага статка плюс дрэнныя ўмовы ўтрымання — фермы і жывёльныя двары разбураны, выкарыстоўваюцца прыстасаваныя памяшканні.

Была і яшчэ адна прычына. Як адзначаецца ў дакладной запісцы ўпаўнаважанага Дзяржплана СССР па БССР у Дзяржплан СССР і ЦК КП(б)Б ад 5 красавіка 1947 года, «ёсць факты, калі пародныя жывёлы разбазарваліся цэлымі групамі. У Халопеніцкім раёне Мінскай вобласці з атрыманых у 1945 годзе ад Баранавіцкай абласной „Нарыхтканторы“ 104 трафейныя авечкі пароды прэкос 90 галоў было раздадзена работнікам партыйнага і савецкага актыву раёна».