Аўтар фільма — ураджэнец Латвіі журналіст Андрэй Старыкаў — на паказе расказаў, што Дзень Перамогі ў Прыбалтыцы абумоўлены гістарычна, а сама карціна — гэта вялікая архіўная работа. Сам жа Старыкаў сёння знаходзіцца пад санкцыямі ў краінах Прыбалтыкі. «Мы паспрабавалі запісаць летапіс вялікага для нас свята — Дня Перамогі ў Эстоніі, Латвіі і Літве ад пасляваеннага перыяду да сённяшняга дня, моманту, калі гэта свята адмяняюць, а памяць спрабуюць сцерці. Для мяне было значна, каб мы паказалі гэта кіно ў Беларусі. Беларуская дзяржава стаіць на варце свята і памяці. Назіраю, што пакуль нашы суседзі будуюць агароджы і бар’еры, беларускі бок дэманструе максімальную адкрытасць. Гэта і бязвізавы рэжым, магчымасць літоўцам, латышам і эстонцам ездзіць у госці, назіраць, што на самай справе адбываецца ў краіне. Акрамя таго, хацеў бы адзначыць асабісты ўдзел Прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі ў праблемах літоўскага бізнесу і іх перавозчыкаў, максімальна адкрыты падыход», — расказаў ён.

Фільм, паводле слоў аўтара, — прадукт на экспарт, накіраваны на дыялог з тымі, каму памяць аб Перамозе ўжо не вельмі блізкая. «Можна забараніць афіцыйную цырымонію правядзення, але немагчыма забараніць памяць, сам Дзень Перамогі. Мы знаходзімся ў той пазіцыі, калі тое, што нам відавочна, зразумела, лагічна, не чуюць у заходніх краінах. Мы не цешым сябе надзеямі, што мы праб’ёмся туды адным фільмам, але ў гэтым напрамку вядзецца вялікая работа», — дадаў Андрэй Старыкаў.

Адзін з гасцей мерапрыемства — літовец Эдыкас Ягелавічус — падзяліўся сваім меркаваннем пасля прагляду. «Калі паглядзеў гэты фільм, успомніў, што мы, антыфашысты Літвы, штогод ездзім да нашых братоў, антыфашыстаў з Латвіі, праводзілі сумесныя мерапрыемствы. Там я пазнаёміўся з аўтарам фільма. Праз 10 гадоў не мог падумаць, што мы не зможам святкаваць 9 Мая. Тыя, хто паспеў своечасова выехаць, могуць праз розныя праекты даносіць да краін Прыбалтыкі, што ў Беларусі не хочуць ваяваць. Давайце будзем будаваць масты, а не агароджы», — звярнуўся Ягелавічус.

Аб уражаннях расказаў і ўкраінец Сяргей Перапяліца, які пражыў апошнія 25 гадоў у Літве. «Усё, што паказалі аўтары, адбывалася на маіх вачах. Усё, што вы бачылі, чыніць агрэсіўная меншасць. І гэта мяне настройвае на аптымістычны лад: меншасць калі-небудзь сыдзе, а нашы дзеці дажывуць да часу, калі гэта ўсё скончыцца», — упэўнены ён.