«Я нарадзіўся на Віцебшчыне ў вёсцы Беразіно. А, як той казаў, дзе нарадзіўся — там і спатрэбіўся, — сказаў па-філасофску пры сустрэчы Васіль Аляксандравіч. — Мае продкі заўсёды моцна стаялі на зямлі, таму ведалі цану сялянскай працы — да сёмага поту. Мама працавала на ферме, куды я з малых гадоў прыходзіў, каб дапамагаць ёй. Там, лічы, і прайшло маё дзяцінства: зімой бегаў туды пасля школы, на канікулах — яшчэ часцей».

Якім павінен быць сапраўдны мужчына? Хлопчык вучыўся ў бацькі, які працаваў слесарам у мясцовым саўгасе і, можна сказаць, сам пабудаваў дом для сваёй сям’і. Сын ва ўсім браў з яго прыклад. Пазней, калі наш герой абзавёўся ўласнай сям’ёй, ён таксама сваімі рукамі ўзвёў вялікі і трывалы дом. 

Пасля школы паступіў у Лепельскае ПТВ, якое скончыў у 1980-м. Потым сышоў у войска. 

«Я бачыў, як жывуць і працуюць мае бацькі: сумленна, ад душы, шчыра. Мне гэта падабалася, таму, дэмабілізаваўшыся, вырашыў вярнуцца ў родную вёску», — адзначае ён. 

Першы час працаваў трактарыстам у тутэйшым саўгасе, затым перайшоў на адзін з самых адказных участкаў фермы — адкорм буйной рагатай жывёлы, дзе прапрацаваў 16 гадоў.

У канцы 90-х сельская гаспадарка, як і многія іншыя галіны, перажывала не лепшыя часы. Саўгас развальваўся літаральна на вачах работнікаў. Васілю Мацкевічу было балюча глядзець, як разбураецца некалі моцная гаспадарка, а разам з ім і шматгадовы сельскі ўклад жыцця. І ён вырашыў стаць фермерам. Звярнуўся ў выканкам, зарэгістраваў будучы бізнес пад назвай «Сялянская гаспадарка «Мацкевіч». Вырашыў рабіць стаўку на жывёлагадоўлю: закупіў парасят, дзвюх кароў. Набыў самую простую тэхніку для апрацоўкі глебы. Дарэчы, першы ўчастак зямлі складаў 50 га. З будаўніцтвам гаспадарчых пабудоў для ўтрымання жывёлы і гаража для тэхнікі нашаму герою дапамог бацька.

«Шчыра прызнацца, пачынаць не было з чаго, — кажа сёння Васіль Мацкевіч, маючы на ўвазе адсутнасць, у тым ліку і першапачатковага, капіталу. — Узяў у кулак усю сілу волі — і пайшоў наперад. Калі пачаў справу, то спыняцца на паўдарозе нельга». Падтрымала яго і жонка Жанна Віктараўна, якая працавала медсястрой у мясцовай участковай бальніцы. Яна нават пайшла з прафесіі, каб дапамагаць на ферме мужу, які вырашыў рабіць упор на вытворчасць малака. І з кожным годам пагалоўе буйной рагатай жывёлы ў гэтай сялянскай гаспадарцы расло, як і надоі. Якасць жа белага золата была заўсёды на вышыні.

Убачыўшы, што гаспадарка Мацкевічаў набірае абароты, мясцовыя ўлады выдзелілі яму яшчэ некалькі зямельных надзелаў. Вельмі дарэчы аказалася падтрымка дзяржавы і пры закупцы сельскагаспадарчай тэхнікі. 

Сёння машынны двор СГ «Мацкевіч» налічвае ўжо некалькі айчынных трактароў МТЗ, пагрузчыкі «Амкадор», а таксама збожжаўборачны камбайн «Палессе-1218» і шэраг іншых надзейных агрэгатаў. Па словах Васіля Аляксандравіча, самым надзейным інвестарам для яго гаспадаркі стала менавіта дзяржава. Калі камбайн, які верай і праўдай служыць гаспадару доўгія гады, ён набыў па астаткавым кошце ў папярэдняга ўладальніка, то большасць новай тэхнікі закуплялася ў рамках дзяржаўных праграм па падтрымцы аграрнага бізнесу. Гэта значыць, у лізінг па вельмі даступнай працэнтнай стаўцы — 3% гадавых. 

Клапоцячыся пра рост уласнага бізнесу, Васіль Мацкевіч дапамагае як аднавяскоўцам, так і жыхарам суседніх вёсак. Ад душы, а часцей за ўсё і «задарма». Параіўшыся, мясцовыя жыхары два гады таму выбралі яго старастай вёскі Беразіно.