Экскурсіі ў Палац Незалежнасці працягваюць карыстацца вялікім попытам сярод працоўных калектываў. Гэтым разам магчымасць пабываць у галоўным сімвале беларускага суверэнітэту атрымалі супрацоўнікі РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М. М. Аляксандрава. Гэта не проста прагулка па раскошных інтэр’ерах, а глыбокае знаёмства з атмасферай, у якой прымаюцца важныя дзяржаўныя рашэнні і праходзяць перагаворы на самым высокім узроўні.

Сярод наведвальнікаў была бухгалтар РНПЦ Лізавета Крэйза, якая займаецца разлікам заработнай платы. Дзяўчына не хавала эмоцый.

— Упершыню сёння ў Палацы. Шчыра кажучы, гэта было маёй марай яшчэ з 16-17 гадоў. Я часта прагульвалася па парку Перамогі і так хацела трапіць сюды... І вось у 28 гадоў мара нарэшце здзейснілася.

На пытанне, што ўражвае найбольш, Елізавета адказала:

— Маштабы, інтэр’ер, нейкая асаблівая веліч. Калі заходзіш у залу — гэта захапляе. Але самае галоўнае — усё зроблена рукамі нашых беларусаў. Пачынаеш ганарыцца тым, наколькі нашы людзі ўмеюць рабіць прыгожа, наколькі шмат Беларусь дамаглася. Гэта сапраўды дарагога варта.

Яшчэ адным госцем экскурсіі стаў Сяргей Шыманец, навуковы супрацоўнік групы прамянёвай дыягностыкі дыягнастычнай лабараторыі.

— У медыцыне мы не так моцна ўцягнутыя ў палітычныя працэсы, прычыняемся да іх зрэдку. Знаходжанне тут вельмі пашырае кругагляд. Я задумаўся: а якія падзеі тут адбываліся, звязаныя са здароўем? Аказалася, вельмі шмат. Менавіта тут Прэзідэнт праводзіў шматлікія нарады па ахове здароўя, асабліва падчас розных крызісных сітуацый. І нядаўна — па пытаннях Года беларускай жанчыны, — падзяліўся Сяргей.

Суразмоўца звярнуў увагу на ўнікальную асаблівасць клімату ўнутры будынка.

— Я адзначыў, што тут вельмі прыемная, прахалодная тэмпература — каля 17-18 градусаў. З медыцынскага пункту гледжання, гэта выдатна. Такая прахалода спрыяе добрай працаздольнасці і актыўнасці арганізма, трымае ў тонусе, — патлумачыў Сяргей Шыманец.

Яшчэ адзін нечаканы ракурс у знаёмстве з рэзідэнцыяй прапанаваў Іван Шпілеўскі, медыцынскі фізік аддзела па інжынерным забеспячэнні прамянёвай дыягностыкі. Яго работа — наладжваць лінейны паскаральнік для лячэння анкалагічных хворых, медыцынскі фізік — злучальнае звяно паміж складаным апаратам і пацыентам.

— Усё прыгожа, усё цудоўна, людзі вакол прыгожыя, усе працоўныя. Хацеў сюды трапіць калісьці. Але чаго чакаць — не ведаў. 

Аднак падчас экскурсіі позірк спецыяліста заўважыў тое, што звычайныя госці часта прапускаюць міма вачэй:

— Тут, акрамя дэкору і цікавых гісторый, вельмі шмат розных тэхнічных штук. Вось глядзіце: люстры, святло. І мне вельмі спадабалася, што ўсюды ў асноўным цёплае святло. Гэта сапраўды добра падкрэслівае ўсё. На людзях цёплае святло таксама працуе — чалавек адчувае сябе камфортна.

Яшчэ адна наведвальніца, якая доўга марыла апынуцца ў Палацы Незалежнасці, — Алена Грыцкевіч, спецыяліст адміністрацыйна-гаспадарчага штату пазабюджэтнай дзейнасці.

— Я ўпершыню тут. Калі прапанавалі такую экскурсію, вядома, адразу згадзілася (усміхаецца). Ведаеце, калі раней праязджала міма, думала: «Божа мой, як жа прыгожа! Як туды трапіць?» Жыць у гэты час і не дакрануцца — гэта проста недаравальна, — падзялілася эмоцыямі Алена.

— Ці апраўдаліся чаканні? — пытаемся.

— Так, я ў захапленні. Я наогул люблю ўсё прыгожае. А тут вельмі прыгожа, усё прыемна, усё так цёпла. І самае галоўнае — усё роднае. І мэбля родная, і матэрыялы родныя. Атмасфера тут, вядома, магутная.

Сяргей Піскун, рэнтгенлабарант рэнтгенаўскага аддзялення РНПЦ, таксама падзяліўся сваімі ўражаннямі ад экскурсіі. Яго адказ атрымаўся кароткім, але ёмістым:

— Уражанне добрае. За нашу краіну адчуваю гонар, што ўсё прыгожа, акуратна.

На пытанне, што ўразіла больш за ўсё, Сяргей не стаў вылучаць нейкую адну залу ці дэталь, а акцэнтаваў увагу на галоўным.

— Менавіта маштаб усяго, што тут адбываецца, уражальны, неймаверны!

Эмоцыі старшай медыцынскай сястры аддзялення ўльтрагукавой дыягностыкі Надзеі Наўміс пачаліся яшчэ па дарозе ў Палац.

— Ведаеце, калі падыходзіла сюды — дрыжыкі проста па ўсім целе. І такое адчуванне, што знаходзішся ў цэнтры не толькі палітычных падзей. Раней праязджала на машыне — бачыла прыгожую пабудову, якая свеціцца. Але вось так трапіць... На рабоце з'явілася такая магчымасць — прапанавалі экскурсію. І цяпер — стан нейкага шоку. Нават цяжка адказаць на пытанне. Вельмі значна. Унутры — гонар.

Надзея Міхайлаўна прызналася, што ёй ужо не церпіцца падзяліцца ўбачаным з блізкімі:

— Хочацца расказаць і родным, і знаёмым, асабліва дачушцы, што вось тут была.

Жанчыны ў Палацы Незалежнасці, як вядома, заўсёды звяртаюць увагу на дэталі — шторы, кветкі, дэкор, люстры. Супрацоўніца РНПЦ не выключэнне:

— Я вельмі люблю класіку — і ў вопратцы, і ў інтэр’еры. Нядаўна вось пабудавалі кватэру, рабілі рамонт. І глядзіш: хацелася б нешта падобнае... Вось такі інтэр’ер, вось такі арнамент мне вельмі падабаецца. Тут усё па-гаспадарску, па-майстэрску. Мне вельмі зайшло — гэта мой стыль.

Палац Незалежнасці — не музей у класічным разуменні і нават не рэзідэнцыя, як часта прывыклі называць. Гэта штодзённае працоўнае месца кіраўніка дзяржавы. Кожны стол, кожнае крэсла захоўвае памяць аб гістарычных падзеях, што адбываліся тут. Супрацоўнікі РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі, якія наведалі яго з экскурсіяй, адзначылі не толькі раскошу інтэр’ераў, але і асаблівую атмасферу велічы, парадку і гонару за тое, што такая прыгажосць створана беларускімі рукамі. Тут кожны знайшоў нешта сваё: хтосьці — мару, што спраўдзілася, хтосьці — карысць для здароўя, хтосьці — тэхнічныя рашэнні, а хтосьці — родны стыль і натхненне для дому. Але аб’яднала ўсіх адно: адчуванне датычнасці да спраў роднай краіны, якая будуе свой лёс на ўласнай зямлі.

Надзея ЗУЕВА