Сеткавае выданне zviazda.by

Можа, я памыляюся, але ж…

З вудачкай Андрэй Сцяпанавіч, можна сказаць, на свет нарадзіўся. З ранняга маленства сядзеў на беразе Усы. Трохі падросшы, разам з іншымі хлопцамі гойсалі на Сулу, потым, зарабіўшы на ўласны «ІЖ», ездзіў на Салігорскае вадасховішча і нават да свата на слаўную Прыпяць...

Не верыцца, але ж некалі далёка не ва ўсіх гарадскіх установах быў вадаправод, шмат дзе ў дварах, у так званых шпакоўнях, размяшчаліся выгоды.

Гэта здарылася позняй вясной гадоў восем таму. Сужэнцы Генадзь і Марына не мелі клопату, як той казаў, — з’ездзілі на базар, купілі парсючка. А ўжо ж невялічкага, рабенькага, з доўгім лычыкам... Ну хоць карціну з яго малюй! Ніводнаму з папярэднікаў гаспадары мянушак не прыдумлялі, а вось гэтага Марына Федзем назвала.

Не бывае байкі без праўды, а яна сёння ў тым, што кожны лічыць сябе разумным, дакладней — разумнейшым за іншых. І дзеці ў яго таксама разумнейшыя. І завуць іх не проста Ала, Максім ці Алесь, бо гэта ж не «ваў», гэта ж ледзь не адстой, а Эльза, Макс або Алекс...

Неяк, здаецца, пад канец 90-х мінулага стагоддзя трапіў мне на вочы цікавы артыкул пра італьянскага фермера. У яго быў дойны статак на 600 галоў, які даглядалі ўсяго 13 чалавек, і сярэдні гадавы надой ад кожнай каровы — больш за дзесяць тысяч літраў.

Наш зямляк знакаміты дыпламат Андрэй Грамыка лічыў, што лепш дзесяць гадоў весці перамовы, чым адзін дзень — вайну. І меў жа рацыю, бо яна, тая вайна, вельмі небяспечная, перш за ўсё — сваімі наступствамі, нават вельмі, вельмі далёкімі.

...Пра Аркадзя, удзельніка першынства Расіі па следж-хакею (хакею на санях), я даведалася з інтэрнэта.

Час ад часу, мусіць, кожнага з ветэранаў-настаўнікаў памяць вяртае ў чароўную школьную краіну, да яе жыхароў. Вось і надоечы шмат што ўзгадалася — захацелася расказаць.

Размеркаванне — справа звычайная: некаму шчасціць, некаму...