На працягу дзесяці дзён навучэнцы 10-х класаў кадэцкіх вучылішчаў і Мінскага сувораўскага ваеннага вучылішча маглі не проста паспаборнічаць адзін з адным у фізічнай падрыхтоўцы, інтэлектуальнасці і творчасці, а максімальна акунуцца ў ваеннае жыццё. 

Хлопцы і дзяўчаты (апошнія, дарэчы, складаюць даволі сур’ёзную канкурэнцыю маладым людзям) вывучалі асновы тактыкі, ваеннай тыпаграфіі, ваенна-медыцынскай падрыхтоўкі, агнявой і інжынернай падрыхтоўкі. Многія з іх плануюць звязаць свой лёс з афіцэрскай службай, таму практычныя веды, якія гэтымі днямі яны атрымалі ў сценах Ваеннай акадэміі, ім дакладна не перашкодзяць. Асабліва тым, хто вернецца ў галоўную кузню афіцэрскіх кадраў краіны ўжо ў якасці курсантаў.

Будучыя курсанты

У сценах Ваеннай акадэміі збор, арганізаваны Міністэрствам абароны сумесна з Міністэрствам адукацыі, праводзіўся ўпершыню. Таму мерапрыемства стала пэўным выклікам і для навучальнай установы. Аднак і афіцэры, і курсанты, якія рабілі ўсё для таго, каб кадэты адчувалі сябе тут камфортна, а самае галоўнае, вярнуліся дахаты з поўным багажом ведаў і вопыту, з пастаўленымі задачамі справіліся.

«Тэарэтычна кадэты і сувораўцы — гэта будучыя курсанты, — адзначыў намеснік начальніка збору па ідэалагічнай рабоце капітан Дзмітрый Лузанаў. — Невыпадкова распарадак дня, які мы ім прапанавалі, быў аналагічны распарадку дня курсантаў. Умовы, створаныя для кадэтаў і сувораўцаў, былі максімальна набліжаны да курсанцкага побыту. 

 Выкладчыкі акадэміі пазнаёмілі іх з дысцыплінамі, якія вывучаюць будучыя афіцэры. Курсанты дзяліліся ўласным вопытам паступлення ў навучальную ўстанову, адаптацыі да курсанцкага жыцця, расказвалі пра асаблівасці навучальнага працэсу, перспектывы далейшага службовага шляху. Для хлопцаў і дзяўчат, якія знаходзяцца на парозе прафесійнага выбару, удзел у вучэбна-палявым зборы стаў вельмі карысным».

На шляху да адзінай мэты

Шэрагі курсантаў Ваеннай акадэміі ў наступным годзе плануе папоўніць выхаванец Полацкага кадэцкага вучылішча Міхаіл Зелянко. Хлопец плануе паступаць на факультэт супрацьпаветранай абароны. Да нядаўняга часу малады чалавек сумняваўся, разглядаў розныя варыянты будучай спецыяльнасці, але менавіта ваенна-палявы збор дапамог яму канчаткова вызначыцца са сваім выбарам.

«Ваенная акадэмія — тая ўстанова адукацыі, з якой ты выходзіш сапраўдным афіцэрам, — падкрэсліў Міхаіл. — Я пераканаўся ў гэтым, пабываўшы там. Дзесяць дзён мы жылі разам з курсантамі. Яны расказвалі нам і пра вучобу, і пра побыт. Выкладчыкі азнаёмілі нас са спецыфікай усіх факультэтаў».

Па словах маладога чалавека, праз такі ваенна-палявы збор павінен прайсці не толькі кадэт, а ўвогуле любы хлопец. «Кожны мужчына павінен умець абыходзіцца са зброяй, пераадольваць розныя перашкоды, быць падрыхтаваным і фізічна, і маральна, — перакананы ён. — Гэта добрая базавая падрыхтоўка для тых, хто плануе звязаць сваё жыццё з афіцэрскай службай».

Па выніках спаборніцтваў Міхаіл Зелянко перамог у намінацыі «Найлепшы ваенны медык».

Выхаванцы Мінскага абласнога кадэцкага вучылішча Марыя Нарчук і Яўген Шырын мараць аб міліцэйскай прафесіі. Маша хоча служыць у інспекцыі па справах непаўналетніх, Жэня — у сферы барацьбы з нарказлачыннасцю і гандлем людзьмі.

«На зборы ў Ваеннай акадэміі мы атрымалі шмат практычных навыкаў, — расказала Марыя. — У параўнанні з вучылішчам, мы змаглі акунуцца ў ваенную атмасферу нашмат глыбей. Асвоілі навыкі ваенна-медыцынскай падрыхтоўкі ў баявых умовах, прайшлі выпрабаванне «абкатка танкам»..

Яўгену найбольш запомнілася стральба з аўтамата. Калі яшчэ дадуць пастраляць сапраўднымі патронамі?!
Нягледзячы на тое што многія падрыхтаваныя для кадэтаў і сувораўцаў мерапрыемствы насілі спаборніцкі характар, кожны з удзельнікаў збору разумеў, што галоўнае — не перамога, а вопыт, які яны тут атрымалі, сяброўства, што завязалася.

«Кадэцкае сяброўства адрозніваецца трываласцю, — заўважыў Яўген Шырын. — Падчас такіх мерапрыемстваў можна падзяліцца ўражаннямі, пачуць меркаванні сваіх таварышаў. Гэта вельмі каштоўна. У нас адзіны погляд на многія працэсы. Нягледзячы на тое, што ў ходзе збору мы спаборнічалі адзін з адным, ёсць разуменне таго, што мы — адно цэлае і рухаемся да адзінай мэты».

Мэта — працягнуць сямейную дынастыю

Сяброў з іншых населеных пунктаў Беларусі падчас збору ў Ваеннай акадэміі набыў і выхаванец Брэсцкага абласнога кадэцкага вучылішча Мікалай Акацьеў. «Тут вельмі вялікая колькасць прыемных людзей, з якімі можна і патрэбна мець зносіны, гэта вельмі карысныя знаёмствы», — сказаў ён.

Па словах маладога чалавека, удзельнікам збору імкнуліся паказаць усе магчымасці нашай арміі, каб яны знайшлі тое, да чаго ляжыць душа. «Напрыклад, мы азнаёміліся з асаблівасцю радыёхімічнай, інжынернай падрыхтоўкі, — удакладніў Мікалай. — Уражанне пакінула агнявая падрыхтоўка. На стрэльбішчы нам паказалі ўсе элементы сучаснага бою і сам стралковы бой».

Кадэт плануе паступаць на ваенны факультэт БДУ: марыць быць ваенным тапографам і геадэзістам. Хочацца верыць, што сямейная ваенная дынастыя працягнецца. Дзядуля Мікалая ў свой час служыў у органах дзяржбяспекі, бацька праходзіў тэрміновую службу ў танкавых войсках.

Пайсці па афіцэрскім шляху, які абралі практычна ўсе мужчыны яе сям’і, мяркуе і выхаванка Мінскага абласнога кадэцкага вучылішча Вераніка Зікрацьева. Два яе прадзядулі былі ўдзельнікамі Вялікай Айчыннай вайны. Дзядуля — маёр у адстаўцы. Бацька і дзядзька — дзеючыя падпалкоўнікі.

«Я таксама вырашыла звязаць сваё жыццё з афіцэрскай службай і ў будучыні мару стаць ваенным урачом, — паведаміла дзяўчына. — На мой погляд, гэта адна з самых высакародных прафесій: і людзей лячыць, і Радзіме служыць».

Родныя падтрымліваюць Вераніку ў яе рашэнні, а таму, калі яна вырашыла паступаць у кадэцкае вучылішча, былі не супраць. «Нягледзячы на строгі рэжым, раннія пад’ёмы, зарадку, адсутнасць бацькоў побач і тэлефонаў у будні, я не расчаравалася ў сваім выбары, — прызналася Вераніка. — Калі ты разумееш, што канчатковая мэта — стаць афіцэрам Рэспублікі Беларусь — усё астатняе здаецца драбязой».

Па словах Веранікі, такія зборы з’яўляюцца вельмі важнымі для кадэтаў. «Па праходжанні трох гадоў навучання ў кадэцкім вучылішчы гэта як асаблівы вынік таго, што мы ўмеем, — лічыць яна. — Нас навучылі шмат новаму, чаго мы не ведалі дагэтуль. Рэжым для нас нічым не адрозніваўся. Толькі замест урокаў матэматыкі і фізікі, беларускай мовы — практычныя заняткі».

Па шляху бацькі, які служыць у Дэпартаменце аховы, плануе пайсці і выхаванка Віцебскага кадэцкага вучылішча Валерыя Грумандзь. Яна прызналася: падчас збору ў Ваеннай акадэміі даведалася шмат чаго новага.

«Мы думалі, што ведаем дастаткова шмат пра ваенную сферу, але, калі сюды прыехалі, зразумелі, што ведаем вельмі мала, — канстатавала дзяўчына. — Мы стралялі, ляжалі пад танкам — гэта ўсё вельмі цікава. Вядома, стамляліся, часам было цяжка, але гэта незабыўныя эмоцыі. Знайшлі новых сяброў. Кадэцтва вельмі згуртоўвае. З людзьмі, з якімі і вучуся і жыву тры гады, я магу і ў агонь, і ў ваду. Яны заўсёды мяне падтрымаюць, будуць побач».

***

Па выніках вучэбна-палявога збору першае месца заваявалі прадстаўнікі Гродзенскага абласнога кадэцкага вучылішча, другое — Мінскага гарадскога кадэцкага вучылішча. Трэцімі сталі мінскія сувораўцы.

Вераніка КАНЮТА

Фота Віктара ІВАНЧЫКАВА