«Ёсць простая фраза, якая стала галоўнай характарыстыкай для яго: ён быў у першую чаргу добрым чалавекам. Мог бы назваць яго вялікім, але ён быў бы з гэтым нязгодны. Ён быў па-сапраўднаму адданы сваёй справе, а яго прафесія — цэлы свет. У той час нішто не прадказвала, што такі жанр стане настолькі запатрабаваны. Але нават сёння складана адказаць, чаму гэта музыка стала настолькі папулярнай: ці з-за высокіх нот, ці з-за вытрыманых твораў. Гэта сапраўдны геній», — сказаў Уладзіслаў Місевіч.

Дачка спевака Вольга Мулявіна падзялілася сваімі ўспамінамі пра бацьку. «Для іншых людзей ён легенда, зорка, заслужаны артыст. А ў мяне ўспаміны пра яго ў асноўным дамашнія: як ён сядзеў за піяніна, як на кухні пілі гарбату. Ён вадзіў мяне ў школу, даваў парады, калі я паступіла ў інстытут. Як тата ён быў самым добрым і самым лепшым. У яго была асаблівая якасць: ён умеў накіроўваць, выказваў сваё меркаванне, але не прымушаў прыслухоўвацца», — адзначыла яна.

Таксама яна прыгадала і яго моцную сувязь з беларускай культурай. «Дзіўна, што ён родам з Расіі, але так моцна палюбіў Беларусь. У нашу мову ён уклаў усе свае сілы і ўсё сваё сэрца. Музыка была для яго справай, якой ён прысвяціў цэлае жыццё. Разуменне, што ён пакінуў такую ​​вялізную музычную спадчыну, прыйшло пазней, толькі калі ён ужо стаў легендай. Я думаю, яго кранула наша беларуская дабрыня, шчырасць. Ён меў прыхільнасць да краіны, а пасля гэта злучылася з музыкай», — лічыць Вольга Мулявіна.

Намеснік генеральнага дырэктара — дырэктар па навуцы і інфармацыйных тэхналогіях Нацыянальнай бібліятэкі Аляксандр Бабук падкрэсліў, што галоўная заслуга «Песняроў» у тым, што яны вывелі беларускую народную песню спачатку на нацыянальны, а затым і на сусветны ўзровень. «Асабіста я з ансамблем пазнаёміўся яшчэ ў дзяцінстве, калі глядзеў „Ну, пачакай!“ і серыю, дзе іграла знакамітая „Касіў Ясь канюшыну“. Таксама сярод маіх сваякоў быў вядомы гітарыст, які амаль дамовіўся іграць разам з Уладзімірам Георгіевічам, але гэта ў выніку зрабіць не атрымалася. Аднак я рады, што „Песняроў“ вельмі любяць, таму мы і праводзім гэта мерапрыемства, прысвечанае ўдзельніку ансамбля», — заўважыў намеснік гендырэктара.

У час мерапрыемства наведвальнікі маглі азнаёміцца з архіўнымі матэрыяламі. Дырэктар Беларускага дзяржаўнага архіва кінафотафонадакументаў Андрэй Ганчар лічыць, што творчасць Уладзіміра Мулявіна ўшыта ў беларускі культурны код. «Дакументы, прысвечаныя яго творчасці і музыцы „Песняроў“, займаюць асаблівае месца ў нашым архіве. Гэта сотні канцэртных запісаў, фатаграфій і шмат іншага. Яны дазваляюць не проста пачуць творчасць і ўбачыць чалавека, але і дакрануцца да вялізнага таленту, зразумець, якім ён быў у жыцці. Сярод іх у тым ліку і сямейныя кадры. Самыя каштоўныя з іх мы з задавальненнем прадаставілі для гэтага вечара», — дадаў ён.

На мерапрыемстве таксама прэзентавалі віртуальны праект «Песняры»: малітва галасоў і сэрцаў". Яго падрыхтавалі ў 2024 годзе да 55-годдзя ансамбля і актуалізавалі да юбілею з дня нараджэння Уладзіміра Мулявіна.