На аб’явы, якія яна развесіла па мікрараёне, ніхто не адгукаўся. Жанчына ад адчаю напісала яшчэ адну з абяцаннем ўзнагароджання ў 200 долараў. У параўнанні з рэальным коштам страты —1500 долараў — даволі сціплая сума. На ўдачу яна не моцна спадзявалася, але ж дзесьці ў глыбіні душы надзея тлела. І нездарма. Амаль праз тыдзень футра знайшлося. Патэлефанаваў мужчына, які паведаміў, што ўбачыў яе аб’яву і гатовы вярнуць прапажу. Калі футра апынулася ў яе руках, жанчына была на сёмым небе ад шчасця. Яна агледзела яго і пераканалася, што яе: уладальніца дарагой рэчы загадзя прадбачліва зрабіла на адзенні апазнавальныя меткі. І як не шкада было аддаваць абяцаныя грошы , але давялося... 

• Як высветлілася, футра пераадолела адлегласць прыкладна ў тры кіламетры. Вецер, нацешыўшыся са сваёй здабычы, пакінуў яе на дрэве перад адным з прыватных катэджаў. Калі раніцай яго гаспадыня расчыніла дзверы, не паверыла вачам. Быццам нейкі шчодры паклоннік зрабіў ёй царскі падарунак. Жанчына, усё яшчэ не верачы свайму шчасцю, хуценька зняла нечаканую прыгажосць з дрэва і пабегла мераць. На жаль, прэзентабельная рэч на ёй не сышлася. А хутка на вочы трапіла аб’ява. І футра-падарожніца паспяхова вярнулася да сваёй сапраўднай гаспадыні. 

Гісторыя атрымалася з разраду наўмысна не прыдумаеш. Але жыццё часам падкідвае і не такія сцэнарыі.

Нэлі ЗІГУЛЯ