Марына Уладзі (сапраўднае імя — Кацярына-Марына Палікова-Байдарава) нарадзілася 10 мая 1938 года ў Клішы, у Францыі, у сям’і рускіх эмігрантаў, якія пакінулі Расію пасля рэвалюцыі 1917 года. У дзяцінстве яна займалася балетам, але выбрала акцёрскі шлях. Першую ролю атрымала ў дзесяць гадоў — у спектаклі Жана Герэта «Летняя бура». З гэтага моманту сцэна і кіно сталі яе жыццём.

За сваю кар’еру Уладзі знялася прыкладна ў ста карцінах. Яна працавала з рэжысёрамі розных краін і школ, і яе імя стала сінонімам еўрапейскага кіно сярэдзіны і другой паловы мінулага стагоддзя. Гледачы памятаюць яе па фільмах «Важкія доказы», «Вядзьмарка», «Сны пра Расію», «Дні кахання». За жаночую ролю ў карціне «Пчаліная матка» яна атрымала прэмію Канскага кінафестывалю — адну з галоўных узнагарод у свеце кіно.

Але для многіх у Расіі і за яе межамі Марына Уладзі застаецца перш за ўсё жанчынай, якая падзяліла жыццё з Уладзімірам Высоцкім. Яны пазнаёміліся ў 1960-х, і іх раман стаў адным з самых гучных і трагічных у гісторыі савецкай культуры. Афіцыйна яны пажаніліся 13 студзеня 1970 года, а разам пражылі дзесяць гадоў — да самай смерці паэта ў 1980 годзе.

Пасля сыходу Высоцкага Марына Уладзі напісала кнігу «Уладзімір, або Перарваны палёт», якая стала не проста мемуарамі, а спробай захаваць голас і вобраз чалавека, якога яна кахала. Пазней па гэтай кнізе быў створаны аднайменны спектакль.

У Марыны Уладзі было чацвёра мужоў. Апроч Высоцкага, яна была замужам за акцёрам Робертам Осэйнам, з якім яе звязвалі гады сумеснага жыцця і творчасці. Яна таксама пісала музыку і кнігі, у тым ліку мемуары, і працягвала працаваць у мастацтве да сталых гадоў.

Беларуская старонка

У біяграфіі Марыны Уладзі ёсць і беларускі след. У 1969 годзе яна прыязджала ў Беларусь разам з Уладзімірам Высоцкім. Яны пасяліліся ў звычайным вясковым доме ў вёсцы Літоўка пад Навагрудкам, за дзесяць кіламетраў ад возера Свіцязь. Спалі на сенавале, гулялі па наваколлі, ездзілі ў Навагрудак. Гэты прыезд стаў, фактычна, іх мядовым месяцам — хоць афіцыйна яны пажаніліся толькі праз паўгода.

Высоцкі быў у Беларусі па справах кіно: яго таварыш, рэжысёр Віктар Тураў, здымаў фільм «Сыны ідуць у бой» па сцэнарыі Алеся Адамовіча, і Высоцкі ствараў для карціны песні. На здымачнай пляцоўцы за адну ноч ён напісаў тры нумары — аднайменную песню, а таксама «Ён не вярнуўся з бою» і «Песню пра зямлю». Лічыцца, што менавіта пасля паездкі ў Літоўку ў 1969 годзе з’явілася і адна з лепшых яго лірычных песень — «Тут лапы ў елак дрыжаць на вісу».

Тыя, хто бачыў Высоцкага і Уладзі ў тую пару, успаміналі, што яны літаральна свяціліся ад шчасця.

Аб прычынах смерці Марыны Уладзі пакуль не паведамляецца.

Ягор ЧУРЫК