Сеткавае выданне zviazda.by

Моцныя і адчайна смелыя, яны ўмелі любіць і быць адданымі — Радзіме і тым, каго ратавалі, рызыкуючы жыццём. Умелі ненавідзець — ворага, які прынёс на нашу зямлю самую крывавую ў гісторыі вайну. 

Яны прыйшлі ў гэты свет для таго, каб ствараць, стаць шчаслівымі, нараджаць і гадаваць дзяцей. Але ўся іх унутраная сіла і ахвярнасць былі прынесены на алтар Перамогі.

У рубрыцы «Хроніка Вялікай Перамогі» дзень за днём разам са «Звяздой» далёкага 1945 года мы ідзём да светлай і святой даты 9 Мая.

Мікалай Александровіч, хлопец з нашай бярэзінскай вёскі Хватаўка (пасля вайны — хірург раённай бальніцы) салдатам прайшоў паў-Еўропы. У яго біяграфіі шмат цікавых момантаў: напрыклад, ён браў удзел у сустрэчы савецкіх воінаў з саюзнікамі.

Выжыць у акупацыі... Напэўна, гэтага вельмі хацелі маладыя людзі, якія ўмелі марыць і будавалі планы. Але некаторыя прайшлі праз катаванні, мужна сустрэлі смерць, каб свае мары маглі здзейсніць іншыя. З дзяцінства мне запалі ў душу расповеды пра маладых хлопцаў і дзяўчат з вёскі Блудзень Бярозаўскага раёна, якія падчас Вялікай Айчыннай вайны стварылі падпольную камсамольскую арганізацыю. Іх імёны не вядомыя так шырока, як славутых «маладагвардзейцаў», але таго вартыя...

Варожая авіяцыя стала бамбіць горад 22 чэрвеня а пятай гадзіне раніцы. І атрымала адпор ад лётчыкаў 123-га знішчальнага палка, якім камандаваў маёр Барыс Сурын. Вораг не разлічваў на тое, што давядзецца прымаць паветраныя баі.

«Я — крэпасць, вяду бой»

Яно з'яўляецца сумесным спецыяльным праектам «Альфа Радыё» і Выдавецкага дома «Беларусь сегодня».

Трыадзінства нашай памяці.  Падобныя ўжо стаяць у Мінску і ў Брэсце

У рубрыцы «Хроніка Вялікай Перамогі» дзень за днём разам са «Звяздой» далёкага 1945 года мы ідзём да светлай і святой даты 9 Мая.