Чвэрць стагоддзя член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па адукацыі, навуцы, культуры і сацыяльным развіцці, дырэктар Маладзечанскай спецыяльнай школы-інтэрната Наталля Глінская прысвяціла рабоце ў сістэме адукацыі. Як раней, так і цяпер, у сваёй дзейнасці сенатар бачыць унікальную магчымасць прыносіць карысць людзям. «Мне важна, каб кожны закон, які мы прымаем у камісіі, у выніку рэальна паляпшаў жыццё канкрэтнага чалавека, сям’і і грамадства ў цэлым», — сказала парламентарый падчас інтэрв’ю. Зрэшты, уся наша гутарка будавалася вакол важнага — для сенатара, для педагога, для жанчыны.
— Ваш стаж работы ў сістэме адукацыі складае 25 гадоў. Гэта вялікі адрэзак часу. Ці дапамагае вам гэты вопыт у Савеце Рэспублікі?
— Безумоўна, гэта мая апора. Як можна распрацоўваць законы ў сферы адукацыі, не ведаючы, чым рэальна «дыхае» школа? Я прайшла шлях ад настаўніка да дырэктара, і кожны дзень гэтай работы даваў мне разуменне: што працуе, а што — толькі бюракратычная норма. Вопыт дапамагае бачыць наступствы кожнага рашэння — як гавораць, адчуваць прадмет закона навобмацак. І ў навуцы, і ў культуры без глыбіннага ведання чалавечага фактару таксама не зможаш.
У маёй ранейшай і цяперашняй рабоце шмат агульнага. У першую чаргу — узаемадзеянне з людзьмі, якія да цябе звяртаюцца па дапамогу. І ты, як раней, так і цяпер, не павінен іх падвесці. Давер людзей — вось галоўны і вызначальны фактар, які аб'ядноўвае.
Трапляючы ў Савет Рэспублікі, жанчына не мяняе прафесію — яна пашырае кабінет. Парламенцкая трыбуна — гэта тая ж настаўніцкая, толькі дыялог вядзецца ўжо ў інтарэсах цэлай краіны. А член Савета Рэспублікі — той самы масток, па якім рэальныя праблемы настаўнікаў і бацькоў ператвараюцца ў нарматыўныя акты.
— Якія задачы вы ставіце перад сабой у парламенцкай дзейнасці?
— Я бачу ў сваёй рабоце ўнікальны шанец працаваць у поўную сілу на карысць грамадства і дзяржавы.
Статус члена Савета Рэспублікі рэалізуецца выключна праз актыўны ўдзел у заканатворчасці і канкрэтныя, карысныя для людзей і краіны справы. Мне важна, каб кожны закон, які мы прымаем у камісіі, у выніку рэальна паляпшаў жыццё канкрэтнага чалавека, сям'і і грамадства ў цэлым.
Нязменным арыенцірам для мяне застаецца пастаянны прамы дыялог з выбаршчыкамі і грамадскасцю. Сёння мэтавая задача сацыяльнай палітыкі — забяспечыць усім грамадзянам краіны, уключаючы людзей з абмежаванымі магчымасцямі, годную якасць і ўзровень жыцця. Таму як парламентарый я прыкладу ўсе намаганні, каб пытанні, якія ўздымаюць жыхары рэгіёна на сустрэчах са мной, не заставаліся без адказу і былі вырашаны.
— Як вам удаецца сумяшчаць работу ў школе-інтэрнаце, дзейнасць у Савеце Рэспублікі і асабістае жыццё? Ці застаецца час на сябе?
— Мая праца — гэта маё жыццё. Вельмі напружаная, насычаная падзеямі, але пры гэтым неверагодна цікавая, творчая, актыўная. Жыццё, прысвечанае маім вучням і любімай краіне.
Я шчыра люблю сваю справу — яна прыносіць мне велізарнае задавальненне. Стараюся заўсёды знаходзіць нешта новае, незвычайнае, дарыць станоўчыя эмоцыі, здзіўляць і радаваць навакольных. Гэта ж так выдатна — быць патрэбнай людзям!
У школе-інтэрнаце ў нас склаўся высокапрафесійны калектыў аднадумцаў, калектыў высокай культуры творчасці, сапраўдных патрыётаў. Я ўпэўнена: поспех у любой справе дасягаецца толькі дзякуючы каманднай рабоце і асабістай зацікаўленасці кожнага. А дома — падтрымка сям'і. Час на сябе? Так, застаецца. Гэта гадзіна раніцай з кубкам чаю, калі можна спакойна падумаць, ці суботняя прагулка.
— Ці падзяляюць вашу шматзадачнасць і поспех блізкія?
— Ім гэта няпроста, але так, падзяляюць. Падтрымка блізкіх — гэта не калі цябе шкадуюць, а калі вераць у тваю справу. Без іх тылу я б дакладна не справілася. Яны разумеюць, што мая праца — гэта не проста занятасць, а служэнне, якое патрабуе вялікай самааддачы. Але шчыра прызнаюся: дні нараджэння і важныя сямейныя падзеі — гэта мой «недатыкальны запас». Гэта тое, што трымае мяне ў раўнавазе і нагадвае, навошта я ўсё гэта раблю.
— Выраз «слабы пол» у адносінах да жанчын з кожным годам усё больш губляе сваю актуальнасць. Ці згодны вы з гэтым?
— Пагаджуся, але з агаворкай. «Слабы пол» — гэта штамп з мінулага, калі жанчыну вызначалі галоўным чынам праз фізічную сілу або адсутнасць правоў. Сёння беларуская жанчына — гэта і навуковец, і прадпрымальнік, і дэпутат, і шматдзетная маці. Аднак я супраць таго, каб у барацьбе за раўнапраўе мы гублялі жаночую мяккасць, эмпатыю і клопат. Наша сіла якраз у гнуткасці, ва ўменні выжываць там, дзе мужчына ламаецца.
Само паняцце не страціла актуальнасці — хутчэй, яно напоўнілася новым сэнсам. Быць жанчынай сёння азначае быць шматграннай, і ў гэтай шматграннасці — наша сапраўдная ўстойлівасць.
— Адкуль чэрпаеце сілы, каб усё паспяваць?
— Перш за ўсё, фізічная актыўнасць. Ніякі палітык не вытрымае такога графіка без спорту. Мне дапамагае рэгулярная нагрузка: спорт здымае напружанне пасля работы, а ранішняя зарадка або хуткая хадзьба запускаюць галаву і дораць бадзёрасць на ўвесь дзень. Спорт дысцыплінуе, а дысцыпліна — гэта і ёсць той самы схаваны рэсурс, калі няма часу нават на сон. І, натуральна, — кубак кавы з раніцы (смяецца). Але без руху ён бы не выратаваў. Так што мой сакрэт просты: ногі, рукі і сэрца, якое не лянуецца працаваць.
— Якую параду вы маглі б даць сучасным дзяўчатам і жанчынам, якім усё яшчэ даводзіцца выбіраць паміж сям'ёй або кар'ерай?
— Скажу жорстка, але шчыра: не выбірайце. Канструкцыя «або — або» прыдуманая грамадствам, у якім не было дэкрэтаў, гнуткіх графікаў і сістэмы падтрымкі. Сёння ў нас ёсць усё, каб сумяшчаць, — пытанне толькі ва ўменні дамаўляцца. Дамаўляйцеся з мужам: побыт павінен дзяліцца напалову, гэта не дапамога, а агульны абавязак. Дамаўляйцеся з начальнікам аб частковай занятасці або аддаленым фармаце работы на самых складаных этапах. Прыцягвайце маму, сябровак, надзейную няньку — не будзьце героем у адзіночку. І галоўнае: знізьце планку перфекцыянізму. Ідэальная маці, якая не працуе, і ідэальная кар'ера, за якой ты не бачыш уласных дзяцей, — гэта два міфы. Жывая жанчына, якая часам стамляецца, часам просіць дапамогі, але рухаецца наперад, — вось сапраўдны прыклад.
— Што для вас значыць паняцце «паспяховая жанчына»?
— Поспех — гэта калі ўвечары вы кладзецеся спаць з пачуццём, што сёння зрабілі нешта па-сапраўднаму патрэбнае: дапамаглі дзіцяці, прынялі закон, які палегчыць жыццё іншым, ці проста не сарваліся ў цяжкай сітуацыі. Калі побач з вамі людзі, якія любяць вас не за дасягненні, а за душу. І калі вы самі сябе паважаеце не за колькасць спраў, а за іх якасць і сумленнасць перад сабой. Калі гэта ёсць — вы адбыліся. Усё астатняе — толькі знешнія атрыбуты: пасады, рэгаліі, лічбы на рахунках. Яны прыходзяць і сыходзяць, а ўнутраны спакой і любоў блізкіх застаюцца.
Яна ВАЛАСАЧ
Фота з асабістага архіва Наталлі ГЛІНСКАЙ
