Адтачыць трапнасць у ціры, падняцца па вяроўцы, выкарыстоўваючы альпінісцкі рыштунак, замацаваць тэхніку накладання жгута, палётаць на дроне, а яшчэ сустрэцца з сапраўднымі прафесіяналамі міліцэйскай справы — праграма-мінімум аднаго з заняткаў у Гомельскім абласным ваенна-патрыятычным клубе імя Канстанціна Барысенкі і Эдуарда Сярогіна «Сокал», створаным на базе атрада міліцыі асаблівага прызначэння УУС аблвыканкама. Клуб быў заснаваны па рашэнні камандзіра АМАПа ў маі 2023 года. І сёння яго выхаванцы - два дзясяткі хлопчыкаў і дзяўчынак-навучэнцаў сярэдніх школ абласнога цэнтра 5-11-х класаў. Чым захапляе школьнікаў ваенна-патрыятычны клуб і як праходзяць заняткі ў ім, даведваліся БелТА.

«Нашы выхаванцы — наша будучае пакаленне. Мы гадуем, рыхтуем годную змену. Праграма навучання ў нас устаноўленага ўзору. У яе ўваходзіць фізічная, страявая, агнявая падрыхтоўка, асновы бяспекі жыццядзейнасці, заняткі па ідэалогіі беларускай дзяржавы, а таксама наведванне гісторыка-памятных месцаў, мемарыяльных комплексаў. Заняткі з маладым пакаленнем праводзіць інспектарскі склад АМАПа на базе нашага атрада», — сустракае нас намеснік камандзіра АМАП УУС аблвыканкама па ідэалагічнай рабоце і кадравым забеспячэнні Максім Кажамякін.

«Чаму „Сокал“? Такім быў пазыўны да пачатку 2000-х у нашым атрадзе. Сёння эмблема сокала — на шаўронах формы выхаванцаў. Сокал — смелая, хуткая, моцная, з цудоўным інтэлектам птушка. У тым ліку і гэтыя якасці імкнуцца развіваць, удасканальваць у сабе навучэнцы з ваенна-патрыятычнага клуба», — тлумачыць суразмоўца. 

«Пры агнявой падрыхтоўцы расказваем, як працуе зброя, як правільна з ёй абыходзіцца. У нас рабяты даведаюцца, як разбіраць — збіраць, напрыклад, аўтамат Калашнікава, пісталет Макарава. Вядома, баявую зброю і баявыя патроны дзецям не даём. Але ў нас ёсць страйкбольная зброя, з якой яны могуць папрацаваць. Магчымасці ціра гэта дазваляюць. Так, мы не чытаем шматгадзінныя лекцыі аб знешняй балістыцы, пра тое, як вылятае куля, што на яе дзейнічае. Усе вывучаем на практыцы ў дынамічнай, гульнявой форме. А на дом даём невялікае заданне тэарэтычнага плана», — праводзіць нас намеснік камандзіра ў цір.

На агнявы рубеж выходзяць два чалавекі, яшчэ два рыхтуюцца. Страляем з розных палажэнняў, — дае выразныя ўказанні Арцём Дзітрычэнка.

«На мінулым занятку бліжэй да сямёрачкі трапіў. Страляў з вінтоўкі. Але дзясятачка адназначна будзе», — настройвае сябе перад агнявым рубяжом шасцікласнік Арсеній Крукаў. 

У «Сокале» ён яшчэ толькі месяц. «У інтэрнэце ўбачыў хлопцаў у форме. Пачытаў, паглядзеў. Маме кажу: „Хачу туды“. І вось я тут. З першага занятку зразумеў: тут вельмі цікава, тут выхоўваюць сілу духу, сапраўдны характар», — шчыра захоплены хлопчык.

«Ваенна-патрыятычны — гэта яшчэ і захаванне гісторыі. У вялікай Айчынную вайну мае прабабуля, прадзядуля ваявалі — дайшлі да Берліна. Другі прадзед быў партызанам, абараняў Гомель. У 1943-м ён страціў нагу. Медалі маіх продкаў захаваліся. Калі гляджу на ўзнагароды-ганаруся, сабе заўсёды ў думках кажу: не падвядзі прадзедаў. Яны ў мяне за плячыма — мае прабабуля і прадзеды», — зусім па-даросламу разважае Арсеній. 

«Тое пакаленне для нас — сапраўдныя героі», — уключаецца ў гутарку пяцікласнік Дзяніс Шчур. Ён таксама добра ведае гісторыю сваіх сваякоў, якія прайшлі праз вайну. І таксама імкнецца жыць, рабіць так, каб быць вартым сваіх мужных продкаў. 

«Дзяцінства хутка праходзіць. Яшчэ некалькі гадоў — і мы станем дарослымі. Лічу, што абавязак кожнага хлопца — быць гатовым у любы момант пры неабходнасці абараніць сваю сям’ю, сваю краіну. У гэтым у тым ліку дапамагае і ваенна-патрыятычны клуб», — перакананы школьнік. 

Для хлопца гэты занятак — другі ў «Сокале». «Але ўжо на першым пасябраваў з хлопцамі. Тут адчуваецца сапраўднае братэрства. І пры стральбе мне нешта падказвалі, і ў альпінізме былі гатовыя падстрахаваць. З такой узаемадапамогай ніякія складанасці не страшныя», — кажа Дзяніс.