Сеткавае выданне zviazda.by

Людзі, якія прайшлі Вялікую Айчынную вайну, як правіла, мала расказвалі або ўвогуле не расказвалі пра асабістыя подзвігі. Гэта было ўласціва і маёй цётцы, Марыне Барысаўне Шумко, якая змагалася з ворагам у партызанскім атрадзе імя Кутузава. Аб яе баявой дзейнасці сведчаць атрыманыя ўзнагароды: ордэны Славы III ступені і Айчыннай вайны II ступені, медаль “Партызану Айчыннай вайны” I ступені.

У Алматы (Казахстан) у СШ імя Адзі Шарыпава прайшлі ўрачыстасці, прысвечаныя беларускаму партызану і казахстанскаму грамадскаму і палітычнаму дзеячу. 

Варожая авіяцыя стала бамбіць горад 22 чэрвеня а пятай гадзіне раніцы. І атрымала адпор ад лётчыкаў 123-га знішчальнага палка, якім камандаваў маёр Барыс Сурын. Вораг не разлічваў на тое, што давядзецца прымаць паветраныя баі.

Безумоўна, гэта паскорыла вызваленчы працэс. Да сярэдзіны красавіка 1944 года завяршыўся першы этап вызвалення тэрыторыі Беларусі Чырвонай Арміяй. Да гэтага часу ад акупантаў было вызвалена 36 раёнаў Віцебскай, Магілёўскай, Гомельскай і Палескай абласцей, а таксама першыя абласныя цэнтры Гомель і Мазыр — практычна пятая частка БССР. Сотні тысяч нашых землякоў уладкоўвалі сваё жыццё ўжо на свабодных тэрыторыях. Аднак барацьба за мірнае жыццё працягвалася. І самы актыўны ўдзел у ёй прымалі народныя мсціўцы. Партызаны выконвалі самыя розныя задачы, пастаўленыя савецкім камандаваннем. Асаблівая ўвага ўдзялялася нанясенню рэйкавых удараў па камунікацыях і лініях сувязі ворага.