Але, дзякуй богу, ёсць людзі, якія думаюць зусім інакш. «Ніколі не позна!» — сцвярджаюць яны. І сваім прыкладам натхняюць іншых.
...Да пачатку канцэрта ў санаторыі заставаліся лічаныя хвіліны, калі загадчык аддзела культуры аб'явіў, што сярод гледачоў-адпачывальнікаў ёсць сямейная пара, якая сёння святкуе юбілей — дзесяцігоддзе вяселля.
— Давайце павітаем яе! — прапанаваў ён.
Аднак і без таго погляды ўсіх, хто знаходзіўся ў актавай зале, былі звернуты да дваіх: высокага, статнага мужчыны і маленькай, зграбнай жанчыны ў вянку са штучных васількоў. Шчаслівыя, маладжавыя, хоць ужо і ў гадах, яны падняліся са сваіх месцаў, пад апладысменты і нечы вокліч «Горка!» засведчылі ўрачыстасць моманту.
На гэтым афіцыйная частка віншавання скончылася: на сцэне з'явіўся першы артыст... А вось пасля апошняга — васільковыя «маладыя» зноў апынуліся ў цэнтры ўвагі, бо ад радасці, якую яны выпраменьвалі, было цёпла не толькі іхнім сябрам, чыё адзенне таксама аздаблялі маленькія валошкі, але і ўсім астатнім аматарам танцаў.
Нечакана музыка сціхла, і ў мікрафоне пачуўся голас не вядучага дыскатэкі, а шчаслівай «нявесты»(«жаніх» стаяў побач, трымаючы яе за руку):— Мы пазнаёміліся дзесяць гадоў таму, у гэты ж самы дзень і ў гэтым жа санаторыі. Я — з Беларусі, мой муж — з Расіі. Кіламетры, якія нас калісьці раздзялялі, не перашкодзілі з цягам часу стварыць моцную сям'ю. Аднак датай яе нараджэння мы лічым дзень сённяшні. Нам цяпер па шэсцьдзясят, і ўсё ж наша каханне, нягледзячы на гады, маладое. Паверце, яно, сапраўднае, ёсць! І сустрэцца з ім ніколі не позна!.
Апошняя фраза патанула ў захопленых воплесках, ізноў загучала музыка. А «маладажоны», вакол якіх сабраўся вялікі карагод, як калісьці, закружыліся ў танцы. Такім чынам яны нібы працягвалі — ужо без слоў — расказваць сваю гісторыю. Пра тое, што гэты шлюб, па ўсім відаць, у іх не першы, што ў мінулым ён і яна прайшлі праз страты і расчараванні, зведалі адзіноту. І што перажытыя нягоды не пазбавілі іх веры і надзеі на новую, самую доўгачаканую, сустрэчу...
Згодна з традыцыямі, дзесяцігадовы шлюб завецца алавяным альбо ружовым вяселлем. Для гэтых дваіх яно было васільковым. Напэўна, у гонар Беларусі, якая іх пазнаёміла.
А ўрэшце, не кветкі ці каштоўныя падарункі, а сардэчная цеплыня і душэўная пяшчота аздабляюць наша заўсёды своечасовае шчасце.
Ірына Матусевіч
Дзяржынскі раён
