...Марознае і сонечнае надвор’е нібы спадарожнічаюць святкаванню такой крутой даты. Брамка дома імянінніцы ў гэты дзень не закрываецца: госці прыязджаюць на працягу дня — як афіцыйныя асобы, так і проста аднавяскоўцы. Не змаўкае і тэлефон — ахвотных сказаць добрыя словы Таццяне Мікалаеўне вельмі шмат.

На пытанне БелТА, у чым сакрэт даўгалецця, яна адказала так: «Гэта з многім у жыцці звязана. Я скажу на ўласным прыкладзе. Трэба весці здаровы лад жыцця. Па дробязях не хвалявацца. Спакойна жыць сваё жыццё. Быць з усімі роднымі і блізкімі ў міры і згодзе, і яны заўсёды прыйдуць табе на дапамогу».

«Я пражываю шчаслівае жыццё, — расказвае імянінніца. — Вядома, вялікім выпрабаваннем у маім юнацтве была Вялікая Айчынная вайна. А другое вялікае выпрабаванне — калі муж памёр і я засталася адна. Але час усё вылечвае... Цяпер разам са мной жыве сын, ён вельмі мне дапамагае. Сацработнік таксама дапамагае. У мяне шчаслівая старасць. Спакойная. Жадаю ўсім такой».

Таццяна Мікалаеўна, якая прапрацавала настаўніцай матэматыкі, адзначыла, што прафесіі вельмі многіх яе сваякоў так ці інакш звязаны з матэматыкай, што ёй асабліва прыемна. «Усяго ў мяне чацвёра дзяцей (дзякуй богу, усе жывыя), пяць унукаў і восем праўнукаў. Майму старэйшаму сыну ў лютым споўніцца 76 гадоў. Двое ўнукаў працуюць у Магілёве. Самая старэйшая ўнучка ідзе на пенсію сёлета ў 53 гады, яна ў Варкуце. Дачка ў Маскве, яе сыны працуюць праграмістамі. Старэйшая праўнучка ўжо скончыла інстытут, працуе другі год праграмістам у Варкуце. Геаграфія пражывання маіх дзяцей, унукаў і праўнукаў — Магілёў, Масква, Варкута, а таксама Іспанія», — дадала яна.

Таццяна Мікалаеўна — гераіня аўтарскага публіцыстычнага праекта «Лёсы жанчын — лёс адзінай Беларусі» Аліны Грышкевіч. Раздзел пра настаўніцу на сайце БелТА называецца «Крутыя віражы жаночага лёсу. Нарадзілася ў таежнай вёсцы, выпадкова засталася ў Беларусі, вучыла Прэзідэнта».

«Таццяна Мікалаеўна Карпечанка — жыхарка вёскі Александрыя і настаўнік з вялікай літары. І не толькі таму, што яна цягам чатырох гадоў была класным кіраўніком Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі ў гады яго вучобы ў школе ў Александрыі. У дзіўным лёсе гэтай простай жанчыны — мноства падзей і фактаў, якія падобны да крутога кінасюжэта. Таццяна Мікалаеўна нарадзілася ў таежнай вёсцы ў Валагодскай вобласці (а па мамінай лініі яе карані са Шклоўскага раёна). У 18-гадовым узросце ў гады Вялікай Айчыннай вайны пачала настаўнічаць у Архангельскай вобласці і затым усё сваё жыццё прысвяціла выкладанню любімага прадмета — матэматыкі. Непрадказальным быў яе настаўніцкі шлях на радзіму маці, у Александрыю, які яна памятае да драбнюткіх падрабязнасцяў. У праекце „Лёсы жанчын — лёс адзінай Беларусі“ на сайце БелТА Таццяна Мікалаеўна апавядае аб непрадказальных перыпетыях лёсу, нечаканых і лёсавызначальных сустрэчах, аб вучобе свайго знакамітага вучня, аб дзіўных і незабыўных сустрэчах з яго мамай, простай вясковай жанчынай, якая перадала свайму сыну жыццёвыя каштоўнасці і ісціны», — расказвае аўтар праекта.

«У яе лёс, як стужкі ў прыгожую жаночую касу, уплецены шматлікія падзеі і вехі гісторыі краіны, у якой было так шмат цяжкасцяў і дасягненняў, мужнасці і патрыятызму. Жыццё настаўніка напоўнена стварэннем і любоўю, без іх ніяк. Бо важна данесці да юнага розуму не проста веды, а зрабіць так, каб глыбока ў сэрцы маладога чалавека трывала замацавалася любоў да роднага краю і жаданне ствараць у імя сваёй Радзімы. Няпростая задача, падуладная толькі людзям неабыякавым і ўлюбёным у сваю справу і Айчыну. З вышыні стагадовага ўзросту Таццяна Мікалаеўна разважае пра простыя жыццёвыя ісціны, якія ёй перадаліся ад дзядоў і прадзедаў і якія яна ў сваю чаргу далей перадае ўнукам і праўнукам. Аснова асноў гэтай непарушнай пераемнасці пакаленняў — любоў да роднай зямлі, да вырашчанага на ёй каласка залатога збожжа, да крынічнай вады ў дзедаўскай крыніцы, да цудоўнага і незабыўнага па жыцці смаку сырадою, надоенага мазолістымі рукамі мамы, да сіняга, як мірнае беларускае неба, васілька, а таксама памяць аб продках і ўсіх тых, хто абараняў бацькоўскую хату ад лютага ворага, хто палёг у няроўным баі і да чыіх імёнаў на абелісках мы прыходзім пакланіцца, ведучы за руку сваіх дзяцей, унукаў і праўнукаў. І ў гэтай бязгрэшнай жыццёвай сутнасці ёсць месца толькі для міру і дабра», — расказвае Аліна Грышкевіч у праекце «Лёсы жанчын — лёс адзінай Беларусі».