Сеткавае выданне zviazda.by

«Добры спецыяліст — на вагу золата», — упэўнена Ніна Яфімаўна. Таму, калі ў яе расхістаўся зубны мост, вырашыла ісці да «свайго» ўрача (у якога ўся яе сям’я лячыла і «ставіла» зубы). У паліклініцы высветлілася, што ў найбліжэйшы час у графіку любімай доктаркі Наталлі Мікалаеўны няма ніводнага «свабоднага акна», ёй параілі звярнуцца да калегі.

У даваенныя і пасляваенныя гады вясковая моладзь збіралася на вечарынкі — павесяліцца, патанцаваць, прыгледзець нарачонага. Клубаў тады не было, таму дзяўчаты (па дамоўленасці з сям’ёй) па чарзе прадастаўлялі хату для гуляння. Збіралі пачастунак — хлеб, агуркі, а хто з багатай сям’і — яшчэ і сала. Кавалеры абавязаны былі дамовіцца з музыкамі.

Сярожка Мельнік ганарыўся дзедам. Ён у яго альпініст! Жыве далёка, але на зімовыя святы прыехаў да дачкі і ўнука, якога не бачыў ужо гадоў пяць. 

Фатаграфія — гэта мастацтва, непадуладнае часу. Магію, калі спыняецца імгненне і фіксуецца на плёнцы, спасцігае мая новая цудоўная знаёмая Вера Лук’янаўна. 

Ціха... Ідуць экзамены...

Гэту гісторыю мне расказала знаёмая, якая ў маладосці вельмі раўнавала свайго мужа. З падставамі, без падстаў — я не пытаўся. Але ж пачуў, што аднойчы той паехаў у мясцовы санаторый «Прыдняпроўскі»...

Гэта ўжо як закон: у першую нядзелю кастрычніка мы віншуем настаўнікаў — найлепшых, любімых праз гады-дзесяцігоддзі. І нават у думках няма, што ў іх жа таксама былі настаўнікі?

Што праўда, тое праўда: здараецца на вяку і па спіне, і па баку... Давялося мне перанесці аперацыю, паляжаць у бальніцы, шмат што перажыць, убачыць, пачуць ад людзей — пераважна бывалых. Тут і зараз толькі адна гісторыя.

Розныя бываюць дачнікі. Адны пераязджаюць у вёскі, шчыруюць на лецішчах з клопатам пра чыстую прадукцыю для сябе і родных, другія — нават могучы яе купіць — усё роўна «садзяць бульбу», трэцім — проста цікава ўкінуць у зямлю нейкае насенне...