Адносіны Беларусі і Узбекістана абапіраюцца на высокую практычную сумяшчальнасць эканомік, і цяпер супрацоўніцтва дзвюх краін выходзіць на больш грунтоўны ўзровень. Аб гэтым паведамляе БелТА.
«Узбекска-беларускія адносіны маюць важную перавагу: яны абапіраюцца не толькі на традыцыйна дружалюбныя сувязі, але і на высокую практычную сумяшчальнасць эканомік. Беларусь мае моцную прамысловую школу, кампетэнцыі ў машынабудаванні, аграпрамысловым комплексе, вытворчасці тэхнікі, перапрацоўцы і інжынірынгу. Узбекістан у сваю чаргу мае вялікі і хуткарослы рынак, развівае прамысловую базу, пашырае экспартны патэнцыял і стварае ўмовы для размяшчэння новых вытворчасцяў. У сукупнасці гэта фарміруе прастору для партнёрства, дзе бакі дапаўняюць адзін аднаго не дэкларатыўна, а на ўзроўні канкрэтных вытворчых ланцужкоў», — адзначылі ў пасольстве.
Дынаміка гандлю з’яўляецца адным з найбольш наглядных індыкатараў узрастаючага ўзаемнага інтарэсу. Паводле даных узбекскага боку, па выніках 2025 года тавараабарот паміж дзвюма краінамі дасягнуў $965 млн, павялічыўшыся амаль на чвэрць. Дадатны трэнд захоўваецца і ў 2026 годзе: з пачатку года аб’ём узаемнага гандлю вырас на 32 працэнты. «Гэтыя паказчыкі дэманструюць, што двухбаковы гандаль знаходзіцца ў фазе паскарэння, а далейшая задача — не толькі ў павелічэнні аб’ёмаў, але і ў якасным пашырэнні структуры паставак», — падкрэслілі ў дыппрадстаўніцтве.
Цяпер рыхтуецца да падпісання дарожная карта супрацоўніцтва на 2026—2030 гады, якая прадугледжвае давядзенне тавараабароту да $2 млрд.
Інвестыцыйнае супрацоўніцтва фарміруе яшчэ адзін важны напрамак у двухбаковым парадку дня. Ва Узбекістане дзейнічаюць 250 прадпрыемстваў з беларускім капіталам, а ў Беларусі — 110 прадпрыемстваў з удзелам узбекскага капіталу. Рэалізуецца шэраг вытворчых праектаў.
Адным з найбольш паказальных прыкладаў з’яўляецца арганізацыя вытворчасці сельскагаспадарчай тэхнікі ТАА «Agromax technic» у горадзе Нурафшане сумесна з Мінскім трактарным заводам. Гэты праект аб’ядноўвае прызнаныя кампетэнцыі беларускага трактарабудавання з задачамі Узбекістана па мадэрнізацыі сельскай гаспадаркі, развіцці ўласнага машынабудавання і пашырэнні прамысловай лакалізацыі.
Іншым значным напрамкам з’яўляецца праект па выпуску кабельнай прадукцыі на тэрыторыі меднага кластара ў Ахангаранскім раёне сумесна з кампаніяй «Энергакамплект». Яго каштоўнасць заключаецца ў тым, што ён арганічна ўпісваецца ў прамысловую палітыку Узбекістана, арыентаваную на глыбокую перапрацоўку сыравіны і выпуск гатовай прадукцыі з высокай дабаўленай вартасцю. Экспартная арыентацыя праекта, уключаючы перспектывы паставак у краіны ЕС, паказвае патэнцыял узбекска-беларускай кааперацыі ў больш шырокай міжнароднай прамысловай прасторы.
«Эканамічны парадак дня дзвюх краін не абмяжоўваецца машынабудаваннем і электратэхнічнай прадукцыяй. У ліку перспектыўных напрамкаў абазначаны фармацэўтыка, лёгкая, харчовая, мэблевая і хімічная галіны, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў і палімернай прадукцыі. Асобная ўвага ўдзяляецца лакалізацыі лекавых сродкаў і стварэнню навукова-вытворчых кластараў ва Узбекістане, а таксама праектам у малочнай, кандытарскай прадукцыі, швейным і дрэваапрацоўчым сектарах», — расказалі ў пасольстве.
Яшчэ адным прыкладам перспектыўнага фармату практычнага ўзаемадзеяння з’яўляецца ініцыятыва па гадоўлі буйной рагатай жывёлы на тэрыторыі Віцебскай вобласці для далейшых мэтавых паставак ва Узбекістан. Гэты праект пашырае звычайнае разуменне двухбаковага супрацоўніцтва: узбекскія кампаніі могуць удзельнічаць у вытворчым ланцужку за межамі краіны, выкарыстоўваючы беларускую аграрную інфраструктуру і вопыт, а затым накіроўваць прадукцыю на забеспячэнне патрэбнасцяў свайго ўнутранага рынку.
«Такі падыход адкрывае магчымасці для больш гібкіх мадэляў харчовага супрацоўніцтва, уключаючы сумеснае кіраванне актывамі, доўгатэрміновыя пастаўкі і павышэнне ўстойлівасці ланцужкоў забеспячэння», — адзначылі ў дыппрадстаўніцтве Узбекістана.
Там канстатавалі, што ў сукупнасці гэтыя і іншыя напрамкі паказваюць, што супрацоўніцтва дзвюх краін выходзіць на больш грунтоўны ўзровень: «Размова ідзе ўжо не пра набор асобных праектаў, а пра фарміраванне ўстойлівай сістэмы вытворчага ўзаемадзеяння, дзе гандаль, інвестыцыі, прамысловая кааперацыя, рэгіянальныя сувязі і галіновыя ініцыятывы пачынаюць працаваць у адзінай логіцы».