Банальна ўсё пачалося: нейкім ветрам у нашу вёску занесла маладога, вясёлага прыгажунчыка (у капелюшы, з чамаданчыкам)... І той (язык падвешаны) мігам адбіў усіх кавалераў, задурыў галаву дзяўчыне, яе матулі (бацька загінуў на фронце) ды іншай радні, а потым гэтак жа нечакана з’ехаў, але ўжо не адзін, а на пару з жонкай. Факт, што недзе праз год у Казахстане ў мяне нарадзіўся стрыечны брацік, потым сястрычка, якіх маці гадавала ўжо адна: той, лёгкі на пад’ём бацька, іх проста кінуў.

Але ж (як ні цяжка было на чужыне) дзеці выраслі: дачка цёткі Ганны пасля развалу Саюза апынулася ў Амерыцы, сын — у Германіі. Ён, дарэчы, па бацьку пайшоў — вясёлы, кампанейскі: калі-нікалі прыязджаў у Беларусь на радзіму сваёй матулі, гасціў у тутэйшай вялікай радні. Аднойчы, на пачатку двухтысячных, разам з жонкай і дзецьмі завітаў у Мінск.

...Госці тады спыніліся непадалёк ад нашага дома ў двухпакаёвым нумары атэля: начавалі там, днявалі ды вячэралі ў нас, і ўсім было добра. Але ж...

Нейкім вечарам найлепшая палова нашай кампаніі вырашыла прайсціся па крамах, не горшая (мы з Сяргеем) па-мужчынску, па-брацку пагутарыць, пасядзець у гасцініцы. Па дарозе туды я зазірнуў у суседні супермаркет — купіў ладную запечаную курыцу, яшчэ нават гарачую. Парадаваў госця.

У прадчуванні свята мы з ім селі за стол, налілі па першай, сталі даставаць з пакета птушку, каб потым «зубкамі яе, зубкамі!», як у той вядомай камедыі, і адчулі такі непрыемны пах...

— Нясі ў смеццеправод, — скамандаваў мне брат, з агідай гледзячы на курыцу.

І я, вядома ж, падаўся... А ўжо ж злы, пакрыўджаны, з думкай, што тут — яўнае махлярства. Свежую курыцу (мо нават не адну?) нейкі «разумнік» з той крамы пакінуў ці забраў сабе, а ў продаж аддаў сапсаваную. «Дык са мной жа гэта не пройдзе!» — вырашыў я, подбегам кіруючы ў той супермаркет.

Запыханы, з яшчэ цёплай курыцай, з чэкам, я, здаецца, нічога там не казаў. Адміністратар без слоў усё зразумела, стала «прыносіць прабачэнні», кагосьці выклікаць, абяцаць, што зараз жа разбярэцца...

Часу на гэтыя разборкі ў мяне зусім не было: я згадзіўся сысці, забраўшы грошы, і... Не паверыце — не паспеў... Нават курыцу аддаць, бо ў краме... патухла святло.

Не было яго мо пару хвілін, але мне — у цемры, без чэка, з курыцай (ну ці ж не злодзей?) — яны здаліся гадзінай!

...Калі святло ўключылася, я ўбачыў, што натоўпам мяне «прыбіла» якраз да патрэбнай касы.

— Гэта вам так не пашчасціла з куркай? — паспачувала касірка. — Не хвалюйцеся, вінаватага абавязкова пакараюць!
Разам з гэтым абяцаннем яна аддала мне грошы.

За іх, можна сказаць, не адыходзячы ад касы, я купіў ладны кавалак сыравэнджанай «пальцам пханай» каўбасы і вярнуўся ў гасцініцу.
Сяргей мяне чакаў: мы нарэшце выпілі. У нас было чым закусіць і аб чым пагаварыць. Такім чынам я і сам зразумеў, і іншым скажу: ніколі не здавайцеся! І тады ўсё ў нас атрымаецца.

Іван Гаральчук
г. Мінск.