Назва свята паходзіць ад слова «радасць», якую прынесла ўсім Уваскрасенне Гасподняе, перадае БелТА.

Асаблівае месца Радаўніцы ў гадавым крузе царкоўных святаў — адразу пасля светлай велікоднага тыдня — як бы загадвае хрысціянам не аддавацца смутку з — за смерці блізкіх, а наадварот, радавацца іх нараджэнню ў новае жыццё — жыццё вечнае. Перамога над смерцю, здабытая Іісусам Хрыстом, выцясняе смутак аб часовай расстанні з роднымі.

У гэты дзень у цэрквах здзяйсняецца святочная служба: упершыню пасля Вялікадня гучыць памінальная малітва, да якой дадаюцца велікодныя спевы. Для памінання блізкіх вернікі ў храме падаюць запіскі з іх імёнамі, ставяць свечкі з малітвай аб супакоі памерлых, прыносяць прадукты на напярэдадні (падсвечнік у форме стала, які стаіць перад распяццем).

Молячыся за памерлых, жывыя дзеляцца з імі велікоднай радасцю аб уваскрослым Хрысце Збаўцу. На Радаўніцу абавязковыя абрадавыя стравы — памінальная посная куцця з мёдам, фарбаваныя велікодныя яйкі, кулічы, бліны, мядовыя велікодныя пернікі.

Памінанне здзяйсняецца і на могілках. Магілу прыбіраюць, запальваюць на ёй свечку ў памяць аб памерлым. Абавязак любога праваслаўнага хрысціяніна ў гэтае свята — маліць Госпада аб супакаенні душ родных і блізкіх. Дома перад памінальнай трапезай неабходна пачытаць памінальныя малітвы з малітваслова.