Сеткавае выданне zviazda.by

Гомельскі дзіцячы сацыяльны пансіянат «Шчаслівыя ўсмешкі» прадставіў у сталічным Тэатры-студыі кінаакцёра свой інклюзіўны спектакль «Паўлінка» па матывах п’есы Янкі Купалы. Выхаванцы ўстановы, якія маюць ментальныя асаблівасці, нараўне са сваімі выкладчыкамі, выхавацелямі і псіхолагамі ўвасобілі на сцэне вобразы беларускага класіка. Сам выхад да гледачоў для многіх юных акцёраў — вялікая перамога. Аднак адметна, што такіх перамог у выхаванцаў «Шчаслівых усмешак» ужо нямала — большасць з іх мела ролі ў трох папярэдніх спектаклях. А летась калектыў пансіяната быў узнагароджаны спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта Беларусі за развіццё творчага патэнцыялу дзяцей і маладых людзей з інваліднасцю і інтэграцыю інклюзіўнага мастацтва ў культурную прастору краіны.

Урад унёс змены ў 18 пастаноў у рамках Закона аб занятасці насельніцтва. Асноўныя новаўвядзенні датычацца падыходаў да працаўладкавання людзей з інваліднасцю, парадку ўстанаўлення броні прыёму на работу, працаўладкавання бацькоў, абавязаных кампенсаваць расходы, затрачаныя дзяржавай на ўтрыманне дзяцей, якія знаходзяцца на дзяржаўным забеспячэнні, кампенсацыі затрат на аплату працы грамадзян, якія вызваліліся з месцаў пазбаўлення волі. Пра гэта расказалі ў прэс-службе Міністэрства працы і сацыяльнай абароны.

Да 20 гадоў Аксана вяла звычайны лад жыцця, які характэрны ўсім маладым дзяўчатам: вучылася, займалася вакалам, танцавала. Яе жыццё перавярнуў усяго адзін дзень, які падзяліў далейшае існаванне на «да» і «пасля»: дзяўчына, мыўшы акно, выпала з дзявятага паверха. Сусед, які стаў сведкам трагедыі, аператыўна выклікаў хуткую дапамогу, урачам удалося выратаваць Аксану.

Нібыта ў сонечных прамянях песціцца легендарная Фара Вітаўта — так называлі касцёл Найсвяцейшай Панны Марыі ў Гродне, закладзены яшчэ ў XІV стагоддзі не менш легендарным князем. Мала хто цяпер можа распавесці, якім ён быў, але ёсць выявы, што дапамагаюць зразумець і адчуць подых даўніны. Своеасаблівай рэканструкцыяй страчаных аб’ектаў спадчыны займаецца мастак-манументаліст Васіль Зянько — ён робіць іх бачнымі нават для невідушчых! У гэтым можна ўпэўніцца, наведаўшы Нацыянальны мастацкі музей Беларусі, дзе прадстаўлены яго арт-праект «Архітэктурная спадчына... кропкі...»

Хто сказаў, што ў «залатым» узросце позна ажыццяўляць мары? Ёсць нямала прыкладаў, якія даказваюць, што менавіта ў гэты перыяд з’яўляюцца і сілы, і магчымасці рэалізаваць усе планы, якія па пэўных прычынах не ўдавалася раней. Адным словам, напоўненае задавальненнем жыццё толькі пачынаецца, прычым часам з самымі дзіўнымі паваротамі.

Чаму ў гэты перыяд варта атрымаць кансультацыю герыятра? На што павінны звяртаць увагу блізкія пажылых людзей? Што вядзе да заўчаснага старэння? Высвятляем з загадчыцай Мінскага гарадскога герыятрычнага цэнтра Ірынай Токаравай.

У Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны беражліва захоўваецца камсамольскі білет № 17445064, выдадзены 28 снежня 1942 года... адзінаццацігадоваму Юрыю Жданко «...за асаблівыя заслугі ў баявой рабоце».

Павел Іларыёнавіч Голубеў быў камандзірам артылерыі партызанскай брыгады імя Сталіна, жонка яго, Вера Ільінічна, — радавой партызанкай. Ім, абодвум, пашчасціла здабыць Перамогу і застацца жывымі... Не дзіва, што менавіта партрэтамі бацькоў адкрывалася выстаўка карцін іх сына.

...Мы, жыхары аграгарадкоў Грынкі і Нязбодзічы Свіслацкага раёна, падарожнічалі і раней, а год таму стварылі адмысловы клуб: «Вецер вандраванняў» «падхапіў» не столькі моладзь, колькі людзей пажылых: многія з іх на заслужаным адпачынку, многія працуюць.

Інклюзіўны арт-праект Васіля Зянько «Паэзія кропак...» для невідушчых і людзей са слабым зрокам прадстаўлены ў арт-гасцёўні «Высокае мѣста». З 2018 года мастак працуе над унікальным аўтарскім кірункам. Творы, выкананыя ў аб’ёмна-контурнай тэхніцы, даступныя для тактыльнага ўспрымання і чытання.