Сеткавае выданне zviazda.by

Многія з яго твораў яшчэ пры жыцці сталі класікай. Які беларус хаця б аднойчы не чуў «Малітву», «Дзве таполi», «Карабель маёй краіны», «Ты мяне любіш», «Родныя песнi», «Падманіце мяне», «Талісман»?

У ліпені ў горадзе на Дзвіне зноў загучаць перазвоны Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску» — свята, якое гаворыць з людзьмі розных нацыянальнасцяў на мове міру і гармоніі, аб’ядноўваючы на гасціннай віцебскай зямлі народы, культуры і мастацтва. Сёлета арганізатары падрыхтавалі традыцыйна насычаную праграму, таму кожны ахвотны зможа знайсці сабе падзею па душы.

«...Іду па калідорах будынка тэатра імя Янкі Купалы, разглядаю партрэты на сценах. Раптам бачу: нехта вельмі падобны на майго дзеда... Аказалася, гэта Янка Купала», — так рэжысёр Сяргей Фядотаў пастараўся выказаць прыязнасць да нашай краіны перад прэм’ерай сваёй пастаноўкі «Каханне і галубы» ў Беларускім дзяржаўным маладзёжным тэатры.

У Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры да 27 красавіка можна пазнаёміцца з фотавыстаўкай «Чароўныя мясціны» са збору Дзяржаўнага мемарыяльнага гісторыка-літаратурнага і прыродналандшафтнага музея-запаведніка А. С. Пушкіна «Міхайлаўскае».

У канцы снежня мінулага года ў «ЛіМе» быў апублікаваны артыкул «Мінск — Ніжні Ноўгарад — на сувязі», у якім абяцалі распавесці пра адзін з каштоўных экзэмпляраў «Вянка» Максіма Багдановіча, што захоўваўся ў сямейным архіве Бараховічаў і на пэўны час знік з поля зроку музейных супрацоўнікаў.

Самыя маштабныя раскопкі за перыяд незалежнасці Рэспублікі Беларусь — на рацэ Менцы. Удзел у іх бралі сотні студэнтаў з 17 ВНУ краіны. А статус археалагічнага комплексу на рацэ Менцы змяніўся з трэцяй катэгорыі (у якую ўваходзяць помнікі мясцовага значэння) да другой — цяпер гэта помнік рэспубліканскага значэння. Пра ход даследчых і рэстаўрацыйных работ на гэтым аб’екце расказаў Аляксей Аўласовіч, загадчык цэнтра археалогіі Беларусі Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Мы сустрэліся з ім у апошні дзень мінулай зімы, 29 лютага 2024 года. Сумна й казаць такое: сустрэліся, каб назаўсёды развітацца. Даўно ўжо сталася звычкай ці нават традыцыяй: перад тым, як выправіцца веснаваць на родную Стаўбцоўшчыну, трэба абавязкова сустрэцца, пахадзіць каля Свіслачы ды пагаварыць пра жыццё-быццё, пра тое, што засталося за мяжой пражытага года. Гэтым разам сустрэліся ў яго, Міколы Маляўкі, дома.

Столінскі і Лунінецкі раёны суседнічаюць. Але многія элементы традыцыйнай народнай культуры, якая каранямі ідзе ў глыб вякоў, адрозніваюцца, што сведчыць аб духоўным багацці продкаў. Па касцюме, галаўным уборы, посцілках і ручніках можна пазнаць куток, у якім жыла і працавала майстрыха-гаспадыня.

Пра гэта паведаміў Яўген Белавусаў, намеснік дырэктара па мастацкай рабоце абласнога краязнаўчага музея імя Еўдакіма Раманава. Такая экспазіцыя дапамагла б зразумець, як творцы вобласці бачаць сёння Беларусь і край, у якім жывуць і працуюць.

Зноў на працягу двух месяцаў (з 1 красавіка да 31 мая) меламанаў будуць радаваць цікавымі прапановамі на фестывалі музыкі «Мінская вясна — 2025». У афішы — канцэртныя праграмы на самы розны густ. Месцы іх правядзення традыцыйныя — Вялікая канцэртная зала і Малая зала імя Р. Шырмы Беларускай дзяржаўнай філармоніі. І ў юбілейным 40-м музычным форуме чакаецца ўдзел вядучых калектываў і салістаў — славутых музыкантаў і адоранай моладзі з Беларусі і Расіі.