Даследаванне, апублікаванае ў часопісе PLOS One, паказала, што некаторыя людзі, якія страцілі дамашняга гадаванца, пакутуюць ад працяглага расстройства гора, якое можа зацягнуцца на месяцы ці нават гады. Сімптомы яго падобныя з тымі, што назіраюцца пасля страты блізкага чалавека.

У даследаванні прынялі ўдзел 975 дарослых жыхароў Вялікабрытаніі. Амаль кожны трэці рэспандэнт перажыў смерць дамашняй жывёлы, пры гэтым 93 % з іх таксама перажылі смерць чалавека. Калі іх папрасілі паказаць, якая страта прычыніла ім найбольшае гора, больш чым кожны пяты (21 %) выбраў смерць гадаванца.

«Многія ўладальнікі дамашніх жывёл адчуваюць моцны смутак пасля смерці свайго гадаванца», — гаворыцца ў даследаванні. Пры гэтым многія паведамляюць пра пачуццё сораму, збянтэжанасці і ізаляцыі ў выніку выказвання свайго шкадавання па памерлай жывёле, паколькі іншыя лічаць гэты смутак менш абгрунтаваным, чым той, што звязана са смерцю чалавека.

У 7,5 % рэспандэнтаў, якія страцілі гадаванцаў, назіраліся сімптомы, што адпавядалі дыягнастычным крытэрыям працяглага расстройства гора. Гэта прыкладна столькі ж, колькі сярод людзей, якія перажылі смерць блізкага сябра (7,8 %). Доля людзей з доўгім расстройствам гора пасля смерці бабулі ці дзядулі (8,3 %), брата або сястры (8,9 %) або партнёра (9,1 %) былі толькі трохі вышэй. Толькі ў людзей, якія страцілі бацькоў (11,2 %) або дзяцей (21,3 %), назіраліся значна больш высокія паказчыкі.

Аўтар даследавання заключыў, што атрыманыя вынікі паказваюць, што гора пасля страты дамашняй жывёлы можа быць клінічна значным і параўнальным з вопытам перажывання страты чалавека. «Калі ў людзей пасля смерці дамашняй жывёлы можа развіцца клінічна значны ўзровень гора, то вельмі важна, каб гэта было прызнана ў навуковай літаратуры, каб спецыялісты ў галіне псіхічнага здароўя маглі належным і дакладным чынам мець зносіны з грамадскасцю, а людзі, якія маюць патрэбу ў клінічнай дапамогі і ахвотныя яе атрымаць, мелі магчымасць па яе звярнуцца», — лічыць ён.