Валодзька — як многія і тады, і цяпер — жыў у вёсцы, а на работу ездзіў у горад: аўтобусам, кіламетраў за дзесяць. Кошт білета быў чатырнаццаць капеек, яшчэ тых, савецкіх. Не сказаць, што дорага, а значыць, не збіраўся чалавек ні работу мяняць, ні свой транспарт купляць... Да таго ж аўтапаркі ў тыя гады былі моцныя: з паўсотні аўтобусаў у рэйсы выходзілі, не ламаліся, не спазняліся...

А вось Валодзька неяк — ледзьве паспеў: дагнаў у той дзень апошні.

Падышоў да кіроўцы, ляп-ляп па кішэнях, а там — ні капеек, ні драбнейшых купюр. Хіба «заначка» ў службовым пасведчанні.

Выцягнуў дзесяць рублёў, падаў вадзіцелю.

Той паглядзеў на іх, паварушыў медзякі на капоце ў бляшанай каробачцы, — рэшты няма.

— Едзь так, — дазволіў Валодзьку. — У наступны раз аддасі.

У наступны за рулём быў іншы кіроўца, праз дзень — таксама. «Значыць, за праезд можна і не плаціць?!» — узрадаваўся пасажыр. І з той самай пары кожнаму з новых, незнаёмых яму шафёраў стаў працягваць дзясятку.

Гэта, як правіла — спрацоўвала: кіроўцы, эканомячы дробныя манеты (трэба ж нечым рэшту даваць), дазвалялі пасажыру ездзіць задарма. Такім чынам (чатырнаццаць капеек на дарозе не валяюцца) Валодзька эканоміў. І амаль штодня!

...Але ж праўду кажуць, што хітры Змітра, але і Саўка не дурны. Кіроўцы, пагаварыўшы паміж сабой пра багатага пасажыра, які дробных грошай не мае, зразумелі яго махлярства, абышлі суседнія крамы, мяняючы траякі ды пяцёркі на самую дробную «валюту», а потым…

Потым Валодзька ў чарговы раз працягнуў шафёру чырвонец, пачуў яго бурклівае:

— Што, драбнейшых грошай няма?

— Не-а, — пакруціў галавой пасажыр.

— Ну тады пачакай, — адказаў вадзіцель, аднекуль знізу дастаў ладную «торбу» капеек і падаў Валодзьку. — На... Трымай. Пералічы, пакуль не крануліся.

Рабіць гэта — да таго ж перад іншымі пасажырамі — Валодзьку ну ніяк не выпадала! А таму яго эксперымент на гэтым скончыўся і больш ніколі не пачынаўся.

Віктар Сабалеўскі
г. Узда