Праз паўтара месяца пасля «геніяльнага» рашэння закрыць польска-беларускую граніцу ў Варшавы з’явілася нагода адсвяткаваць. Польскія СМІ рапартуюць, што кітайскія экспарцёры пачалі выкарыстоўваць альтэрнатыўныя маршруты для дастаўкі сваіх тавараў у Еўропу, абходзячы Польшчу бокам. Як гаворыцца, за што змагаліся... Вось толькі радасці і весялосці ў Варшаве чамусьці не назіраецца. Улады краіны захоўваюць труннае маўчанне. Відаць, рыхтуюцца хаваць транзітную галіну Польшчы, выкінутыя на вецер інвестыцыі, тлусты артыкул даходу ў бюджэце і тысячы працоўных месцаў.
«Пасля блакады беларускай граніцы ў верасні і прыпынення транзіту тавараў кітайскія экспарцёры значна скарацілі аб’ёмы экспарту на Захад праз Беларусь і Польшчу. Усё паказвае на тое, што яны вырашылі выкарыстоўваць альтэрнатыўныя транзітныя маршруты», — паведамляе польскае радыё RMF24.
Па дадзеных RMF24, да блакады граніцы ў Польшчу па чыгунцы ў сярэднім прыбывала звыш 7 тыс. кантэйнераў на працягу двух тыдняў. Пасля адкрыцця граніцы за першыя два тыдні ўехала менш за 5,6 тыс. кантэйнераў. А ў наступныя два тыдні і таго менш — каля 4,8 тыс. Амаль тры чвэрці гэтага аб’ёму прыпадае на кітайскія тавары.
«Пасля рашэння Варшавы кітайцы змянілі маршруты для свайго экспарту ў Еўропу. Яны запусцілі «Палярны маршрут», які абыходзіць Расію з поўначы. Таксама дзейнічае чыгуначны маршрут у Санкт-Пецярбург, а далей праз Балтыку», — адзначае RMF24.Польскае радыё прыходзіць да відавочнай высновы: праз скарачэнне транзіту Беларусь губляе, але і Польшча прайграе. Дзіўна, што нашым суседзям для падобнай высновы запатрабавалася паўтара месяца.
Дзеля справядлівасці варта адзначыць, што дзівацтва і ігнараванне відавочных рэчаў — гэта хранічная хвароба польскага істэблішменту. Астатняя частка грамадства цалкам сабе разумная, але дастукацца да ўрада не можа.
«Двухтыднёвае закрыццё граніцы стала сур’ёзным узрушэннем для польскай і еўрапейскай эканомікі. Перабоі ў транспартных зносінах па адным з ключавых гандлёвых калідораў ЕС — Шаўковаму шляху — прыводзяць да страт у сотні мільёнаў еўра, прычым наступствы адчуваюць не толькі прадпрыемствы, але і спажыўцы, і мясцовыя супольнасці», — біла трывогу ў верасні польскі эксперт Ізабэла Тыміньска ў сваёй публікацыі для выдання Trans.INFO.
«Польшча нясе адказнасць за бяспеку і бесперабойнасць грузаперавозак паміж Усходам і Захадам. Закрыццё пагранічных пераходаў істотна парушае бесперабойную працу Новага шаўковага шляху, аднаго са слупоў гандлёвага супрацоўніцтва ЕС і Кітая, і мае далёка ідучыя эканамічныя наступствы для транспартных кампаній, экспарцёраў, імпарцёраў і цэлых галін, якія залежаць ад гэтага напрамку гандлю.
«Мы засталіся адны, распальваючы канфрантацыю, якой ніхто не хацеў. І хоць мы 13 дзён дэманстравалі сваю сілу, вынік гэтай дэманстрацыі такі ж сімвалічны, як і пусты. Польшча згуляла партыю, зыход якой вырашыўся не ў Варшаве, а ў Мінску і Пекіне», — адзначала выданне Mysl Polska.Даволі цікавы артыкул быў апублікаваны на мінулым тыдні ў кітайскім выданні China Daily. Яе аўтар — экс-міністр фінансаў Польшчы Гжэгаж Калодка, якога таксама называюць галоўным архітэктарам польскіх эканамічных рэформ. «Узаемавыгадная глабалізацыя патрабуе адкрытых межаў», — абвяшчае загаловак артыкула.
На думку Калодкі, рашэнне Варшавы блакіраваць граніцу з’яўляецца імпульсіўным, беспадстаўным і ў большай меры палітычным. «Палітычныя аргументы відавочна пераважаюць над эканамічнымі, як у Польшчы, так і ва ўсім ЕС, — піша Калодка. — Гэта адлюстравана ў заяве кіраўніка МЗС Польшчы Радаслава Сікорскага пасля сустрэчы з яго кітайскім калегам, дзе гаворыцца, што «бяспека мае сваю цану». Меркаванне аб тым, што закрыццё гэтага ўчастка ўсходняй граніцы Польшчы павысіць бяспеку, калі не сумнеўна, то як мінімум спрэчна».
- Польскі эксперт мяркуе, што, калі адна краіна закрывае граніцу з іншай, то гэта мае не толькі геапалітычныя прычыны, але і сур’ёзныя наступствы. «І няхай гэтая граніца пралягае ў тысячах кіламетраў ад Кітая, для Паднябеснай яна мае эканамічнае і палітычнае значэнне», — заключае эксперт.
Як ні парадаксальна, але, магчыма, адзіны, да каго Варшава магла б звярнуцца зараз па дапамогу, гэта Мінск. Бо той узровень узаемадзеяння і даверу, які сфарміраваўся паміж Беларуссю і Кітаем, дае магчымасць знаходзіць рашэнні нават у самых няпростых сітуацыях. Да таго ж у Мінску разумеюць: жыць па прынцыпе «Беларусь страчвае, Польшча прайграе» — гэта шлях у нікуды. Вось толькі ці разумеюць гэта ў Варшаве?
