Сеткавае выданне zviazda.by

Мерапрыемствы VI Міжнароднага фестывалю-конкурсу мастацтваў «Залатая мара» пройдуць у Магілёве 26, 27, 29 і 30 сакавіка.

Яна абрала балет свядома яшчэ ў маленстве (нейкі час вагалася паміж ім і мастацкай гімнастыкай) і мае плённую кар’еру, якая доўжыцца ўжо больш за трыццаць гадоў. Але ўнёсак заслужанай артысткі Беларусі Марыны Вежнавец у развіццё гэтага мастацтва ў Беларусі значна большы, чым яе асабістыя выступленні ў розных спектаклях, дзе кожная партыя ўвасоблена ярка, з характарам, іскрынкай. А колькі іх было з 1997 года, калі артыстка паступіла ў Вялікі тэатр Беларусі.

«Мы дамовіліся: колькі заробіце, столькі ж з бюджэту атрымаеце. Так? Што яшчэ трэба?.. 50 працэнтаў мы даём тэатрам датацый».

Экспазіцыя прысвечана 80-годдзю Перамогі. Яе мэта — расказаць пра гераічнае супраціўленне і подзвіг беларускага народа. Да падрыхтоўкі гэтага маштабнага праекта далучыліся Нацыянальны архіў Беларусі, кінастудыя «Беларусьфільм», Беларускі саюз мастакоў і 13 музеяў краіны.

Цяжка ацаніць глабальную з’яву, калі яна — звыклы фон твайго жыцця. Калі я была вучаніцай сярэдняй школы, іх песні ўвесь час гучалі па радыё і тэлебачанні і можна было папросту сустрэць артыстаў на вуліцах сталіцы.

1 сакавіка, напярэдадні гадавіны першай летапіснай згадкі пра Мінск 3 сакавіка 1067 года, у Мінскай гарадской ратушы адбыўся лекторый «Горад з паштоўкі», які аб’яднаў дзве лекцыі ад вядомых краязнаўцаў і даследчыкаў Мінска Вадзіма Зелянкова і Паўла Растоўцава.

Персанальныя фотавыстаўкі для Мінска не рэдкасць — аўтары маюць магчымасць рэгулярна праводзіць творчыя справаздачы. Калі-нікалі ладзяцца вялікія выставачныя праекты, дзе розныя фотаграфы знаёмяць са сваімі напрацоўкамі. Часцей гэта адбываецца на фестывалях і конкурсах, якія дазваляюць выстаўляцца і жывапісцам, і скульптарам, і майстрам дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва... А вось экспазіцый, дзе б плён прадстаўляў калектыў фатографаў, зусім мала.

Споўнілася 120 гадоў з дня нараджэння Міхася Сеўрука, мастака, які нарадзіўся ў Варшаве, значную частку жыцця правёў у Вільні, а затым жыў і працаваў у Нясвіжы, дзе і знайшоў спачын. Жывапісца, графіка, гравёра лічаць класікам беларускага мастацтва, хоць, зразумела, імя яго гучыць з вуснаў не толькі беларусаў.

У які куток нашай слаўнай Беларусі ні завітаеш, ён на пісьменніцкія таленты багаты. Праўда, з адных раёнаў літаратараў больш, з іншых — менш. Затое яны часам належаць да сузор’я першай велічыні. Як Ушаччына, адкуль родам народны пісьменнік Беларусі Васіль Быкаў, народныя паэты Рыгор Барадулін і Пятрусь Броўка, цудоўная паэтэса Еўдакія Лось. Не кажучы пра іншых, хто таксама гэтым краем узгадаваны. Але згадаць Рыгора Іванавіча — асаблівая нагода: 24 лютага — 90 гадоў з дня яго нараджэння. Мяркую, што шмат хто з крытыкаў, дзелячыся ўражаннямі аб яго творчасці, прыгадае і асабістыя стасункі з ім. Былі яны і ў мяне. То скарыстаюся гэтым выпадкам.

Тыя, хто даўно ведае творчасць мастака Уладзіміра Лукашыка (1953 — 2023), відаць, успомняць многія кнігі з яго афармленнем. Што прыцягвала і цяпер прыцягвае ў яго работах? Што развівае еднасць гледача з мастаком праз пільнае знаёмства з яго графічнымі малюнкамі? Найперш — лаканічнасць, відавочнае жаданне дайсці да галоўнага, сутнаснага. Ён ніколі не спяшаўся. Магчыма, некаму падаецца, што выконваў сваю працу кніжнага графіка даволі марудна... Але плён, вынік пераконвае, што шлях, абраны мастаком, быў правільным. Таму і застаюцца ў памяці надоўга, ужо толькі пасля першага прагляду, яго пераканаўчыя, яго гаваркія ілюстрацыі да кніг Леаніда Дайнекі, Алеся Краўцэвіча, Генрыха Далідовіча, Васіля Гігевіча...