У першую чаргу трэба арыентавацца на асаблівасці псіхікі — да кожнага патрэбен індывідуальны падыход. Але ў цэлым эксперт адзначае, што ва ўзросце да сямі гадоў дзіцяці лепш працягваць верыць у казку. «Нездарма розныя праграмы разлічаны канкрэтна на ўзрост да сямі гадоў. У гэты момант гульнявая дзейнасць — вядучая, з дапамогай гульні дзецям многае распавядаюць і паказваюць, прыцягваюць да розных працэсаў. Нават калі дзіця здагадваецца, што Дзед Мароз — пераапрануты чалавек, яму ўсё яшчэ цікава з ім узаемадзейнічаць, ён захапляе і натхняе», — лічыць псіхолаг.

Самае галоўнае, па словах Наталлі Шымко, — не ўвесці дзіця ў фрустрацыю, не звяртацца да крайнасцяў і не сцвярджаць, што Дзеда Мароза дакладна не існуе. «Добра, калі мама сама раскажа, як даведалася, што Дзеда Мароза няма, пабольш будзе расказваць пра гісторыю чараўніка, міфалогіі, адрозненні Дзядоў Марозаў у розных краінах. Трэба растлумачыць, што казка на гэтым не заканчваецца. Можна згадаць гісторыю Мікалая Цудатворца і расказаць пра тое, які гэта быў святы. Пытанне яго існавання дакладна не адпрэчваецца, была такая рэальная гістарычная асоба, гэта даказана. Падобная база дапаможа зацікавіць дзіця сваёй глыбокай падаплёкай, а не расчараваць», — параіла яна.

Любая інфармацыя можа згуляць злы жарт, пацягнуць за сабой нейкае расчараванне, нечаканую эмацыянальную рэакцыю. Але гэта залежыць не ад узросту, а ад асаблівасцяў развіцця. «Напрыклад, як часта дзіцяці хлусілі, наколькі яно гатова сутыкацца з цяжкасцямі, якім чынам фарміравалася яго псіхіка, як яно ўспрымае дасягненні і няўдачы. Некаторыя дзеці цяжка пераносяць пройгрыш у настольных гульнях. Звычайна яны ўпадаюць у істэрыку, сыходзяць у сябе або злуюцца, таму што пакуль няма пэўных навыкаў і прынцыпаў. На гэта варта звяртаць увагу і паказваць ім прыклад, як правільна рэагаваць на сітуацыю. Ёсць і прыроджаны фактар», — падкрэсліла спікер.

Псіхолаг расказала, што ў сучасным свеце вялікі акцэнт пастаўлены на тэме дасягненняў. «Кожны павінен кудысьці імкнуцца, абавязкова кімсьці быць, станавіцца першым, выйграваць спаборніцтвы. Але ніхто не тлумачыць, што пройгрыш і няўдача — гэта не страшна, а цалкам натуральна», — нагадала яна. 

Сёння, па назіраннях Наталлі Шымко, ёсць вельмі прагрэсіўныя дзеці, якія ў свае гады могуць размаўляць на некалькіх мовах, інтэлектуальна падкаваныя, ведаюць пра тое, хто на самай справе прыносіць падарункі. А тым часам Дзеда Мароза любяць нават дарослыя. «Напрыклад, нашы медсёстры нядаўна спыталі ў мяне: «А вось святы скончыліся, да нас больш ніхто не прыйдзе?» Дзеці ж у мяне пра гэта не цікавіліся. Дзед Мароз весяліць, стварае настрой і святочны антураж для любога чалавека, галоўнае, каб ён сам умеў знаходзіць падыход да розных людзей», — дапоўніла дзіцячы псіхолаг.