Пяць спартсменаў — Марыя КАСКЕВІЧ, Ганна ГАХОВІЧ, Багдан ДУБІНА, Арцём ЛАЦКО і Дзмітрый МАКАРАЎ — падняліся на подыум, заваяваўшы бронзавыя медалі. Іх поспех стаў яскравым пацвярджэннем сілы беларускай школы дзюдо і галоўным упрыгажэннем гістарычнага для айчыннага спорту дня.

Марыя КАСКЕВІЧ (вагавая катэгорыя да 57 кг): «Гэта крок да маёй вялікай мэты»

Турнір пакінуў у Марыі найярчэйшыя ўражанні, якія немагчыма пераацаніць. Дзяўчына адзначыла неверагодную падтрымку землякоў на трыбунах.

«Гэта бронза для мяне — не проста медаль. Цяпер маё імя ўпісана ў летапіс „Лакадзюдо“, а сама ўзнагарода — гэта рэальны шанц для паступлення ў вучылішча Алімпійскага рэзерву, да чаго я імкнуся», — падзялілася дзяўчына.

Сваёй галоўнай высновай пасля турніру яна назвала ўменне не баяцца. «Трэба ісці і рабіць тое, што думаеш, не перажываючы, а змагаючыся. І самае важнае — адчуваць падтрымку сваёй каманды, трэнераў, сям’і і ўсёй краіны. Гэта надае сіл», — упэўнена спартсменка.

Ганна ГАХОВІЧ (вагавая катэгорыя да 48 кг): «Усё вырашыў адзін ідэальны контрпрыём»

Для Ганны Гаховіч турнір стаў праверкай на стойкасць і ўменне канцэнтравацца ў вырашальны момант. У сутычцы за трэцяе месца быў той самы пераломны момант.

«Пасля аднаго дакладнага контрпрыёму ўнутры нібы клацнула: „Усё, цяпер перамога мая!“. У такія секунды разумееш, што часта адна ідэальна выкананая тэхніка вырашае абсалютна ўсё», — расказала Ганна.

Яна падкрэсліла, што ішла да гэтай узнагароды не адна. «Маім самым цёплым і моцным шчытом была падтрымка трэнераў, якія вялі мяне да гэтага моманту, маіх бацькоў. Іх словы, іх вера, якія прагучалі перад выхадам на дыван, сталі тым самым ключом, які дапамог сабрацца», — адзначыла дзюдаістка.

Багдан ДУБІНА (вагавая катэгорыя да 55 кг): «Мы з трэнерам знайшлі слабое звяно і гэтым скарысталіся»

Перамога Багдана Дубіны стала вынікам не толькі сілы і хуткасці, але і прадуманай тактыкі. Спартсмен расказаў, як ён і яго настаўнік падрыхтаваліся да вырашальнай сутычкі.

«Так, мы з трэнерам загадзя вывучылі саперніка і заўважылі адну яго звычку. Я спецыяльна крыху пасіўна вёў пачатак, падстаўляўся, правакаваў яго на каронную атаку. Чакаў яе, каб сконтрыць. Як толькі ён пайшоў наперад — усё атрымалася. Я быў гатовы», — пракаменціраваў Багдан сваю перамогу.

Арцём ЛАЦКО (вагавая катэгорыя да 66 кг): «Змагаўся за кожнага ў нашай камандзе»

Арцём Лацко, які прадстаўляе спартыўнае таварыства «Светлагорск», дадаў у скарбонку зборнай чацвёрты бронзавы медаль. Для маладога дзюдаіста гэты поспех на дамашнім дыване стаў асабістым дасягненнем

«Калі выходзіш на татамі ў такім турніры, разумееш, што прадстаўляеш не толькі сябе. Ты — частка каманды Беларусі. У кожным руху — адказнасць перад трэнерамі і ўсімі, хто верыў у нас. Гэты медаль — агульная перамога», — сказаў Арцём.

Ён таксама адзначыў, што магчымасць змагацца з наймацнейшымі дзюдаістамі сезона — вялікі досвед. «Суперфінал — гэта ўнікальны шанц. Тут сабраліся найлепшыя з лепшых, і каб заваяваць медаль, трэба было аддаць усё без астатку. Я рады, што змог гэтым шанцам скарыстацца і паказаць годны вынік».

Дзмітрый МАКАРАЎ (вагавая катэгорыя да 60 кг): «Даказаў, што магу быць сярод лепшых»

Дзмітрый Макараў, чый бронзавы медаль стаў пятым у актыве беларускай каманды, падзяліўся сваімі эмоцыямі пасля напружаных сутычак.

«Гэты турнір для мяне — выклік, які я прыняў. Было няпроста, кожны сапернік моцны па-свойму. Але я ішоў сюды, каб даказаць у першую чаргу сабе, што магу змагацца на роўных і перамагаць. Бронза сёння — гэта маё пацвярджэнне», — сказаў Дзмітрый.

Асаблівую ўдзячнасць спартсмен выказаў свайму клубу і асабістаму трэнеру. «Гэты медаль — плён нашай сумеснай працы. Кожная трэніроўка, кожная прапрацаваная дэталь прывяла мяне сюды. Дзякуй майму настаўніку за веру і цярпенне, а таксама ўсім, хто перажываў за мяне на трыбунах».

Правядзенне суперфіналу ў Мінску стала новай старонкай у летапісе «Лакадзюдо» і яскравай падзеяй у спартыўным жыцці краіны. Пяць бронзавых медалёў беларускіх спартсменаў — гэта не толькі асабісты поспех, але і знак трывалых спартыўных сувязяў, узаемнай павагі і высокага ўзроўню развіцця беларускага дзюдо. Для сотняў маладых атлетаў гэты дзень стаў сапраўдным святам спорту, які адкрывае новыя гарызонты для сяброўства і здаровага саперніцтва. 

Эліна ГРАМЫКА, вучаніца 11 «Д» класа Рэспубліканскага дзяржаўнага вучылішча алімпійскага рэзерву.

Фота аўтара