Створана анлайн-платформа, дзе па кожнай установе аховы здароўя прадстаўлены штатны расклад, фактычная ўкамплектаванасць, патрэба і колькасць размеркаваных выпускнікоў. Сістэма абнаўляецца ў рэжыме рэальнага часу і выключае дубляванне паміж медуніверсітэтамі. Такі падыход прыкметна знізіў градус напружання ў працэсе размеркавання, дазволіў будучым выпускнікам адаптавацца да сітуацыі выбару месца будучай працы.

Са слоў Вольгі Калюпанавай, галоўная задача размеркавання — не дапусціць кадравага дысбалансу. Многія выпускнікі хочуць працаваць у Мінску ці абласных цэнтрах, але рэгіёны не павінны заставацца без урачэй.

Мэтавікі адпрацоўваюць пяць гадоў, бюджэтнікі — два гады, тэрмін адлічваецца пасля праходжання інтэрнатуры. Пяць гадоў для мэтавіка — гэта рэальны прафесійны старт: магчымасць набрацца вопыту, стварыць сям’ю, атрымаць жыллё. У гэтым годзе выпускнікам выдзелена каля 900 арэндных кватэр, таму пры накіраванні ў рэгіён пошук жылля не становіцца праблемай.

Работа па фарміраванні патрэбнасці ва ўрачэбных кадрах Міністэрствам аховы здароўя пачата ўжо ў студзені, адзначыла начальнік галоўнага ўпраўлення. Гэта дазваляе загадзя паказаць будучым выпускнікам, якія вакансіі існуюць і ў якіх рэгіёнах яны найбольш запатрабаваныя. У гэтым годзе ўстановы аховы здароўя заявілі аб патрэбнасці каля 4 тыс. урачэбных спецыяльнасцяў, выпуск складае прыкладна 2,5 тыс. урачоў. Найбольш востры дэфіцыт назіраецца па пяці кірунках: анестэзіялогія-рэаніматалогія, агульная медыцынская практыка, педыятрыя, стаматалогія і дыягностыка. Высокі попыт на анестэзіёлагаў звязаны з уводам новых хірургічных карпусоў у Віцебску, Брэсце і Мінску. Гэта буйныя аб’екты, якія патрабуюць значнай колькасці спецыялістаў, што працуюць у аперацыйных.

Падчас вучобы студэнты знаёмяцца з сістэмай аховы здароўя знутры: праходзяць практыку, наведваюць установы аховы здароўя, маюць зносіны з асобнымі практыкуючымі ўрачамі-спецыялістамі і калектывамі ў цэлым. Многія хочуць вярнуцца туды, дзе ўжо працавалі. Але размеркаванне магчыма толькі пры наяўнасці рэальнай патрэбы — пад канкрэтнага выпускніка дадатковыя стаўкі не ствараюцца. Калі ў абранай установе аховы здароўя вакансіі няма, то прапануюцца іншыя варыянты па спецыяльнасці і рэгіёне. У кожнага выпускніка ёсць выбар, і кожная сітуацыя разглядаецца індывідуальна.

Вольга Калюпанава патлумачыла, што запыты ад устаноў збіраюцца да 1 студзеня, аднак кадравыя змены, якія адбываюцца ў першыя месяцы года — звальненні, выхады на пенсію — таксама ўлічваюцца. Менавіта таму праводзіцца папярэдняе размеркаванне: з кожным выпускніком абмяркоўваецца жаданая спецыяльнасць, рэгіён і канкрэтная ўстанова. Калі патрэбы няма, прапануецца некалькі альтэрнатыўных варыянтаў.

У выпускнікоў розныя прыярытэты. Хтосьці імкнецца вярнуцца дадому, хтосьці гатовы ехаць у любы раён дзеля жаданай спецыяльнасці. Асабліва гэта характэрна для хірургічных напрамкаў, дзе важная магчымасць працаваць у аперацыйнай. Часцей за ўсё атрымліваецца ўзгадніць менавіта тую прафесію, якую выбірае выпускнік: прымушэнне ў медыцыне неэфектыўна, бо задаволенасць працай напрамую ўплывае на якасць дапамогі пацыентам.

Вольга Калюпанава заўважыла, што часам накіраванне ў рэгіён выклікае ў маладых спецыялістаў трывогу. У такіх выпадках камісія падрабязна тлумачыць умовы: прадастаўленне жылля, падтрымка калектыву, сацыяльныя гарантыі. Урачэбная прафесія прадугледжвае, што медыцынская дапамога павінна быць даступная кожнаму — і ў горадзе, і ў невялікім раёне. Таму пры размеркаванні арыентуюцца як на жаданні выпускнікоў, так і на патрэбы рэгіёнаў. Больш за ўсё спецыялістаў сёння чакаюць у Віцебскай вобласці — каля 600. Шмат малых раёнаў маюць патрэбу ва ўрачах агульнай практыкі, педыятрах, стаматолагах, лорах і афтальмолагах. На другім месцы — Магілёўская вобласць.

Канчатковае размеркаванне пройдзе ў канцы сакавіка з удзелам міністра аховы здароўя Аляксандра Хаджаева, і кожны выпускнік мае магчымасць звярнуцца да міністра — задаць пытанні, якія яго цікавяць. Але, як правіла, на канчатковае размеркаванне прыходзяць тыя выпускнікі, у якіх змяніліся планы, сямейныя абставіны: замужжа (жаніцьба), неабходнасць размеркавання па месцы жыхарства мужа (жонкі) або іншыя ўважлівыя прычыны. Кожны выпадак разглядаецца асобна, з улікам аргументаў выпускніка, патрэбы ўстановы аховы здароўя ў спецыялісце. Рашэнне камісіі па размеркаванні можа застацца ранейшым, а можа быць зменена — усё залежыць ад канкрэтнай сітуацыі.