Сельскагаспадарчы сезон падыходзіць да канца, аднак працы ў полі менш не становіцца. Аграрыі рыхтуюць глебу пад новы ўраджай, працягваюць нарыхтоўку кармоў. Натуральна, ні на дзень не спыняецца догляд за жывёламі: трэба прывезці ваду, раздаць кармы, прыбраць тэрыторыю. Усё гэта таксама клопат механізатараў. У спрадвечна мужчынскай прафесіі ў наш час можна сустрэць і жанчын. У грамадстве гэта выклікае невялікае здзіўленне і захапленне. З такім стаўленнем сутыкнулася 18-гадовая Лія Багдановіч, якая пасля заканчэння каледжа прыйшла працаваць трактарыстам-машыністам у філіял «Зграйкі» ААТ «Птушкафабрыка «Дружба». Карэспандэнты БелТА з’ездзілі ў Баранавіцкі раён, каб пазнаёміцца з дзяўчынай і даведацца аб матывах выбару прафесіі.
У 15 гадоў, скончыўшы дзевяць класаў, Лія заявіла аб жаданні паступіць у Навамышскі дзяржаўны аграрны каледж. Некаторыя да яе выбару прафесіі паставіліся скептычна. «Мне абыякава, што скажуць іншыя. З майго боку гэта быў свядомы выбар. Да таго часу я ўжо доўга захаплялася тэхнікай. І, у прынцыпе, грамадства вельмі нават добра ўспрыняла мой крок», — заўважыла дзяўчына.
Прыкладам для яе стаў тата, які працуе трактарыстам-машыністам на адным з дарожна-будаўнічых прадпрыемстваў Баранавіч. «У дзяцінстве было цікава, калі бачыла яго за рулём трактара. Потым ён пачаў часам браць мяне з сабой на працу. Шмат з імі часу праводзіла. Ад гэтага ў мяне і з’явілася цікавасць да тэхнікі: як яна працуе, як наладжана, наколькі ўсё гэта цяжка», — растлумачыла Лія. Яна лічыць, што за тры гады навучання ў каледжы ёй далі добрую тэарэтычную базу. Удасканаліць нейкія практычныя навыкі дапамагаў бацька, спрабавала справіцца самастойна. Але непасрэдна на працы атрымала неацэнны прафесійны досвед.
Сярод іншых маладых спецыялістаў у «Зграйках» Лію Багдановіч прынялі ў пачатку жніўня. Улівацца прыйшлося ў выключна мужчынскі калектыў. «Як паставіліся? Гэта выклікала ажыятаж: дзяўчына — і трактарыст. Разрыў шаблону здарыўся. Яна стараецца, праяўляе ініцыятыву. У плане падтрымкі пытанняў няма: дапамагаюць слесары, іншыя механізатары, вадзіцелі, інжынерная служба», — падкрэсліў інжынер па эксплуатацыі машынна-трактарнага парка Арцём Міклашэвіч.
Яго словы пацвярджае і сама дзяўчына. «Мяне ўсё прынялі вельмі цёпла. Калі ўзнікалі пытанні, я чагосьці не разумела, адразу дапамагалі. Ніколі праблем не ўзнікала. Ну так, жартачкі былі, але яны максімальна бяскрыўдныя: смешныя, добрыя», — заўважыла трактарыстка.З першых дзён яна адчула, наколькі няпростая праца сельскіх працаўнікоў. Вось ужо некалькі месяцаў дзяўчына прачынаецца ў пяць раніцы. Дарога з Баранавіч займае прыстойны час. Рабочы дзень у яе доўжыцца з 8.00 да 17.00, і толькі бліжэй да 19.00 яна аказваецца дома. «Недасыпанне, вядома, прысутнічае. Але на мяне ён моцна не ўплывае, цікавасць усё перавышае. Першапачаткова думала, што кожны трактар выконвае канкрэтную працу. Але не, заўсёды розную. Калі бяруся за новае, прачынаецца рызыка, хочацца ўсё добра зрабіць», — прызналася дзяўчына.
- Аб сур’ёзнасці захаплення Ліі без слоў гаворыць той факт, што амаль увесь свой вольны час яна праводзіць у гаражы. У кампаніі сяброў яны разбіраюць і рамантуюць машыны. «Пасля цяжкага дня мяне гэта супакойвае: паставіць кожную дэталь, гайку на месца. Ведаеце, гэта як вялікі канструктар для дарослых, — падзялілася дзяўчына. — Мотатэхніка, легкавыя аўтамабілі, сельгасмашыны — у маіх руках ужо было ўсё».
Цяпер Лія Багдановіч водзіць іншы трактар. Ключы ад яго на «Дажынках» у Белаазёрску ёй уручыў старшыня Брэсцкага аблвыканкама Пётр Пархомчык за актыўны ўдзел ва ўборачнай кампаніі. На жніве дзяўчына працавала памочнікам камбайнера. «Было максімальна нечакана і прыемна. Калегі сказалі, што мяне толькі ўзнагародзяць на сцэне. Калі вядучыя вымавілі «падарунак трактарысту-машыністу філіяла «Зграйкі», я была ў шоку. Калі ішла, перажывала, каб голас не дрыжаў», — успомніла механізатар аб падзеях пачатку кастрычніка.Паводле яе слоў, новы трактар яшчэ не да канца абкатаны, плюс габарытнейшы за папярэдні. «Пакуль прывыкаем адзін да аднаго», — з усмешкай растлумачыла Лія. Яе «Беларус» прыцягвае ўвагу здалёк. Арганізатары «Дажынак» пастараліся зрабіць прыемнае і аформілі трактар у дзявочым стылі, упрыгожылі наклейкамі з кветкамі ў далікатных танах.
У філіял «Зграйкі» летам разам з Ліяй прыйшлі яшчэ два маладыя спецыялісты-механізатары. Сярод іх і 19-гадовы Мікіта Шабан. «У прынцыпе, мне падабаецца. У дзяцінстве шмат часу правёў у вёсцы, так што праблем ніякіх няма. У калектыве прынялі выдатна. У працу, вядома, пакуль яшчэ ўнікаю, тэхнічная частка зацяжка даецца. Дапамагае галоўны механік, падказвае, што і як рабіць. Калі нешта трэба, прашу слесараў, але спрабую ўсё ж сам разабрацца.»
У калектыве нямала дасведчаных людзей. Напрыклад, моладзі заўсёды гатовы падмагчы парадай і справай слесар Міхаіл Нічыпарук. Ужо больш за 30 гадоў ён працуе ў сельскай гаспадарцы.
«У нашай справе патрэбны не толькі таленавітыя рукі. Без ведаў у галаве толку не будзе. Цікавасць да тэхнікі ў мяне з дзяцінства. Мой бацька працаваў на трактары, я з ім катаўся. Калі ён быў на рамонце, пытаўся ў яго, дзе і што знаходзіцца. Падыходзіў і да іншых. Пачынаў я з рамонту ровараў, мапедаў, матацыкл» мужчына. Маючы за плячыма такі вялікі вопыт, ён не саромеецца звяртацца за дапамогай і парадай. «Як гаворыцца, адна галава добра, а дзве — яшчэ лепш. Разам падумаем і зробім як трэба», — падсумаваў вясковец.
