Тэрміны і правілы звальнення залежаць ад віду працоўнага дагавора, і многія распаўсюджаныя міфы ўводзяць у зман работнікаў.

Адзін з міфаў абвяшчае, што работнік заўсёды павінен папярэдзіць наймальніка за два тыдні. На справе тэрмін папярэджання аб звальненні па ўласным жаданні складае адзін месяц, калі іншае не прадугледжана Працоўным кодэксам (арт. 40 ПК). Выключэнні ўключаюць работнікаў у перыяд папярэдняга іспыту, сезонных работнікаў і тых, хто заняты на часовых работах да двух месяцаў — для іх дастаткова трох дзён (артыкулы 29, 301, 294 ПК). Датэрмінова звольніцца можна па пагадненні бакоў пры рабоце па працоўным дагаворы або кантракце.

Іншы міф сцвярджае, што пасля падачы заявы перадумаць нельга. Работнік мае права да заканчэння тэрміну папярэджання пісьмова адклікаць заяву, і звальненне не адбудзецца, калі на яго месца не запрошаны іншы работнік, якому нельга адмовіць у прыёме, напрыклад, цяжарная жанчына, малады спецыяліст або асоба, пераведзеная з іншага прадпрыемства (артыкулы 40, 16 ПК).

Міф аб немагчымасці звольніцца раней за тэрмін без згоды наймальніка таксама не адпавядае рэальнасці. Працоўны дагавор скасоўваюць датэрмінова па пагадненні бакоў (арт. 40 ПК), а работнік можа патрабаваць скасавання тэрміновага дагавора пры ўважлівых прычынах: хвароба або інваліднасць, выхад на пенсію, пераезд, догляд за хворымі сваякамі або парушэнне наймальнікам працоўнага заканадаўства (арт. 41 ПК).

Яшчэ адна памылка — што адсутнасць на працы пасля тэрміну папярэджання лічыцца прагулам. Па заканчэнні месяца работнік мае права спыніць выкананне абавязкаў, а ў апошні дзень наймальнік выдае працоўную кніжку і ажыццяўляе разлік (арт. 40 ПК). Далейшая адсутнасць не з’яўляецца парушэннем дысцыпліны, калі звальненне адбылося па ініцыятыве работніка.

Нарэшце, міф аб строга абмежаваным пераліку ўважлівых прычын для датэрміновага звальнення з’яўляецца памылковым. Пералік у арт. 41 ПК адкрыты: гэта любыя аб’ектыўныя абставіны, якія перашкаджаюць працы. Уважлівасць ацэньвае наймальнік, а ў спрэчцы — суд.