Размясціўся манастыр на маляўнічым беразе возера, за дзесяць кіламетраў ад Быхава. Тут, здаецца, час цячэ ў іншым вымярэнні: усёабдымная цішыня і супакаенне.

Цяпер тут жывуць 16 сясцёр. Апошнія дзевяць гадоў яго ўзначальвае ігумення Ангеліна, якая прыбыла сюды з Полацкага Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра.

У жаночым манастыры ў Баркалабаве жывуць, вучацца, праводзяць службы, выконваюць пэўныя паслухмянасці.

«Манастыр — гэта строгае духоўнае ўладкаванне, якое ўзначальвае ігумення, калі ён жаночы, і ігумен — калі мужчынскі, — распавядае яна. — Сёстры ў манастыры размяшчаюцца па старшынстве: спачатку ідуць схімніцы, потым мантыйныя манашкі, потым манахіні і паслушніцы».

Тут выконваюць пэўны ўклад жыцця. Дзень пачынаецца з 6:00 чытаннем паўночніцы ў касцёле. Пасля чытаюць акафіст перад цудатворным чынам Божай Маці, служаць літургію, якая ў буднія дні пачынаецца ў 8:00.

У манастыры адноўлены храм Раства Іаана Прадцечы, пабудавана званіца, жылы сястрынскі корпус, ратонда. Ёсць свой пчальнік, жывёльны двор, ворныя землі. Асноўны занятак сясцёр — праца і малітва.

Гуляючы па тэрыторыі сучаснага манастыра, ужо даведаўшыся пра яго гісторыю, разумееш, якая вялізная работа тут праведзена. Роўныя дарожкі, нібы стужачкі, цягнуцца да храма, дагледжаная тэрыторыя, квітнеючыя клумбы, свой сад. На тэрыторыі манастыра жывуць каты, а ў гняздзе побач з жылым корпусам буслы выходжваюць сваё патомства. З іншага боку — возера, а далей за ім — палі і лясы. Раней бераг манастыра падмываў Дняпро, была нават пагроза разбурэння храма. Але знайшоўся інжынер, які дапамог адвесці рэчышча далей, — цяпер да ракі 10 хвілін ходу, а на месцы бурных вод утварылася спакойнае возера.

У манастыр прыязджаюць людзі не толькі з Беларусі. У святое месца едуць з блізкага і далёкага замежжа. Тут часта прымаюць пілігрымаў, праводзяць экскурсіі, у манастыры можна пажыць некалькі дзён і папрацаваць.